Chapter 3

POV: Gabriel (Male Lead)

“Hindi ako papayag.”

Iyon ang unang sinabi ni Alessandra matapos kong ihayag ang aking pagkatao.

Hindi niya tinanggap ang kamay kong iniabot ko. Hindi rin siya lumapit sa akin. Sa halip, tumayo siya sa gitna ng sala, hawak ang mga dokumentong hindi pa niya naibabalik sa envelope.

Sa likuran niya, wala pa ring makapagsalita.

“Alessandra,” tawag ko.

“Huwag mo akong tawaging ganyan na para bang may karapatan ka sa akin.”

Tumango ako.

“Naiintindihan ko ang nararamdaman mo.”

Napakunot ang noo niya, tila hindi niya inaasahan ang sagot ko.

“Kung ganoon, bakit mo ako hinihinging pakasalan?” tanong niya. “Hindi mo nga ako kilala.”

“May mga bagay akong alam tungkol sa iyo.”

“Hindi ibig sabihin no'n ay kilala mo na ako.”

“Tama ka ulit.”

Napasinghap si Bianca. “Gabriel, huwag mong sabihing seryoso ka sa kaniya.”

Dahan-dahan akong lumingon sa kaniya.

“Hindi kita tinanong.”

Namula ang mukha niya.

“Pero asawa mo ako!”

“Hindi na magtatagal.”

“Paano mo nagagawang sabihin iyan?” Nanginginig ang boses niya. “Dahil ba mayaman ka na? Dahil ba sa tingin mo, puwede mo na akong itapon?”

“Hindi kita itinatapon, Bianca. Ikaw ang pumili ng desisyong ito.”

“Hindi mo naiintindihan—”

“Ang naiintindihan ko,” putol ko, “ay pinili mong pagtawanan ang isang taong naniwalang may halaga sya sa iyo. Hindi mo kailangang mahalin ako. Pero hindi mo kailangang yurakan ang pagkatao ko para lang iparamdam na mas mataas ka sa akin.”

Napayuko siya. Hindi ko na siya pinatulan pa.

Bumalik ako kay Alessandra. 

“Maaari ba tayong mag-usap nang tayong dalawa lang?”

“Bakit?”

“Dahil hindi lahat ng sasabihin ko ay para sa mga taong narito.”

Napatingin siya sa ama niya. Si Don Roberto ay tila nakalimot kung paano umupo nang maayos. Kanina lamang ay sinampal niya ang sariling anak. Ngayon, halos hindi niya ako matitigan sa mata.

“Kung gusto mong makipag-usap sa akin,” sabi ni Alessandra, “dito na lang.”

Hindi ko na siya pinilit pa.

“Sige.”

Kinuha ko mula sa isa sa mga tauhan ko ang isang manipis na folder at inilapag iyon sa mesa.

“Ano iyan?” tanong niya.

“Mga dokumentong nagpapatunay sa pagkakakilanlan ko. Mga kumpirmasyon ng mga kumpanyang pag-aari ko. At impormasyon tungkol sa mga ari-ariang nakapangalan sa akin.”

Hindi niya ginalaw ang folder.

“Hindi ko kailangan ng pera mo.”

“Alam ko.”

“Hindi mo ako kailangang iligtas.”

“Alam ko rin.”

“Kung ganoon, ano ang kailangan mo sa akin?”

Sa tanong na iyon, hindi ako agad nakasagot.

Hindi dahil wala akong sagot. Kundi dahil ang sagot na gusto kong ibigay ay hindi ko pa kayang ipangako nang buong-buo.

“Gusto kitang makilala,” sabi ko sa wakas. “Hindi bilang anak ni Don Roberto. Hindi bilang dating asawa ni Adrian. At hindi dahil naaawa ako sa iyo.”

“Paano mo nasisiguro na hindi awa ang nararamdaman mo?”

“Hindi ko masisiguro ang lahat ng mararamdaman ko sa hinaharap. Pero alam kong hindi awa ang dahilan kung bakit ako narito.”

Matagal niya akong tinitigan.

“Kung talagang gusto mo akong pakasalan, bakit hindi mo na lang ako ligawan?”

May bahagyang ngiti sa labi ko.

“Puwede rin naman.”

“Hindi ako nagbibiro.”

“Hindi rin ako nakikipagbiruan.”

Sa unang pagkakataon, nakita kong bahagyang lumuwag ang ekspresyon niya. Hindi iyon ngiti, pero hindi na rin kasingtigas ng mga una niyang ipinakita.

“Hindi ako papayag na gamitin mo ako para sa kung anuman ang plano mo,” sabi niya.

Nawala ang bahagyang ngiti ko.

“Hindi kita gagamitin.”

“Hindi mo pa sinasagot kung bakit ako.”

“Dahil gusto kong bigyan ka ng pagkakataong magsimula ulit. At gusto kong gawin iyon kasama mo ako, kung papayag ka.”

“Paano kung hindi?”

“Uuwi ako. At hindi kita guguluhin.”

Napatingin siya sa folder.

“May kondisyon ako.”

“Makikinig ako.”

“Hindi ako lilipat sa bahay mo. Hindi ako bibili ng mga damit na hindi ko kailangan. Hindi ako magpapanggap na masaya sa harap ng mga tao para lang mapanatili ang pangalan mo.”

“Pumapayag ako.”

“Hindi pa ako tapos.” Huminga siya nang malalim. “Hindi mo ako puwedeng utusan. Hindi mo puwedeng kontrolin ang mga kaibigan ko, ang trabaho ko, o ang mga desisyon ko. At kung sakaling magpakasal tayo, hindi ibig sabihin na may karapatan ka sa katawan ko dahil asawa kita.”

Tumahimik ang sala.

Naramdaman kong tumalim ang tingin ng ilan sa mga tauhan ko, ngunit itinaas ko lamang ang kamay ko. Wala silang kailangang sabihin.

“Pumapayag ako sa lahat ng iyan,” sagot ko.

“Ganoon lang?”

“Gusto kong makasama ka. Hindi kita gustong maging pag aari.”

Sa pagkakataong iyon, tuluyan siyang natahimik.

Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya. Hindi ko rin siya pipilitin na ipaliwanag iyon.

Kinuha niya ang folder at binuksan ang unang pahina.

Sa ilang minuto, pinag-aralan niya ang mga dokumento. Nagtanong siya tungkol sa mga kumpanya, sa mga ari-arian, at sa mga taong namamahala sa mga negosyo ko.

Hindi siya humanga sa mga numero. Mas interesado siya sa kung bakit ko piniling itago ang aking pagkatao.

“Bakit ka nagpapanggap na mahirap?” tanong niya.

“Dahil gusto kong malaman kung paano ako tratuhin ng mga taong walang alam sa yaman ko.”

“At ano ang natuklasan mo?”

“Na may mga taong mabait lamang kapag may pakinabang ka sa kanila.”

Hindi siya sumagot.

“Pero hindi lahat,” dagdag ko.

“Paano mo nasabi?”

“Dahil nakilala kita.”

Napailing siya. “Hindi mo ako dapat gawing dahilan para paniwalaan mong mabuti ang lahat.”

“Hindi ko naman gagawin iyon.”

Muling tumahimik ang sala.

Sa wakas, isinara niya ang folder.

“Hindi ako nangangakong pakakasalan kita.”

“Hindi ko hinihingi ang pangakong iyon ngayon.”

“Pero papayag akong makipag-usap sa iyo. Sa labas ng bahay na ito. Kung saan walang makikialam.”

“Pumapayag ako.” Tumango siya.

“Bukas. Alas-diyes ng umaga. Isang café na ako ang pipili.”

“Maghihintay ako.”

“Hindi ka puwedeng magdala ng labindalawang mga tauhan mo.”

Napangiti ako.

“Tatlo na lang”

Tiningnan niya ako nang masama.

“Isa. Ikaw lang.”

“Sige, ako lang.”

Bago siya tuluyang umalis, lumingon siya sa kanyang ama.

“Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa buhay ko mula ngayon, Papa. Pero hindi na ako babalik kay Adrian.”

Walang naisagot si Don Roberto. At habang pinagmamasdan ko si Alessandra na naglalakad palabas ng mansiyon, alam kong may nagbago na. Hindi ko pa nakuha ang tiwala niya.

Pero sa unang pagkakataon, hindi niya ako itinuring na isang taong kailangan niyang layuan.

Minsan, iyon na ang pinakamahalagang simula.

Nang makaalis ang lahat, lumapit sa akin ang isa sa mga tauhan ko.

“Sir, may problema po.”

“Ano yun?.”

Iniabot niya sa akin ang telepono. Nasa screen ang isang mensahe mula sa aming legal team.

May bagong galaw sa kumpanya ni Adrian. May malaking transaksiyong isinagawa ngayong umaga. Posibleng may kinalaman sa mga ari-arian ng pamilyang Villanueva.

Binasa ko ang mensahe nang dalawang beses.

“Imbestigahan ninyo,” utos ko. “Pero huwag kayong kikilos nang hindi ko sinasabi ang susunod na gagawin.”

“Opo, sir.”

Itinago ko ang telepono.

Hindi ko pa sasabihin kay Alessandra ang lahat ng ito.

Hindi dahil gusto kong itago sa kaniya ang katotohanan magpakailanman.

Kundi dahil hindi pa niya ako pinagkakatiwalaan, at hindi ko gustong ang unang bagay na malalaman niya tungkol sa akin ay kung paano ako humarap sa mga taong maaari kong sirain.

Bukas, magkikita kami sa isang café.

At umaasa akong sa pagkakataong iyon, hindi lamang ang pangalan ko ang makikilala niya.

Kundi ang lalaking nasa likod nito.