4 The Tie Thief (Franco’s POV)

"Hoy, Mr. Bilyonaryo, heto na ang mga kurbata mo, lumabas ka na dyan sa lungga mo at kunin mo ang mga alaga mo!" sigaw ko sa loob ng walk-in closet ko na kasinglaki ng studio unit sa Makati.

Wala siya sa loob. Inilibot ko ang paningin ko sa kwarto, sa banyo, at maging sa ilalim ng kama na wala namang dahilan para paghanapan ko. Ito na ang pang-limang beses sa loob ng linggong ito na nawawala ang mga gamit ko. Hindi ito basta pagkawala dahil ang mga kurbata ko ay gawa sa mamahaling Italian silk at hindi basta basta napupunta kung saan saan lang.

"Bakit ka ba nagsisigaw riyan, Franco? Aga-aga, ang init na naman ng ulo mo, parang may nakain kang maanghang na siling labuyo na hindi mo na-digest," sagot niya habang nakasandal sa pintuan ng closet habang may hawak na basahan.

Tiningnan ko siya nang matalim. Ang babaeng ito, sa halip na matakot, ay parang natutuwa pa sa sitwasyon. Ang buhok niya ay nakatali ng messy bun na lalong nagbibigay ng kakaibang charm sa kanya sa gitna ng pagiging makulit niya.

"Tanya, hindi ito nakakatawa. Kailangan ko ang suot na kurbata para sa meeting ko sa mga global investors. Huwag mo akong biruin dahil seryosong usapan ang bawat segundong lumilipas sa kumpanya ko," sabi ko habang binuksan ko ang lahat ng drawer para masiguradong hindi lang ito nakatago sa likod ng mga medyas ko.

"Seryoso ang kumpanya pero hindi ang buhay mo, Sir Franco. Masyado kang nakatutok sa trabaho kaya pati kurbata mo ay nakikipaglaro na sa iyo, baka gusto lang nilang mag-break," sagot niya habang naglalakad papasok sa closet na parang siya ang may-ari ng bahay.

Hinawakan niya ang isang hanger na may kulay blue na kurbata, pero wala doon ang paborito kong dark charcoal. Naramdaman ko ang pagtataka sa mga kilos niya na parang may itinatago siya sa likod ng kanyang likod. Lumapit ako nang kaunti para makita kung ano ang hawak niya.

"Anong nasa likod mo, Tanya? Ipakita mo sa akin ang ninakaw mo," utos ko sa kanya habang nilapitan ko siya nang husto, sapat para maamoy ko ang sabong panlaba sa damit niya.

"Wala ito, sadyang nakita ko lang sa sahig kanina kaya pinulot ko. Akala ko ba ay boss ka, bakit pati kurbata mo ay hindi mo mahanap sa sarili mong mansyon?" natatawa niyang sagot habang mabilis na lumilihis sa akin.

"Huwag mo akong pilosopohin, Tanya. Ang mga gamit ko ay may kanya kanyang lugar. Kung may kinalaman ka sa pagkawala niyan, sabihin mo na ngayon bago pa ako mawalan ng pasensya at tuluyan kitang paalisin dito."

"Eh paano kung sinadya ko talagang itago para mapilitan kang magsuot ng ibang damit? Masyado kang luma ang style, kailangan mo ng bagong look para hindi ka magmukhang matanda sa harapan ng mga business partners mo. Mukha kang principal ng elementary school sa kurbatang 'yan," sagot niya habang inikutan ako.

Natigilan ako sa sinabi niya. Ang audacity ng babaeng ito ay wala sa level ng kahit sinong empleyado ko. Gusto kong magalit pero ang totoo ay nakikita ko ang dedikasyon niya sa pag-aayos ng buhay ko kahit na sa paraang ganito kapilosopo at nakakainis.

"Saan mo tinago?" tanong ko nang mas malapit na ang mukha ko sa kanya, nilalaro ang pasensya niya.

"Tingnan mo sa loob ng vault mo, baka doon mo makita ang mga sagot sa mga tanong mo, o baka doon mo makita ang nawawala mong sense of humor," sagot niya sabay kindat sa akin bago siya mabilis na lumabas ng closet.

Sumunod ako sa labas pero wala na siya sa kwarto. Napakamot ako sa batok ko at nagtungo sa vault na nasa likod ng paintings sa pader. Binuksan ko ang code at pagbukas ko, bumungad sa akin ang mga kurbata ko na nakatali sa isang kakaibang paraan. Nakapulupot ang mga ito sa loob na parang isang sining, at may kasama pang note na nakasulat: "Huwag masyadong seryoso, baka ma-stroke ka."

Bumalik ako sa living room at nakita ko siya na naglilinis ng plorera habang nakangiti nang napakatamis, ang ngiting nambubwisit talaga sa akin. Napailing na lang ako dahil sa mga kalokohang ginagawa niya araw araw na pilit na binabasag ang pader na itinayo ko.

"Nakita mo na? Ang ganda di ba? Mas bagay ang pagkakaayos na 'yan kaysa sa luma mong paraan ng pagtatago. At least ngayon, kapag nagbubukas ka ng vault, hindi lang pera ang nakikita mo, kundi ang mga gamit mong masiglang naghihintay sa iyo," sabi niya nang humarap siya sa akin.

Hindi ko akalain na ang simpleng pagtatago ng gamit ko ay magiging dahilan para mapangiti ako nang ganito. Ang buong mansyon na dati ay napakalamig at puno ng tensyon ay unti unti nang nagbabago dahil sa ingay at gulo na dala niya.

"Sige, panalo ka na naman ngayon, Tanya, pero siguraduhin mong sa susunod ay hindi mo na uulitin ito dahil baka sa susunod ay sa loob ng kabaong ko na ilagay ang mga kurbata mo," babala ko sa kanya pero ramdam kong walang kasamang galit ang boses ko.

Lumapit siya sa akin at inayos ang kwelyo ng suot kong polo, ang mga daliri niya ay bahagyang dumampi sa balat ko. Ang bawat haplos ng mga daliri niya sa leeg ko ay parang kuryente na dumadaloy sa katawan ko, isang sensasyong hindi ko inaasahan.

"Huwag kang mag-alala, Sir Franco, dahil hindi kita hahayaang mawala ang mga kurbata mo nang hindi mo kasama ang taong nag-aayos nito para sa iyo," bulong niya habang tumitingin siya nang diretso sa mga mata ko, ang mga mata niyang puno ng gulo at tamis.

"Bakit parang ang dami mong alam pagdating sa mga bagay na ito, Tanya? Saan mo natutunan ang pagiging ganito kapilosopo?" tanong ko habang hindi ko maalis ang tingin ko sa kanya.

"Dahil ang mga kurbata mo ay tulad mo, kailangang hawakan nang tama para hindi magulo ang takbo ng araw mo, kahit na nakakainis ka minsan," sagot niya bago siya tuluyang tumalikod para bumalik sa trabaho niya.

Ramdam ko ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit pero sa bawat bardagulan namin, lalong lumalalim ang nararamdaman ko na pilit kong itinatago.

"Pagkatapos mo diyan, sundan mo ako sa study room, may kailangan tayong pag-usapan tungkol sa mga susunod na plano mo sa loob ng mansyong ito, Tanya. Huwag kang tatakas dahil sisiguraduhin kong hindi ka makakalabas hangga't hindi natin natatapos ang usapang ito."