Chapter 5: Absent

Sa kabila ng puyat at sakit ng ulo na aking nararamdaman, pinilit ko pa rin ang aking sarili na bumangon at pumasok sa unibersidad. I have an early class today at eight in the morning kaya naman kahit nahihilo ay pinilit ko pa ring pumasok.

My first class is Maeve’s class, kaya naman kahit na sobrang aga ng klase ko ngayon ay tila hindi ko ito alintana at tila nasasabik pa akong makita siya.

Minus singko bago mag-alas otso ay nagtungo na rin ako sa kanilang silid na labis na ikinagulat ng lahat. Hindi naman ako nahuhuli sa aming klase, pero ito rin ang unang beses na pumasok ako nang mas maaga sa kanila dahil kadalasan ay sakto sa oras ako kung pumunta sa aking mga klase.

“Good Morning Prof Soren,” bati naman ng ilan matapos makabawi sa kanilang pagkagulat.

“Good morning too…” sagot ko naman bago ihanda ang aking laptop na gagamitin para sa aming klase.

Nang matapos ang aking paghahanda sa aking mga gagamitin ay muli ko namang pinasadahan isa-isa ang aking mga estudyante kagaya ng madalas kong ginagawa. Ngunit nakailang pasada na ako sa kanila at nakailang tingin na rin ako sa aking relo ay wala pa ring Maeve na dumarating.

“Miss Montecillo, you’re friends with Miss Pascual right? Where is she?” hindi ko na mapigilang itanong sa isang estudyante ko na nakikita kong madalas na kasama ni Maeve.

Mabilis naman itong tumayo at bakas man ang kaba ay nagawa nitong sagutin ang aking tanong. “Hindi pa po kasi kami nagkikita uli, Prof, mula noong Martes. Irregular student po kasi si Maeve at hindi po kami magkaklase sa ibang subject,” mahinang paliwanag naman nito.

“How about call or text, she didn’t inform you?” muling usisa ko pa.

Isang iling naman ang isinagot nito sa akin. “Wala po eh,” turan pa nito.

“Just tell her that if she wants to drop my class, do it now, hindi iyong absent siya sa klase ko,” seryosong sabi ko pa bago nagsimula sa aking pagtuturo.

Marahil dahil na rin sa puyat at hang-over ay mas naging mainitin ang aking ulo sa mga nagdaang klase ko pa. Ramdam rin ito ng mga estudyante ko kaya siguro wala rin ni isang naglakas ng loob para kausapin man lang ako.

Pagsapit ng alas-tres ng hapon ay mabilis naman akong naghanda para sana sa pagpunta ko sa village kung saan alam kong naroon rin ang ilan sa mga kaibigan ko sa Bachelor’s Den, isang eksklusibong samahan kung saan binubuo kami ng aming mga miyembro.

We are all bachelor’s and business man in the said group. Magkakaiba man ng larangan ng negosyong tinatahak, pero pinagbuklod naman ng iisang bagay. At iyon ay ang pagiging sawi namin sa pag-ibig sa magkakaibang dahilan.

Habang nagmamaneho papunta sa nasabing village, isang pamilyar na bulto naman ang agad na pumukaw sa aking atensyon. Nakasuot ito ng isang uniporme ng restaurant kaya naman mabilis kong inihinto ang aking sasakyan at mabilis itong sinundan.

Hindi naman ako nagkamali dahil sa pagpasok ko pa lang sa restaurant na iyon ay ang nakangiting mukha ni Maeve ang agad na bumungad sa akin. Mabilis ring bumalatay sa kanyang mukha ang pagkagulat nang makita ako at mapagtanto na ako ay nasa kanyang harap.

“Sir!…” gulat na sambit pa niya.

“Table for 1…” mabilis na ani ko naman.

Gulat man sa pagkakita sa akin ay nagawa pa rin akong asikasuhin ni Maeve. Siya rin mismo ang kumuha ng order ko at nagdala nito sa akin dahilan upang ang kaninang mainit na ulo ko ay bahagyang kumalma.

“Ito na po ang order niyo Sir, enjoy your meal,” sabi pa nito at akmang aalis na sana.

"Just stay…" mabilis na agap ko naman. "Just in case I will need your assistance…" agad na dugtong ko pa na wala namang pagrereklamo niyang ginawa.

Una kong tinikman ang soup na sinasabing best seller daw ng restaurant bago muling tinawag si Maeve.

"Do you have wine here?" tanong ko pa rito.

Isang tango naman ang kanyang sinagot sa akin at pagkatapos ay muling ibinigay sa akin ang menu kung saan naroon ang mga listahan ng wine na mayroon sila.

Maeve also served the wine that I ordered and like what I told her, she stayed near me hanggang sa matapos ako.

"Why were you absent earlier?" diretso ang tanong ko naman dito matapos punasan ang aking labi, hudyat ng pagtatapos ko sa aking pagkain.

"Emergency po sa bahay, pasensya na po," nakayuko pang sabi nito sa akin.

Matiim ko naman itong minasdan. Pinasadahan ang kanyang kabuuan mula ulo hanggang sa kanyang paa.

"I want you to look at me, Maeve, when I’m talking with you," utos ko pa sa kanya kaya naman kahit may kaba sa kanyang dibdib ay nagawa nitong salubungin ang aking tingin.

"What did I tell you the last time we talked?" muling tanong ko pa sa kanya.

"I-I should follow your rules, sir," tugon pa nito.

"That’s right, and aside from no late, isang bagay pa rin ang pinaka ayaw ko sa lahat, at iyon ang lumiban sa klase ko," madiing sambit ko pa dahilan upang mamuo ang gilid ng kanyang mga mata.

"At sa lahat ng estudyante ko, bukod-tangi ikaw pa lang ang gumagawa ng dalawang bagay na iyon," patuloy ko pa. "I’m just wondering now, ano kayang magandang parusa ang maipataw sa iyo? Maybe your scholarship will do."

"No, Sir, please!!! Hindi na po mauulit, huwag niyo lang pong alisin ang scholarship ko. Gusto ko pong makapagtapos at hindi ko ho kakayanin iyon nang wala ang scholarship ko," pagsusumamo pa nito. Mabuti na lang rin at nasa sulok na bahagi kami ng restaurant kaya naman hindi kami nakakaagaw ng atensyon ng ibang tao.

"But you already made two mistakes, Miss Pascual, hindi naman ata tama na walang parusa ang ginawa mo," patuloy na ani ko pa.

"I will accept any punishment, Sir, huwag lang ho ang pagkawala ng scholarship ko. Pangako, hindi na rin po mauulit ang lahat ng ito," patuloy na pagsusumamo pa niya.

Mabilis naman akong tumayo at tinalikuran siya. Ngunit bago pa man ako lumabas sa nasabing lugar, isang bilin pa ang iniwan ko sa kanya.

"I will wait for you in the parking after your duty here and we will talk about your punishment," sabi ko pa bago tuluyang lumabas ng nasabing establisyimento.