Chapter 2

POV: Gabriel (Male Lead)

Hindi ako sanay na may nakikitang umiiyak sa harap ko.

Mas lalo akong hindi sanay na wala akong magawa para pigilan ang sakit na nararamdaman nito. Kaya nang makita kong umiiyak si Alessandra sa hardin ng mansiyon, wala akong ibang naisip kundi ang ilayo siya sa mga taong gumawa sa kaniya ng ganoon.

Hindi niya alam kung sino ako.

Sa paningin niya, isa lang akong lalaking nagkataong napangasawa ng kapatid niyang si Bianca. Isang lalaking walang pera, walang pinag-aralan, at walang magandang kinabukasan.

Hindi ko siya masisisi.

Iyon mismo ang pagkakakilanlang ipinakita ko sa lahat.

Pero ngayong gabi, may isang bagay akong napagtanto: kahit anong yaman ang taglay ko, hindi ko kayang bilhin ang respeto ng mga taong sadyang ayaw magbigay nito.

At ayaw ko nang makita si Alessandra na muling magmakaawa para sa pagmamahal na hindi niya naman kailangang hingin.

Kinabukasan, nakatayo ako sa labas ng bahay ni Adrian nang makatanggap ako ng mensahe mula sa isa sa mga tauhan ko.

Sir, handa na ang lahat.

Mabilis kong itinago ang telepono.

Hindi ko kailangang magmadali. Alam kong may gagawin si Alessandra. Kahit kagabi ay nanginginig ang boses niya, nakita ko ang pagbabago sa mga mata niya nang sabihin niyang makikipag divorce siya.

May mga taong kapag nasaktan ay lalo pang kumakapit.

Si Alessandra, sa kabila ng lahat, ay tila nagsisimula nang matutong bumitaw.

Hindi pa siya handang magsimula ulit. Hindi ko rin siya pipilitin.

Pero may ilang bagay na kailangang mangyari bago siya tuluyang makalaya.

Mula sa bintana ng sasakyan, nakita ko siyang lumabas ng bahay makalipas ang ilang minuto. May hawak siyang brown envelope. Matatag ang mga hakbang niya, kahit halatang hindi siya nakatulog nang maayos.

Pumasok siya sa bahay.

Hindi ko narinig ang eksaktong mga salitang sinabi nila, pero kalaunan ay nalaman ko ang nangyari mula sa impormasyong ibinigay sa akin.

Ibinagsak ni Alessandra ang mga papeles sa harap ni Adrian.

“Pirmahan mo na.”

Napatawa raw ang lalaki.

“Ano ito?”

“Divorce papers. Gusto mong makasama si Bianca, hindi ba? Sige. Hindi na kita pipigilan.”

“Talaga?” Umupo si Adrian at pinagmasdan ang mga dokumento. “Alam mo bang wala nang ibang lalaking gugustuhing pakasalan ka? Dapat nga magpasalamat ka dahil pinakasalan kita.”

Sinampal siya ni Alessandra.

Hindi ko alam kung ano ang naging hitsura ng mukha ni Adrian pagkatapos, pero sigurado akong hindi niya iyon inaasahan.

“Mas gugustuhin ko pang tumandang mag-isa kaysa manatili sa isang lalaking tulad mo,” sagot niya.

Tahimik na pinirmahan ni Adrian ang mga papeles.

“Babalik ka rin sa akin,” sabi nito. “Dalawang araw lang. Kapag nakita mong hindi mo kayang mabuhay nang wala ako, huwag kang magmakaawang tanggapin kita ulit.”

Hindi raw lumingon si Alessandra.

Lumabas siya ng bahay dala ang pirmadong dokumento.

Akala ko iyon na ang pinakamahirap na bahagi ng araw niya.

Nagkamali ako.

Makalipas ang ilang oras, ipinatawag siya ni Don Roberto sa mansiyon.

Hindi ko kailangang hulaan ang dahilan. Matagal nang mas mahalaga sa matandang iyon ang pangalan ng pamilya kaysa sa kapakanan ng sarili niyang anak.

Nang makarating si Alessandra, naghihintay na ang ama niya sa sala. Katabi nito si Celia, habang nakaupo naman si Bianca sa isang mamahaling sofa na para bang wala siyang ginawang kasalanan.

“Ano'ng ginawa mo?” sigaw ni Don Roberto.

Napahinto si Alessandra.

“Ano po?”

“Sinira mo ang pangalan ng pamilyang ito!”

“Dahil po ba sa ginawa nina Adrian at Bianca?” tanong niya. “Kung gusto nilang magsama, bakit hindi na lang natin silang hayaan? Nag divorce na kami ni Adrian.”

Biglang tumayo ang ama niya.

“Wala kang karapatang magsalita sa akin nang ganyan!”

Isang malakas na sampal ang tumama sa pisngi ni Alessandra.

Napatigil ang lahat. Hinawakan niya ang pisngi niya, ngunit hindi siya umiyak.

“Hindi iyan ang ikinagagalit ko,” mariing sabi ni Don Roberto.

“Kung ganoon, ano po?”

“Ang kahihiyang ginawa mo sa pamilya!”

Napailing si Alessandra. “Hindi ko po maintindihan.”

Doon nagsalita si Bianca.

“Talaga? Hindi mo alam?”

Kinuha niya ang kaniyang telepono at ipinakita ang isang litrato. Nasa kama siya kasama si Adrian. Malinaw sa larawan ang mukha nilang dalawa.

“May nag-post nito sa social media kagabi,” sabi niya. “May caption pang nagsasabing niloloko namin ang mga asawa namin.”

Nanlaki ang mga mata ni Alessandra.

“Ano? Hindi ako ang nag-post niyan.”

“Sinong maniniwala sa iyo?” sagot ni Bianca. “Ikaw lang at si Adrian ang nakakaalam ng nangyari sa kuwarto. Ikaw lang ang may dahilan para ipahiya ako.”

“Hindi ko ginawa iyon!”

“Tumigil ka na, Alessandra,” singhal ng ama niya. “Sapat na ang gulong ginawa mo.”

May kung anong kumirot sa dibdib ko nang malaman ko ang bahaging iyon.

Hindi dahil sa litrato. Hindi dahil sa posibleng eskandalong maaaring idulot nito.

Kundi dahil kahit wala siyang ginagawang masama, wala pa ring nagtangkang maniwala sa kaniya.

Nang sandaling iyon, nagpasya akong hindi na maghintay.

May kumatok sa p***o.

Isang kasambahay ang nagmamadaling pumasok.

“Sir, may bisita po kayo.”

“Sino?” tanong ni Don Roberto, halatang naiinis.

“Si Antonio Alcaraz po.”

Natahimik ang sala.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong ni Celia.

“Nasa labas po siya. Humihiling na makausap si Don Roberto at si Ma'am Alessandra. May pormal daw po siyang kahilingan.”

“Ano'ng kahilingan?” tanong ni Don Roberto.

Napalunok ang kasambahay.

“Gusto niya raw pong hingin ang kamay ni Ma'am Alessandra.”

Walang nagsalita.

Makikita ang pagkalito sa mukha ni Alessandra. Sa gitna ng kaguluhan, halos nakalimutan niyang huminga.

“Hindi maaari,” bulong ni Bianca.

“Papapasukin ninyo siya,” utos ni Don Roberto, kahit halatang hindi niya alam kung ano ang aasahan.

Ibinaba ko ang tingin sa relo ko.

Eksakto sa oras. Nagsimulang bumukas ang mga p***o.

Labindalawang lalaking nakasuot ng itim na suit ang pumasok, anim sa magkabilang panig. Sabay-sabay ang kanilang mga hakbang, at walang sinuman sa kanila ang nagsalita.

Sumunod ako sa gitna ng dalawang hanay.

Suot ko ang pinakamahal kong suit at ang relo na mas mahal pa sa ilang bahay sa labas ng lungsod. Hindi ko na kailangang magkunwaring isang ordinaryong lalaking walang kapangyarihan. Hindi ngayong araw.

Pagpasok ko, tumigil ang lahat ng bulungan.

Hindi ko kailangang ipakilala ang sarili ko sa pamamagitan ng mahabang salita. Alam nilang lahat kung sino si Antonio Alcaraz na hindi kailanman nagpakita ng mukha sa publiko.

Ang lalaking ang pangalan ay ginagamit ng mga negosyante bilang sukatan ng tagumpay.

Ang lalaking matagal nilang hinahangaan, kinatatakutan, at pinagtatalunan.

Huminto ako sa harap ni Don Roberto.

“Magandang hapon,” sabi ko.

Namutla siya.

“Ikaw... Ikaw ba talaga...?”

“Gabriel ang pangalan ko sa ngayon.” Tumingin ako sa kaniya. “Pero tama ang narinig ninyo. Ako ang lalaking hinahanap ninyo.”

Narinig ko ang paghinga ni Bianca.

“Hindi...” bulong niya. “Hindi maaari.”

Hindi ko siya pinansin.

Ibinaling ko ang pansin ko kay Alessandra.

Nakatayo siya sa tabi ng sofa, hawak pa rin ang telepono kung saan ipinakita sa kaniya ang litrato. Namumula ang pisngi niya mula sa sampal ng ama niya.

Sa unang pagkakataon, nakita ko ang takot sa mga mata niya na hindi niya maipaliwanag.

“Bakit?” mahinang tanong niya.

Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin.

“Bakit ka nandito?”

Lumapit ako nang isang hakbang.

“Dahil may mahalagang bagay akong kailangang sabihin sa iyo.”

Napatingin siya sa mga tauhan ko, saka bumalik sa mukha ko.

“Ano iyon?”

Huminga ako nang malalim.

“Alessandra Villanueva, nais kong hingin ang kamay mo sa kasal.”

Napatakip sa bibig si Celia.

Napaupo si Don Roberto.

Si Bianca naman ay nakatitig sa akin na para bang gumuho ang buong mundong pinaniniwalaan niya. Pero si Alessandra ang tanging taong talagang pinagmamasdan ko.

“Hindi ko maintindihan,” sabi niya. “Kailan lang, kasama kitang umiyak. Ngayon, sasabihin mong gusto mo akong pakasalan?”

“Tama.”

“Bakit ako?”

Napakaraming sagot sa tanong na iyon.

Dahil nakita ko kung paano siya tratuhin ng mga taong dapat nagmamahal sa kaniya. Dahil kahit paulit-ulit siyang itinulak sa gilid, hindi pa rin siya naging katulad nila. Dahil sa kabila ng sakit, may natitira pa ring kabutihan sa kaniya.

Pero hindi ko kayang sabihin ang lahat sa harap ng pamilyang ito.

Kaya isang pangako lamang ang ibinigay ko.

“Hindi kita pipilitin na sagutin ako ngayon,” sabi ko. “Pero gusto kong malaman mo na hindi mo na kailangang bumalik sa taong nanakit sa iyo.”

Tumingin siya sa akin nang matagal.

At sa unang pagkakataon mula nang magkakilala kami, hindi na niya ako tiningnan bilang isang lalaking walang silbi. Tiningnan niya ako na para bang isa akong estrangherong may hawak ng sagot sa tanong na matagal na niyang gustong itanong.

“Gabriel,” bulong niya, “sino ka ba talaga?”

Hindi ako sumagot agad.

Dahil ang tunay na tanong ay hindi kung sino ako.

Kundi kung ano ang mangyayari kapag nalaman niya ang lahat ng dahilan kung bakit ako dumating sa buhay niya.