Chapter 2

Pagkalipas ng limang taon.

"Daddy's in there ba, kuya? Are you sure?" inosenteng tanong ni Zarah sa kanyang kuya habang nakatingin sa kabilang gusali gamit ang binoculars.

"Yes, sigurado ako. Kailan pa ba ako hindi naging sigurado? Nakita ko mismo na pumasok siya sa building na iyan," sagot ni Zayne na hindi man lang nilingon ang kapatid dahil abala sa ginagawa niya sa laptop niya. "Nakita ko ang picture niya sa cellphone ni Mommy. Siya ang masamang daddy na iyon."

"Anong ginagawa mo, kuya?" nagtatakang tanong ni Zarah nang lingunin ang kapatid.

"Ang masamang daddy na iyon ay sinaktan si Mommy. Ayaw mo bang ipaghiganti natin si Mommy?"

"Maghiganti?" tanong muli ni Zarah habang nakakunot na ang noo.

"Yes! May kasamang ibang babae ang masamang daddy na iyon at hindi mo ba napapansin na dahil doon ay malungkot si Mommy? Kailangan nating turuan ng leksyon ang masamang daddy na iyon para kay Mommy."

Nakatuon ang mga mata ni Zayne sa laptop niya. Mahusay na gumagalaw ang kanyang maliliit at mapuputing mga daliri sa keyboard ng maliit na laptop na binili talaga para sumakto sa kanya. Sinong mag-aakalang ang limang taong gulang na batang ito ay isang genius?

Pagkaraan lamang ng ilang minuto ay buong kumpiyansa niyang pinindot ang enter key. Sa isang iglap ay tuluyang nawalan ng kuryente ang buong gusali ng Venido Empire.

"Nagawa ko rin!" tuwang-tuwang saad ni Zayne.

Humanga naman si Zarah sa kanyang kuya saka masiglang pumalakpak at namimilog pa ang mga mata. "Ang galing-galing talaga ng kuya ko! Ang galing-galing ni Kuya Zayne!"

"It's not yet done. Mayroon pang kasunod. Watch and you'll see."

Sinong mag-aakalang ang dalawang batang nag-uusap ay pawang mga limang taong gulang lamang. Sa halip na naglalaro ay gumagawa na ng mga bagay na gawaing pangmatatanda.

---

Samantala, sa conference room ng Venido Empire....

Kalahating oras na ang lumipas nang simulan ang meeting nang biglang kumurap-kurap ang mga ilaw at ilang sandali pa ay tuluyang binalot ng kadiliman ang buong silid.

May sarili at nakalaang power supply system ang Venido Empire, kaya hindi pa kailanman nangyari ang ganitong malawakang pagkawala ng kuryente. Kahit pa mag-blackout sa buong syudad, ang Venido Empire ay hindi mawawalan ng kuryente.

Ngayon pa ito nangyari na naroon ang mga kilalang CEO ng nangungunang mga kumpanya sa bansa.

Baka planado ito?

Napuno ng kaba at mga tanong ang isip ng bawat isang naroroon sa silid. Isa-isa nilang inilabas ang kanilang mga cellphone upang gawing ilaw.

Nakaupo si Jander sa pwesto ng pinakakabisera ng mesa. Kalmado lamang niyang itinaas ang kanyang kamay at sumenyas kay David na nasa likuran niya. Agad naman itong lumapit sa kanya. "Alamin mo kung ano ang nangyayari."

Pagkasabi niyon ay biglang nagliwanag ang malaking LCD screen sa harapan. Pagkatapos ay may isang animated na baboy-ramo ang tumatalon sa screen habang sumasayaw ang pwitan nito.

Sa noo ng baboy-ramo ay may nakasulat na pangalan.

Jander Venido

Kumunot ang noo ni Jander at napataas pa ang kilay.

Pagkatapos ay may isang animated na bata ang sumakay sa likod ng baboy-ramo. Hinahampas nito ang pwitan ng baboy-ramo habang sumisigaw.

"Tumakbo ka, Jander, na isang baboy-ramo! Takbo! Takbo! Dapat magpakabait ka dahil kung hindi ay leletsunin kita!"

Isang nakabibinging katahimikan ang bumalot sa buong silid.

Biglang napaupo nang maayos si Jacob na malapit lang kay Jander. Nanlaki ang mga mata niya habang nakatitig sa screen at bahagyang kumibot ang kanyang mga labi habang pinipigilan ang matawa.

Patuloy na hinihila ng bata ang mga tainga ng baboy-ramo habang nagwawala ito. Patuloy din ang pagsigaw ng bata. "Sinabi kong magpakabait ka, Jander, at baka maletson na talaga kita!"

"Sino ba ang may pakana niyan?" Hindi na napigilan ni Jacob ang sarili at tuluyan na ngang napatawa. "Sino kaya ang gumawa nito?"

Habang si Jander naman ay walang emosyon na nakatingin lang sa screen. Pero ang kanyang madidilim na mga mata ay puno ng kalamigan at nagbabantang galit.

Natapos din ang video.

Sa sumunod na sandali ay bumalik ang liwanag sa lahat ng ilaw at nasilayan ang mga ekspresyon ng lahat na kanina ay natatago sa dilim. Pawang mga nagpipigil ng kanilang tawa.

Biglang bumigat ang hangin sa silid.

"David!" Lumingon si Jander at nakita niyang nakayuko si David, mariing nakapikit at tikom ang mga labi habang buong lakas na pinipigilan ang kanyang tawa.

Halos mangitim sa galit ang mukha ni Jander. Bago pa man tuluyang maitago ni David ang kanyang maliit na ngiti ay isang matalim na titig na ang dumapo sa kanya. Nilukuban siya ng takot. Pakiramdam niya ay sinabuyan siya nang malamig na tubig.

"May nakakatawa ba?"

Isang mapanganib na senyales ang naramdaman ng lahat kaya sabay-sabay silang nanigas.

Nanginginig na umiling si David. Muling bumalot ang katahimikan sa buong conference room na para bang nagyelo ang lahat sa ilalim ng malamig at madilim na titig ni Jander.

Matapos ang mahabang sandali ay ibinaba ni Jander ang kanyang ulo at nagsimulang maghalungkat sa mga dokumento. Nanatiling malamig at seryoso ang gwapo niyang mukha.

"Ano pa ang hinihintay ninyo? Kailangan ko pa bang sabihin na imbestigahan ninyo kung anong nangyari!"

...

Hawak-hawak ni Zayne ang kanyang tiyan habang malakas na tumatawa. Muntik pa siyang matumba sa sobrang tuwa. Binibigyan lang naman niya ng kaunting leksyon ang masamang taong iyon para malaman nito ang magiging kapalit ng pananakit sa Mommy nila.

Pero hindi magandang manatili pa sila roon kaya bitbit ang bag na naglalaman ng laptop niya ay nilingon niya ang kambal. "Umalis na tayo rito, Zarah!"

Nilagay na rin ni Zarah an laruan niyang binoculars sa kanyang maliit na bag. Hinawakan ni Zayne ang kanyang kamay at sabay silang masayang lumabas ng gusaling iyon. Lumulukso-lukso pa na tila mga kuneho.

Pero paglabas nila ay may isang kotse ang biglang huminto sa harapan nila at hinarangan ang kanilang daan.