PROLOGO

Abala ang lahat sa loob ng Cafe dahil pasado alas siyete pa lamang ng umaga. Nakasuot ako ng simpleng white dress at itim na flat shoes habang nakalugay ang mahaba at wavy kong buhok. Wala akong kahit na anong make up, kahit man lang kaonting lipstick ay hindi ako naglagay.

Malamig ang aking mga palad habang mahigpit na nakakapit sa sling ng aking itim na bag na nakapatong sa marble table, katabi nito ang kapeng bago lamang i-sinerve at ensaymada na hindi tinipid sa cheese at kalamay.

Nakaharap ako sa isang sopistikang babae na sa tansya kos nasa edad singkwenta pataas. May suot siyang mga mamahaling mga alahas, damit mula sa kilalang brand, at kutis na kahit hindi nadadampian ng ilaw ay sadyang kumikinang dahil sa kapusyawan.

Kahit na may edad na ay halata na magandang-maganda ito. Napayuko ako nang suyurin niya ang aking kabuuan at muling tumingin sa akin. Bago siya nagsimulang magsalita ay sumimsim siya sa tsaa at saka marahan iyong inalapag. Elegante-elegante at sobrang sosyal nito.

"So, you are Sandra?" mahinahon ang panimula ng tano ng kaniyang boses.

"O-Opo, Sandra Asun—" hindi ko naggawang tapusin ang sana ay sasabihin ko nang magsalita siya.

"I don't care about you," malumanay ang boses ngunit puno iyon ng 'di mapaliwanag na sarkasmo. "Let me get straight to the point, layuan mo ang anak ko." Sambit niya at tumingin sa akin.

Napayuko ako nang mapagtantong ang tinutukoy niya ay si Arthur. Ang lalaking tanging nagparamdam sa akin na kamahal-mahal ako sa kabila ng aking mga pinagdaanan at uri ng trabaho.

"H-Hindi k-ko... Hindi ko po magagawa iyan, ma'am... Mahal ko po ang anak ninyo." Sagot ko at diretsong napatingin sa kaniya.

Mahinang siyang tumawa na puno ng sarkasmo. Puno ng panliliit habang patuloy na sinusuyod ang aking kabuuan.

"Arthur is a gem and you are trash... Hindi kayo bagay, hija... Arthur will be handling our company sooner and I don't want him to be with a woman like you... Walang inang maghahangad na makapangasawa ng isang p*kpok ang kanilang anak, naiintindihan mo naman ako, hindi ba?" malumanay pa rin ang kaniyang boses.

Hindi ako nakasagot sapagkat, sa mga oras na iyon ay ramdam ko ang kirot at bigat ng aking puso.

"I want you to leave this place and never come back again... I don't want you to ruin my son's future life... And magkamatayan man, hinding-hindi kita matatanggap." Sambit niya at sumimsim ulit sa kaniyang tasa.

Nanatili akong tahimik habang siya ay naghihintay pa rin ng sagot ko. Nakayuko ako habang ramdam ang pangingilid ng aking mga luha. Alam na alam kong mangyayari ito.

Mayaman at maayos na pinalaki ng mga magulang niya si Arthur at ako? Isang hamak na ulila na kumapit sa patalim upang pag-aralin at buhayin ang sarili. Kailanman ay hindi ko ginusto ang aking trabaho, ngunit hindi ko rin maipagkakailang malaki ang kitaan at nakakatulong itong tunay sa akin.

"Have this and leave this town... I think this is enough to cover your expenses for three years." Inabot niya sa akin ang isang tseke at muntik nang mahulog ang aking panga nang makitang tumatagaktak na twenty-million pesos iyon. "You can start a business or go abroad... Just don't let your foot take a step in here again... I know, Arthur will forget you eventually," dagdag niya.

Kumirot ang aking dibdib nang marinig ang sinabi niyang iyon. Nag-angat ako ng mukha at masama siyang tinitigan. Sa kaniyang mismong harapan ay pinunit ko iyon dahilan upang mapangisi siya ng sarkastiko at taasan ako ng kilay.

"Hinding-hindi ko tatanggapin iyan, ma'am... Mahal na mahal ko si Arthur at handa akong magbago para maging karapat-dapat ako para sa kaniya." Sambit ko.

Tumayo siya at isang malutong na sampal ang natanggap ko dahilan upang magtinginan ang mga barista at ibang staffs ng Cafe na iniistaran namin.

Parang walang nangyari na yumuko siya at kinuha ang kaniyang mamahaling bag at muli akong tinignan na nakahawak pa rin sa aking kaliwang pisngi.

"Ang lakas ng loob mong magsalita nang ganiyan, nakikita mo ba ang sarili mo?" puno ng diin na sambit niya. "Madumi ka pa sa basahan at ang kaluluwa mo, kahit na hindi pa man nahihiwalay sa katawan mo'y nasusunog na sa impyerno at ito ang tatandaan mo, hinding-hindi ka nababagay sa anak ko." dagdag niya at nagmadaling umalis ng Cafe.

Kasabay ng paglabas niya ang siya ring pagbuhos ng napakalakas na ulan na sinundan na malakas na ihip ng hangin. Hindi ko alintana sa mga oras na iyon ang malakas na buhos nito nang dali-dali akong lumabas kahit basang-basa.

Hindi ako sumakay ng kahit anong transportasyon at hinayaan lamang na mabasa ako ng ulan habang naglalakad ako pauwi ng club house. Natatawa ako sa katotohanang walang masama sa mga sinabi ng Mommy ni Arthur. Ako itong ambisyosa na pakiramdam ay magkasing-antas kami ng lalaking nasa kaniya na ang lahat ng magandang katangian.

Nang makarating ako sa gate ng Rowen's Club House ay napansin ko ang isang pamilyar na sasakyang nakaparada sa labas. Nakita ko mula sa hindi tinted na glass window nito na papalabas pa lamang si Arthur. Nanatili akong nakatayo, ilang dipa lamang ang layo sa kaniya habang malayang tumutulo ang aking mga luha.

Pasipol-sipol siya habang may hawak na bouquet of roses at saka malaking teddy bear. Napangiti ako nang maalalang pangalawang taon pala namin ngayon bilang magkasintahan.

Nang humarap siya ay pinahid ko ang aking mga luha at ganoon na lamang ang kaniyang gulat nang makita ang aking itsura.

"Baby, why are you here? Let's get—" hindi niya na naggawang tapusin ang sana ay sasabihin niya nang magsalita ako, puno ng diin at tila hindi ko kilala ang sarili ko sa mga oras na iyon.

"Tapusin na natin ito, Arthur," walang emosyong sambit ko.

Rumehistro ang gulat sa kaniyang mukha nang marinig ang aking sinabi. Parang sinasaksak ng ilang libo-libong kutsilyo ang aking puso nang makitang nagsisimula nang mangilid ang kaniyang mga luha.

"Ano ba ang sinasabi mo, Sandra? Why are you doing this to me? May naggawa ba akong masama? Did I hurt you in a way that I don't know? Please tell me." Nabasag ang kaniyang boses nang sabihin iyon ngunit nanatili akong prente sa aking desisyon.

Sinubukan niya akong hawakan, ngunit tinabig ko ang kaniyang kamay dahilan upang mas lalong rumehistro ang sakit sa kaniyang napakagwapong mukha.

"P-Please, t-tell m-me, w-what d-did—" pinutol ko ulit ang kaniyang sinasabi sa pamamagitan nang mahinang pagtawa.

"Alam mo, hindi ko nga alam kong bakit ako pumatol sa iyo eh! Napaka-dominante mo, napaka-demanding mo, minsa'y agresibo at palaging mainitin ang ulo. Napagtanto ko lang na hindi ako nababagay sa isang tulad mo kasi, simula nang maging tayo ay hindi ko na nagagawa ang mga gusto ko, wala na ring mga customers—" hindi ko natapos ang sana ay sasabihin ko nang bigla siyang lumuhod sa harapan ko.

Basang-basa na rin siya ng ulan at nagkakaputik na ang kaniyang leather shoes at gray pants. Naglandas ang kaniyang mga luha habang nakahawak sa aking mga kamay.

"Magbabago na ako, please, huwag mo akong iwanan. Kahit na tumanggap ka ng customers gabi-gabi, kahit na bumalik ka ulit sa pakikipag-table ay okay lang, please." Humahagulhol siya.

Tumingin ako sa gilid habang pigil na pigil sa aking mga luhang palandas na. Itinulak ko siya at tinapunan ng malamig na tingin.

"Naririnig mo ba ang sarili mo, Arthur? Hindi tayo bagay, naiitindihan mo ba? Madali akong manawa, lalong-lalo na kapag sa taong natikman ko na." Sagot ko habang sumisigaw.

"I know there's a deep reason behind this, baby... Please tell me." Umiiyak siya habang yakap-yakap ako sa bewang.

Punong-puno na ng putik ang kaniyang mga suot nang bumagsak siya sa putikan nang muli ko itong itulak.

"Umalis ka na, Arthur. Tapos na tayo." Sambit ko at tinalikuran siya.

Tumakbo siya at hinabol ako ng yakap, ngunit itinulak ko ulit siya. Kataka-takang agaran itong natumba dahil wala na itong lakas habang umiiyak.

Agad kong isinara ang gate at pumasok sa pintuan sa likuran. Rinig na rinig ko pa ang pagkalampag niya ng gate dahilan upang kaladkarin siya ng mga security guards papaalis.

"Sandra, baby!" Tawag niya sa akin na rinig na rinig sa likurang bahagi ng club.

Impit na iyak ang aking ginawa habang basang-basa ang aking mga mata sa luha maging ang aking pisngi na namumula pa mula sa pagkakasampal ng mommy niya.

"S-Sorry," tanging usal ko.

Muntik akong mawalan ng balanse nang maglakad ako upang maupo sa upuang sira na sa likurang bahagi upang doon umiyak nang umiyak. Eksaktong abala ang lahat sa club at ang ibang kasama ko'y tulog pa.

Kahit na nanginginig ay dali-dali akong tumakbo papunta sa aking kwarto at agad na nag-impake. Nang makalabas nang walang nakakapansin ay pumara ako ng taksi bitbit ang kakarampot na ipon ko sa pag-t-trabaho. Kanina pa nakaalis si Arthur kaya nagkaroon ako ng pagkakataong makaalis.

Kung ito ang mas nakakabuti sa amin ay gagawin ko. Kahit kamuhian niya ako sa ginawa kong pang-iiwan ay tatanggapin ko ang galit niya.

Mahal na mahal ko siya na hindi ko kayang mabuhay siya kasama ako, habang nakakarinig ng magagaspang na salita mula sa ibang tao.

Tama ang mommy niya, hinding-hindi kami nababagay sa isa't-isa.