Chapter 2: The Student

Maeve Lailani Pascual

"Kakarating mo pa lang anak, aalis ka na naman?" takang tanong ni Mama nang makita niya akong palabas ng aking silid. Wala pa kasi ni kalahating oras mula nang umuwi ako sa bahay mula sa part-time job na pinapasukan ko sa gabi at ngayon ay naghahanda naman ako para sa pagpasok ko sa eskuwela.

"May pasok ako Ma ngayon eh. Nakakuha kasi ako ng scholarship sa malapit na university dito sa atin. Sayang naman po ang oportunidad. Malay niyo naman po pag nakatapos na ako, makahanap ako agad ng magandang trabaho, di mas gagaan na ang buhay natin," nakangiting paliwanag ko naman kay Mama.

"Pero anak, baka naman ang katawan mo ang bumigay niyan. Wala ka na halos pahinga," may pag-aalala sa kanyang boses na wika pa niya.

Mula kasi nang atakihin siya sa puso dalawang taon na ang nakararaan ay napilitan akong pagsabayin ang aking pag-aaral at ang pagtatrabaho. Paminsan nga ay mas inuuna ko pa ang trabaho kaysa sa aking pag-aaral kaya naman noong nakaraang sem lang ay napilitan akong huminto, dahilan para bawiin ng unang university ang scholarship na ibinigay nila sa akin noon. Mabuti na nga lang at dito sa bagong university malapit sa bago naming nilipatang bahay ay muli akong nakakuha ng scholarship, sa ganong paraan ay hindi ko na kakailanganin pang isipin ang pagpapaaral sa aking sarili, iyon nga lang kailangan ko pa ring pagsabayin ang pag-aaral at pagtatrabaho dahil hindi naman kaya ni Mama ngayon ang magtrabaho dahil na rin sa butas sa kanyang puso.

"Kaya ko pa naman Ma," nakangiting sabi ko naman dito para mabawasan ang kanyang pag-aalala. "Saka malapit lang naman ang school ko ngayon dito sa bahay natin, puwede ako agad makauwi pag wala kaming klase para makapagpahinga ako," patuloy na paliwanag ko pa.

Bakas naman ang lungkot sa kanyang mukha kaya naman marahan ko itong hinaplos.

"Ma, okay lang po ako," paninigurado ko pa rito.

"Hindi ko lang kasi anak mapigilang malungkot at sisihin ang sarili ko. Tungkulin ko ang buhayin at paaralin ka pero heto ako ngayon, walang magawa kung 'di umasa na lang sa iyo," naluluha pang sabi ni Mama.

Isang sinserong ngiti naman ang ibinigay ko sa kanya bago siya niyakap nang mahigpit, "Ma, hindi mo naman ginusto itong nangyari sa iyo eh. Saka gusto ko naman po itong ginagawa ko. Gusto kong magtrabaho para sa iyo, para sa ating dalawa."

Ilang sandali pa kaming nag-usap ni Mama at pagkatapos noon ay ipinagbaon niya rin ako ng aking pagkain bago ako tuluyang umalis ng aming bahay.

Dahil alas diyes pa naman ang unang klase ko at hindi rin naman kalayuan sa aming tinutuluyan ang papasukan ko kaya naman mas minabuti ko na lang rin na maglakad na lang.

It took me almost 10 minutes of walking and when I finally arrived at the school I immediately searched for my first class. But on my way to our room a sound of a girl crying instantly caught my attention. Agad kong hinanap ang pinanggagalingan ng tinig at nang makita ko ang isang babaeng nakaupo sa isang sulok habang nakatakip ang magkabilang kamay sa kanyang mukha.

"Are you okay? Do you need any help?" nag-aalinlangan kong tanong sa babae nang makalapit ako sa kanyang pwesto.

Marahan naman nag-angat ng tingin sa akin ang babae at nang mapagtanto kong kaklase ko ito kahapon sa isang subject ko ay wala na akong pag-aalinlangan na tumabi sa kanya.

"Hi, I'm Maeve, classmate tayo sa subject ni Sir Soren kahapon," nahihiyang sabi ko pa sa kanya bago ko inabot ang aking panyo para punasan ang kanyang luha.

"Thank you," pasasalamat naman niya.

"Okay ka lang ba?" muling tanong ko pa sa kanya.

Isang iling naman ang kanyang isinagot sa akin bago muling ituon ang kanyang atensyon sa aming harapan.

"I want to say that I'm okay, but I'm not," nanginginig pa rin ang kanyang boses habang nagsasalita.

"If you want, you can share it with me. I know kakakilala lang natin, but I can lend my ears to you. I will listen," patuloy ko pang ani.

"Thanks, Maeve, I think this is what I really need right now," sabi pa niya.

"If you don't mind, may I know your name? Ang alam ko lang kasi ay classmate tayo kahapon. Wala rin kasi ako masyadong kakilala pa dito, kakalipat ko lang din kasi.

"I'm Jessica," pakilala naman niya.

"Nice to meet you, so is there anything that I can help with?" muling sabi ko.

"Nothing. I'm just kinda sad and frustrated at the same time, that's why I'm crying," ani pa ni Jessica bago marahang pinunasan ang luha na patuloy na kumakawala sa kanyang mga mata.

"I lost my parents a few weeks ago, at ngayon maaaring pati ang bakeshop na pinaghirapan nila ay maaari ring mawala sa akin. I don't know what to do, Maeve," patuloy na kwento pa niya.

"I'm sorry for your loss, Jessica. Pero yung bakeshop niyo, wala na bang ibang way to save it?" tanong ko pa sa kanya.

Isang mapaklang ngiti naman ang gumuhit sa kanyang mukha, "There is, and that is for me to live with my new guardian, na hindi ko man lang kilala kung sino," patuloy na pahayag pa niya.

Dahil sa aming pag-uusap, ay hindi namin namalayan na oras na pala ng aming klase kung hindi pa namin narinig ang malakas na pagtunog ng bell. Sabay pa kaming napatayo ni Jessica bago nagtakbo sa ikalawang palapag kung saan naroon ang klase namin kay Sir Soren.

"Sh*t, late na tayo, Maeve. Sana lang wala pa si Prof," mariing mura pa niya habang patuloy ang aming pagtakbo.

"Strick ba siya pag late ang student kahit konting minuto lang?" hindi ko naman maiwasang usisa pa sa kanya at sinamahan pa ng kaba.

"Hindi lang strick, he hates being late, kaya nga walang mga estudyante niya ang nagtatangkang pumasok ng late sa klase n’ya," muling pahayag pa niya.

Sa paghinto namin sa labas ng aming silid, ay kasabay naman noon ang paglingon rin sa amin ni Sir Soren na ngayon ay matalim na nakatingin sa aming dalawa.

"Miss Montecillio and Miss Pascual, you're three minutes late," madiing pahayag pa nito.

"Sorry, Prof…" magkasabay naman naming wika.

"Go now to your seat," muling ani pa ni Sir Soren na mababakas pa rin ang galit sa kanyang boses na agad naman naming sinunod.

Ngunit hindi pa man ako tuluyang nakakalapit sa aking upuan, ay muli naman itong nagsalita na siyang nagbigay ng kakaibang kaba sa akin.

"... but I want Miss Pascual to meet me in my office after this class," ani pa nito bago nagsimula sa kanyang pagtuturo.