Chapter 4

POV: Alessandra (Female Lead)

Hindi ako nakatulog nang maayos.

Tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, nakikita ko ang mukha ni Gabriel habang nakatayo siya sa gitna ng sala ng mansiyon. Ang lalaking halos walang pamasahe pauwi noong mga nakaraang buwan, ang lalaking pinagtatawanan ni Bianca dahil wala raw itong silbi, ay siya palang pinakamayamang tao sa buong mundo.

Hindi ko alam kung ano ang mas mahirap paniwalaan: ang katotohanang niloko ako ng asawa ko o ang katotohanang ang lalaking kasama kong umiyak ay may yaman na hindi ko kayang isipin.

Maaga akong nagising kinabukasan.

Pinili ko ang isang simpleng puting blouse, maong, at komportableng sapatos. Hindi ko gustong magmukhang ibang tao para lamang makipagkita sa kaniya.

Alas-diyes pa ang usapan namin, pero alas-nuwebe y medya ay nasa café na ako.

Ako ang pumili ng lugar dahil gusto kong makapunta roon nang walang nagbubukas ng p***o para sa akin o may dalang mga bag sa likuran ko. Gusto kong makita kung paano siya kumikilos kapag walang mga tauhang sumusunod sa kaniya.

Eksaktong alas-diyes, pumasok si Gabriel.

Walang mga lalaking nakasuot ng suit. Walang convoy na nakaharang sa kalsada. Simpleng dark blue shirt at itim na pantalon lamang ang suot niya.

Pero kahit ganoon, napatingin sa kaniya ang ilang tao.

May kakaiba siyang presensiya. Hindi siya kailangang magsalita nang malakas para mapansin.

“Matagal ka na ba?” tanong niya.

“Five minutes.”

“Pasensiya na.”

“Hindi ka naman late.”

Umupo siya sa tapat ko.

“Anong gusto mong orderin?”

“Alam kong may pera ka, Gabriel. Hindi ibig sabihin na kailangan mong bayaran ang lahat.”

Bahagya siyang ngumiti. “Kung ganoon, ikaw ang umorder.”

Nag-order ako ng kape at tinapay. Siya naman ay umorder ng parehong kape.

“Bakit mo ako pinili?” tanong ko agad.

Hindi siya nagkunwaring hindi niya naintindihan.

“Dahil gusto kitang makasama.”

“Hindi sapat na sagot iyan.”

“Alam ko.”

“Mayaman ka. Maraming babaeng gustong makasama ka. Marami kang puwedeng piliin na mas maganda, mas matalino, mas may koneksiyon kaysa sa akin.”

“Alam mo bang hindi paligsahan ang buhay?”

“Madaling sabihin iyan kapag nasa iyo na ang lahat.”

Hindi siya sumagot agad.

Pagkatapos, inilapag niya ang tasa sa mesa.

“Hindi ko alam ang lahat ng pinagdaanan mo, Alessandra. Pero alam kong hindi mo kailangang patunayan na karapat-dapat kang mahalin.”

Napatigil ako.

Hindi iyon ang sagot na inaasahan ko.

Sa loob ng sampung taon, paulit-ulit kong sinubukang patunayan kay Adrian na sapat ako. Kapag pinupuna niya ang itsura ko, nag-aayos ako. Kapag sinasabi niyang masyado akong tahimik, pinipilit kong makipagkuwentuhan. Kapag sinasabi niyang hindi ako marunong magmahal, lalo kong ibinibigay ang lahat.

At sa huli, wala pa rin.

“Hindi mo ako kilala,” bulong ko.

“Hindi pa.”

“Paano kung hindi mo magustuhan ang makilala mo?”

“Kung ganoon, magiging tapat ako sa iyo. Pero hindi ako aalis dahil lamang may mga side ka ng sarili mong hindi mo gustong ipakita sa iba.”

Hindi ko alam kung bakit gusto kong maniwala sa kaniya.

Siguro dahil hindi niya ako minamadali. Hindi niya sinasabing dapat akong ngumiti, magpatawad, o kalimutan ang nangyari. Hinahayaan niya akong maging galit.

“May isa pa akong kondisyon,” sabi ko.

“Sabihin mo lang.”

“Kung gusto mo akong makilala, huwag kang magpadala ng mga tao para alamin ang lahat tungkol sa akin. Huwag mong alamin kung sino ang mga kaibigan ko, kung saan ako pumupunta, o kung ano ang ginagawa ko sa araw-araw nang hindi ko alam.”

Naging seryoso ang mukha niya.

“Fair lang ang hinihingi mo na iyan.”

“Pangako?”

“Pangako.”

“Kung ganoon, bakit parang may mga bagay kang hindi sinasabi sa akin?”

Hindi siya gumalaw.

Napansin kong nagbago ang tingin niya, kahit bahagya lamang.

“Dahil may mga bagay akong kailangan munang ayusin,” sagot niya.

“May kinalaman ba iyon sa pamilya ko?”

“Hindi lahat ng problema ng pamilya mo ay kailangan mong pasanin.”

“Hindi mo ako sinagot.”

Huminga siya nang malalim.

“May mga transaksiyong kailangang imbestigahan. Wala pa akong sapat na impormasyon para sabihin sa iyo kung ano ang ibig sabihin ng mga iyon.”

“Transaksiyon?”

Tumango siya.

“May kinalaman kay Papa?”

“Posible.”

Biglang nawala ang gana kong kumain.

“Kung may nangyayari sa pamilya ko, gusto kong malaman.”

“Alessandra, hindi ko sinasabing wala kang karapatang malaman. Sinasabi ko lang na ayokong madamay ka sa isang bagay na hindi pa malinaw.”

“Hindi mo kailangang protektahan ako sa pamamagitan ng pagtatago ng impormasyon.”

Hindi siya sumagot. At sa katahimikang iyon, naalala ko ang sinabi niya nung araw na nagpakilala sya ng tunay nyang katauhan: hindi niya ako kokontrolin.

“Gabriel,” sabi ko, “kung gusto mong magkaroon tayo ng kahit anong uri ng relasyon, kailangan mong maintindihan na hindi ako isang taong puwedeng ilagay sa isang ligtas na silid habang ikaw ang nagpapasya para sa akin.”

Dahan-dahan siyang tumango.

“Alam ko...Naiintindihan ko”

“Hindi ko kailangan ng tagapagligtas.”

“Kung ganoon, hindi ako magiging tagapagligtas mo.”

“Kung ano ka man sa akin, kailangan kong malaman iyon sa sarili kong panahon.”

“Pumapayag ako.”

Sa unang pagkakataon, naramdaman kong kaya kong makipag-usap sa kaniya nang hindi kinakailangang sumang-ayon sa lahat ng sinasabi niya. Hindi ibig sabihin noon ay pinagkakatiwalaan ko na siya. Pero baka iyon ang unang hakbang.

Nang matapos kaming magkape, sabay kaming lumabas. May itim na sasakyang nakaparada sa tapat ng café, pero hindi niya ako inutusang sumakay.

“Puwede ba kitang ihatid sa inyo?” tanong niya.

“Hindi na. Kaya kong umuwi.”

“Alam ko.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Hindi mo kailangang ipaalala sa akin na kaya kong gawin ang mga bagay-bagay.”

“Hindi ko iyon sinasabi para ipaalala. Sinasabi ko dahil naniniwala akong kaya mo.”

Hindi ko napigilang bahagyang ngumiti.

“Magkikita pa ba tayo?”

“Kung gusto mo.”

“Hindi ko pa alam.”

“Kung ganoon, maghihintay ako hanggang malaman mo.”

Naghiwalay kami sa labas ng café.

Habang pauwi ako, nakatanggap ako ng tawag mula sa isang dating kaibigan ni Mama. Matagal na kaming hindi nag-uusap, kaya nagtaka ako nang makita ko ang pangalan niya sa screen.

“Alessandra,” sabi niya pagkasagot ko, “may kailangan kang malaman tungkol sa tatay mo.”

Napatigil ako sa paglalakad.

“Ano iyon?”

“May mga dokumentong nakita ako noong nakaraang linggo. Tungkol iyon sa isang malaking utang ng kumpanya niya. At sa pangalan mo nakapangalan ang isang bahagi ng garantiya.”

Parang nawala ang ingay ng kalsada sa paligid ko.

“Imposible. Wala akong pinirmahang ganoon.”

“Alam ko. Kaya nga kita tinatawagan.”

Naramdaman kong nanlamig ang mga daliri ko.

“May kopya ka ba?”

“Meron. Pero Alessandra, may isa pang bagay.”

“Ano?”

“Hindi lang pangalan mo ang nasa dokumento. May pirma rin si Adrian.”

Napapikit ako. Ang lalaking kakapirma lamang sa aming divorce papers ay maaaring may kinalaman sa isang bagay na maglalagay sa akin sa alanganin.

At sa unang pagkakataon, naisip kong baka ang pagtataksil niya ay hindi lamang tungkol sa pag-ibig. Baka may iba pa siyang dahilan kung bakit niya ako piniling saktan.