บททั้งหมดของ The Professor's Obsession (Twisted Desire Series 02): บทที่ 1 - บทที่ 8

I felt the pain on my head the moment I tried to open my eyes to look at my cellphone. Anong oras na rin kasi nang makauwi ako mula sa bar kagabi at hindi ko alam kung gaano karaming alak ba ang nainom namin. But one thing I was sure of, and that is I was so wasted last night, and that is because of the news that Emilio told me. Na sa kabila ng mahabang panahong lumipas, hanggang ngayon ay wala pa ring bakas ang babaeng iyon, ang babaeng basta na lang nang-iwan sa akin nang walang pasabi. Ang babaeng pinagbuhusan ko ng buong buhay ko pero sa huli ay nagawa pa rin akong iwan.Walang tigil sa pagtunog ang cellphone ko dahil na rin sa alarm na ngayon ay malakas na pumapailanlang sa aking buong silid. Gusto ko pa sanang umidlip kahit saglit ngunit nang maalala kong may pasok nga pala ako ngayon sa university ay buong pwersa kong ibinagon ang aking katawan at agad na nagtungo sa banyo para maligo.I don't usually eat breakfast, kadalasan ay sa university na ako kumakain at sapat na sa akin

"Maeve, okay ka lang ba talaga? Gusto mo bang samahan kita sa office ni Sir tutal pareho naman tayong late kanina," may pag-aalalang ani ni Jessica habang nag-aayos ako ng aking gamit. Kakatapos lang rin kasi ng aming klase kay Sir Soren at nagkataon naman na vacant ako, kaya naman mas minabuti ko na lang rin na ngayon na lang magtungo sa opisina nito kaysa patagalin pa ito."Hindi na Jessica, saka baka hindi naman dahil sa pagkalate natin kaya niya ako pinapatawag, kasi kung 'yun ang dahilan sana pareho tayo. Maybe it’s because of me being a transferee, baka may mga kailangan lang akong ayusin sa papel ko," nakangiti kong wika sa kanya."Sigurado ka ha? Basta mag-ingat ka," muling sabi pa nito na ikinatawa ko naman."Ano ka ba? Makapagsabi ka naman na mag-ingat ako, akala mo naman napakalayo ng pupuntahan ko eh diyan lang naman ako," sabi ko pa sabay turo sa opisina ni Sir Soren sa hindi kalayuan. Sinabayan na rin kasi ako ni Jessica papunta roon dahil hindi ko pa alam ang lugar.Nap

Sa kabila ng puyat at sakit ng ulo na aking nararamdaman, pinilit ko pa rin ang aking sarili na bumangon at pumasok sa unibersidad. I have an early class today at eight in the morning kaya naman kahit nahihilo ay pinilit ko pa ring pumasok.My first class is Maeve’s class, kaya naman kahit na sobrang aga ng klase ko ngayon ay tila hindi ko ito alintana at tila nasasabik pa akong makita siya.Minus singko bago mag-alas otso ay nagtungo na rin ako sa kanilang silid na labis na ikinagulat ng lahat. Hindi naman ako nahuhuli sa aming klase, pero ito rin ang unang beses na pumasok ako nang mas maaga sa kanila dahil kadalasan ay sakto sa oras ako kung pumunta sa aking mga klase.“Good Morning Prof Soren,” bati naman ng ilan matapos makabawi sa kanilang pagkagulat.“Good morning too…” sagot ko naman bago ihanda ang aking laptop na gagamitin para sa aming klase.Nang matapos ang aking paghahanda sa aking mga gagamitin ay muli ko namang pinasadahan isa-isa ang aking mga estudyante kagaya ng mad

“Luto na po ang adobo. Pwede niyo na pong tikman kung okay na ba ang lasa,” mahinang ani ko mula sa kusina. Kasalukuyan namang nanonood si Sir Soren sa may sala ngunit magkaganon man ay alam kong rinig niya pa rin ang aking sinabi.Nakita ko naman ang pagtayo nito at ang marahang paglalakad patungo sa aking pwesto. Maingat naman akong kumuha ng konting sabaw ng aking niluto at hinipan ito nang bahagya bago ito pinatikim kay Sir Soren na ngayon ay nasa aking harapan na.“Uhmm, taste good like what I thought,” wika pa nito bago marahang inalis ang buhok na nakasabog sa aking mukha. “I want to eat,” patuloy pa niya.Mabilis naman ang aking pagkilos dahil bukod sa nais kong maipaghain na siya para makauwi na rin ako ay ginamit ko na rin ang pagkakataon para makaiwas sa kanya. Dahil sa bawat pagdampi ng kanyang kamay sa akin ay tila ilang libong boltahe ng kuryente ang hindi ko mapigilang dumaloy sa buo kong sistema.“Maupo ka na lang po muna sa may mesa. Ipaghahain na kita para makakain k