3 Toxic 3-in-1 Coffee (Tanya’s POV)

"Ito na ang kape mo, Sir Franco, sadyang tinapangan ko yan para naman magising ka sa katotohanan na hindi lahat ng tao sa paligid mo ay susunod sa bawat pitik ng daliri mo."

Inilapag ko ang maliit na porselanang tasa sa ibabaw ng malapad niyang glass desk. Tumama ang ilalim ng tasa sa salamin at lumikha ng matinis na tunog. Umingos siya mula sa binabasa niyang mga dokumento at tiningnan ang umuusok na likido. Kinuha niya ang hawakan ng tasa gamit ang dalawang daliri.

"Anong kahibangan ito, Tanya?" inilapit niya ang kape sa kanyang ilong at agad na kumunot ang noo niya.

"Kahibangan agad? Hindi ba pwedeng kape lang muna?" ipinagkrus ko ang mga braso ko at tinaasan siya ng kilay. "Mainit yan kaya dahan dahan lang sa paghigop at baka mapaso ang dila mong sanay sa panlalait."

Ibinaba niya ang tasa nang hindi man lang tinitikman. Sumandal siya sa kanyang malaking leather chair at pinagsiklop ang mga kamay. Ang mga mata niyang kasing itim ng gabi ay tumitig nang diretso sa mukha ko.

"Sabi ni Elsa ay marunong kang gumamit ng espresso machine, pero ang amoy ng kapeng ito ay parang nabili mo lang sa sari-sari store sa kanto."

"Excuse me, hindi lang sa kanto, kundi sa pinakamalapit na convenience store pa bago ako pumasok dito sa mansyon mo," sagot ko habang nakataas ang noo. "Wala akong balak pag-aralan ang spaceship mong coffee maker na kailangan pa yata ng password at blood sacrifice bago maglabas ng isang patak na kape... kaya 3-in-1 na lang ang tinimpla ko."

Padabog niyang ibinagsak ang mga palad niya sa mesa. Umalingawngaw ang tunog sa buong study room. Tumayo siya at pilit na tinatantya ang reaksyon ko.

"You served me instant coffee in a bone china cup?" humakbang siya paikot ng desk niya papunta sa direksyon ko.

"At least hindi kita nilason, di ba? Be thankful na lang na nag-effort pa akong pakuluan ang tubig imbes na ibuhos ko nang direkta sa bunganga mo," matapang kong ganti habang pinanatili ang posisyon ko kahit palapit na siya nang palapit.

"Wala kang kahit anong respeto sa taong nagpapakain sa iyo sa loob ng bahay na ito."

"Wala ka rin namang respeto sa mga taong nagtatrabaho sa iyo, kaya quits lang tayo," tinitigan ko ang dibdib niyang bumababa at tumataas dahil sa inis. "Ang toxic mo kasing boss, masyado kang main character dito sa sarili mong bahay."

"Stop using those ridiculous words in my house, Tanya," tumigil siya eksaktong dalawang dangkal ang layo mula sa akin.

"Stop being a boomer then," pagtataray ko sabay irap sa kanya. "Uminom ka na lang ng kape, sayang ang asukal na hinalo ko diyan... dalawang sachet pa naman ang nilagay ko para medyo tumamis naman ang ugali mo."

Mabilis niyang hinawakan ang braso ko. Mahigpit ang hawak niya pero hindi nakakasakit. Ramdam ko ang init ng palad niya na tumatagos sa manipis na tela ng uniform ko.

"Inumin mo ito," utos niya habang tinuturo ang tasa gamit ang libre niyang kamay.

"Ayoko nga, para sa iyo yan."

"Sabi ko inumin mo," mas idiniin niya ang boses niya. "Kung ipinagmamalaki mo ang basurang kape na ito, gusto kong makita kung paano mo uubusin ang buong tasa nang hindi sumusuka."

Binitawan niya ang braso ko at umatras nang kalahating hakbang. Kinuha ko ang tasa mula sa mesa. Itinaas ko ito na parang nag-to-toast sa kanya bago ko inilapit sa labi ko. Nilagok ko ang kalahati ng mainit na kape. Ramdam ko ang pait at tamis na gumuhit sa lalamunan ko. Ibinaba ko ang tasa at matamis na ngumiti sa kanya.

"Ang sarap kaya," pinunasan ko ang gilid ng labi ko gamit ang likod ng kamay ko. "Lasang sipag, tiyaga, at purong Pilipino... hindi katulad ng mga imported mong kape na kasing pait ng buhay pag-ibig mo."

Kumibot ang panga niya. Nag-apoy ang mga mata niya sa sinabi ko. Wala pang sinuman ang naglakas loob na banggitin ang personal niyang buhay sa harap niya.

"Wala kang alam sa buhay ko kaya huwag kang magsalita nang ganyan."

"Eh di wow," ibinagsak ko ang tasa pabalik sa platito nito. "Alam ko lang naman na mag-isa ka sa napakalaking mansyon na ito, walang kaibigan, walang pamilya na bumibisita, puro trabaho, puro pera... lowkey sad boy ka pala, Sir Franco."

"You are crossing the line, Tanya," bumaba ang boses niya, naging mas malamig at mas mapanganib.

"At anong gagawin mo? Idedemanda mo ulit ako dahil sa paninira ng puri?" humalukipkip ako at sinalubong ang galit niya. "O baka naman papalalayasin mo na ako para makauwi na ako at makapaghanap ng matinong trabaho?"

Hindi siya sumagot agad. Pinagmasdan niya ang bawat detalye ng mukha ko. Ang kanyang mga mata ay parang scanner na naghahanap ng bakas ng takot o pag-aalinlangan sa mga ekspresyon ko. Hindi ko ibibigay sa kanya ang kasiyahan na makita akong nanginginig.

"Hindi kita papalalayasin," lumapit siya ulit, sa pagkakataong ito ay napilitan akong umatras hanggang sa maramdaman ko ang lamig ng pader sa likod ko.

"Bakit? Na-realize mo na ba na kailangan mo ang Gen Z energy ko para sumaya ang boring mong buhay?" itinaas ko ang mukha ko para magpantay ang mga paningin namin.

Inilagay niya ang magkabilang kamay niya sa pader, kinukulong ako sa pagitan ng mga braso niya. Ang amoy ng mamahaling pabango niya ay sumiksik sa ilong ko, pinaghahalo ang amoy ng mint at cedarwood.

"You think this is a game?" bulong niya. "Tingin mo ba nakakatuwa ang pagiging palaban mo?"

"Hindi ako nakikipaglaro, Mr. Voltaire," itinulak ko nang bahagya ang dibdib niya pero parang pader na semento ang naitulak ko dahil hindi man lang siya natinag. "Nagsasabi lang ako ng totoo... at kung hindi mo kayang tanggapin ang totoo, problema mo na yan, hindi akin."

Ibinaba niya ang mukha niya malapit sa tainga ko. Naramdaman ko ang pag-init ng pisngi ko pero pinilit kong huwag mag-react.

"Tingin mo ba talaga ay mag-isa lang ako dito?" mahina at mabagal ang pananalita niya. "Wala kang alam sa kung sino ang binabangga mo."

"Pwes, i-educate mo ako," sagot ko habang nakatingin sa gilid ng leeg niya. "Dahil sa ngayon, ang nakikita ko lang ay isang bilyonaryong walang magawa kundi takutin ang mga empleyado niya para maramdaman niyang may kapangyarihan siya."

Lumayo siya nang kaunti para makita ang reaksyon ko. May kakaibang kislap sa mga mata niya na hindi ko maintindihan. Hindi na ito purong galit. May halo itong panggigigil at kakaibang interes na lalong nagpakaba sa dibdib ko.

"Napakatapang ng dila mo, Tanya... gusto kong malaman kung hanggang saan aabot ang tapang na iyan kapag inalis ko ang lahat ng komportableng bagay sa paligid mo."

"Go ahead," tinaasan ko siya ng kilay. "Sanay ako sa hirap... sanay akong walang pera, sanay akong walang paborito... kaya wala kang pwedeng alisin sa akin na ikatatakot ko."

Tumalikod siya at naglakad pabalik sa kanyang desk. Kinuha niya ang tasa ng kape na tinimpla ko. Tiningnan niya ito sandali bago niya diretsong ininom ang natitirang kalahati. Nanlaki ang mga mata ko. Ininom niya ang 3-in-1 na kapeng galing sa convenience store na ginawa pa yatang basehan ang asukal kaysa kape.

Ibinaba niya ang walang laman na tasa at tumingin sa akin.

"Matamis nga," pinunasan niya ang labi niya gamit ang panyo mula sa bulsa niya. "Masyadong matamis, nakakaumay... parang ang mga palusot mo."

"At least umamin kang matamis, hindi puro pait," ngumisi ako nang nakakaloko. "So, ano na? Papasa na ba akong barista mo o kailangan ko pang mag-seminar sa kanto?"

"Hindi mo na kailangang magtimpla ng kape simula ngayon."

Umayos siya ng tayo at inayos ang manggas ng kanyang polo. Ang seryosong mukha niya ay bumalik. Nawala ang anumang bakas ng emosyon. Parang biglang nagpalit ng tao sa harap ko.

"Tinanggal mo na ako sa kitchen duty?" tanong ko. "Salamat naman, kasi allergic ako sa mga kawali mong mukhang ginto."

"Tinanggal kita sa kusina dahil napagtanto ko na masyadong madali ang trabahong iyon para sa isang taong kasing yabang mo," naglakad siya palapit sa pinto at binuksan ito. "Lumabas ka na."

"Wow, pinaalis lang ako? Walang explanation kung anong susunod kong gagawin?" kinuha ko ang tray at ang basyong tasa. "Saan ang next location ng shoot natin, direk?"

"Huwag mong subukan ang pasensya ko."

"Nagtatanong lang naman," inirapan ko siya bago ako lumapit sa pinto. "Saan nga ako maglilinis? Sa bubong? Sa swimming pool na walang tubig? O baka sa ilalim ng tulay?"

Huminto ako sa tapat niya. Nakatingin lang siya sa akin mula sa itaas. Ang tangkad ng lalaking ito ay talagang nakaka-intimidate kahit anong gawin kong pagtataray.

"Wala ka nang lilinisin sa labas ng mansyon na ito," tiningnan niya ako nang malalim, ang uri ng tingin na tumatagos sa buto.

"Eh anong gagawin ko? Tatambay? Suswelduhan mo ako para maging display sa sala mo?"

Isinara niya ang pinto sa likuran ko pagkalabas ko. Naiwan kaming dalawa sa hallway na tahimik at malamig. Humarap siya sa akin at tinuro ang direksyon ng grand staircase.

"Layuan mo na ang kusina ko, Tanya... dahil simula ngayon, sa loob na ng kwarto ko ang bago mong pwesto."