Chapter 5

POV: Gabriel (Male Lead)

“Sir, may confirmation na kami.”

Nasa opisina ako nang sabihin iyon ni Marco, ang pinakamatagal ko nang pinagkakatiwalaang tagapayo.

“Anong confirmation?”

Inilapag niya sa mesa ang isang makapal na folder.

“May utang ang kumpanya ni Don Roberto. Mas malaki kaysa sa naunang ulat. At may ilang dokumentong nagsasabing ginamit ang pangalan ni Alessandra bilang bahagi ng garantiya.”

Hindi ko agad binuksan ang folder.

“Kailan ginawa ang mga dokumento?”

“May ilang buwan na. Ang pinakahuli ay nitong nakaraang linggo.”

“May pahintulot ba siya?”

“Wala pa kaming nakikitang katibayan na pumayag siya.”

Binuksan ko ang folder at sinuri ang mga pahina. Nandoon ang mga pangalan ng ilang kumpanyang matagal ko nang sinusubaybayan. Hindi pa malinaw kung sino ang nagpasimula ng transaksiyon, pero may isang bagay na kapansin-pansin.

Hindi basta-bastang nagagamit ang pangalan ni Alessandra nang walang nakaaalam sa loob ng pamilya niya.

“May kopya ba ng orihinal na dokumento?” tanong ko.

“Opo. Ipinadala na ng legal team.”

“Siguraduhin ninyong hindi gagalawin ang mga orihinal. Walang sinuman ang dapat magbura o magpalit ng anumang detalye.”

“Opo, sir.”

“Isa pa, Marco. Huwag kayong makikipag-ugnayan kay Alessandra nang hindi ko ipinapaalam sa kaniya.”

Bahagyang nag-alinlangan si Marco.

“Sir, kung may gumagamit sa pangalan niya, maaaring kailanganin niyang kumilos agad.”

“Alam ko.”

“Kung ganoon, bakit hindi natin siya bigyan ng babala ngayon?”

Tumingin ako sa kaniya.

“Dahil gusto kong malaman niya ang katotohanan mula sa akin, hindi mula sa isang estrangherong biglang lilitaw sa buhay niya at magsasabing nasa panganib siya.”

Tumango si Marco.

“May isa pa po. May kumontak sa legal team natin ngayong umaga. Isang taong nagsasabing may impormasyon siya tungkol sa mga dokumento.”

“Sino?”

“Hindi nagbigay ng buong pangalan. Pero humiling siyang makausap kayo nang personal.”

“Anong gusto niya kapalit?”

“Wala pa siyang sinasabi.”

Hindi ko nagustuhan iyon. Sa mundo ng negosyo, bihirang may lumapit nang walang hinihinging kapalit. At kung may taong may hawak na impormasyon tungkol sa mga dokumentong maaaring maglagay kay Alessandra sa alanganin, kailangan kong malaman kung ano ang pakay nito.

“Sabihin mong makikipagkita ako,” utos ko. “Pero sa lugar na pipiliin natin. At huwag ninyong ipaalam sa sinuman ang oras.”

“Opo, sir.”

Nang makaalis si Marco, kinuha ko ang telepono ko.

Matagal kong tinitigan ang pangalan ni Alessandra bago ako nagpasiyang tawagan siya.

Sumagot siya matapos ang ilang ring.

“Gabriel?”

“Puwede ba kitang makausap?”

“May nalaman ako tungkol sa kumpanya ni Papa.”

Napatigil ako.

“Ano ang nalaman mo?”

“May mga dokumentong gumagamit sa pangalan ko bilang garantiya sa utang. At may pirma si Adrian.”

Napahigpit ang hawak ko sa telepono.

“Kailan mo nalaman?”

“Kanina lang. May kaibigan si Mama na tumawag sa akin.”

“May kopya ka ba?”

“Wala pa. Pero sinabi niyang mayroon siya.”

“Alessandra, huwag kang pipirma sa anumang dokumento at huwag kang makikipagkita sa sinumang hindi mo lubos na kilala hangga't hindi natin nasusuri ang mga papeles.”

Biglang tumahimik ang kabilang linya.

“Gabriel.”

“Ano?”

“Sinabi ko sa iyo na ayokong kontrolin mo ako.”

Napapikit ako.

“Hindi kita kinokontrol. Nag-aalala lang ako.”

“Kung nag-aalala ka, sabihin mo sa akin kung ano ang alam mo. Huwag mo akong utusan.”

May punto siya. Muli kong naalala ang pangakong binitiwan ko sa café. Hindi ko maaaring hilingin sa kaniya na pagkatiwalaan ako kung ako mismo ang magtatago sa kaniya ng mahahalagang bagay.

“May mga dokumento rin akong nakita,” sabi ko. “Hindi pa kumpleto ang impormasyon, pero may mga transaksiyong kailangang imbestigahan nang mabuti. Posibleng may gumamit sa pangalan mo nang walang pahintulot mo.”

“Bakit hindi mo sinabi kahapon?”

“Dahil hindi pa ako sigurado.”

“At ngayon?”

“Ngayon, gusto kong malaman mo na hindi ko hahayaang may gumawa sa iyo ng hindi tama. Pero ikaw ang magdesisyon kung paano mo gustong harapin ito.”

Matagal siyang natahimik.

“Gusto kong makita ang mga dokumento.”

“Puwede.”

“Hindi sa opisina mo. Hindi sa bahay mo. Sa isang lugar na ako ang pipili.”

“Sige.”

“At ayokong may dala kang mga tauhan mo.”

“Hindi ako magdadala ng mga tauhan sa usapan natin. Pero may mga taong nakatalaga sa seguridad ko. Hindi ko sila basta-basta aalisin sa buong paligid.”

“Gabriel—”

“Hindi sila lalapit sa iyo o makikialam sa usapan natin. Pero hindi ako magsisinungaling sa iyo tungkol sa seguridad ko.”

Narinig ko ang mahinang buntong-hininga niya.

“Fine. Basta malinaw ang mga kondisyon.”

“Clear.”

“Bukas, alas-dos. Sasabihin ko sayo kung saan.”

“See you tomorrow.”

Pagkababa ko ng tawag, matagal akong nakaupo sa harap ng mga dokumento.

May mga bagay na hindi ko pa kayang sabihin sa kaniya. Hindi dahil gusto kong gawin siyang sunud-sunuran, kundi dahil wala pa akong sapat na patunay para magbigay ng mga akusasyong maaaring makasira sa buhay niya.

Pero alam kong hindi maaaring magtagal ang katahimikan.

Kung talagang gusto kong makasama siya, kailangan kong matutuhang maging tapat kahit sa mga katotohanang hindi niya gustong marinig.

Kinagabihan, nakatanggap ako ng mensahe mula sa hindi kilalang numero.

Kung gusto mong malaman kung bakit ginamit ang pangalan ni Alessandra, tigilan mo ang pagsisiyasat sa kumpanya ni Don Roberto.

Kasunod nito ang isang litrato.

Nakatayo si Alessandra sa labas ng café kung saan kami nagkita kahapon. Malinaw ang mukha niya. Sa likuran niya, may lalaking nakasuot ng cap na nakatingin sa direksiyon niya.

Hindi ko kailangang maging eksperto para malaman na hindi basta-basta kuha ang litrato.

May sumusunod sa kaniya. Agad kong tinawagan si Marco.

“Hanapin ninyo kung saan nanggaling ang numerong ito. At alamin kung sino ang kumuha ng litrato.”

“Opo, sir.”

“Walang lalapit kay Alessandra nang hindi niya alam. Pero siguraduhin ninyong ligtas siya.”

“May kinalaman ba ito sa mga dokumento?”

“Hindi ko pa alam.”

Muli kong tiningnan ang mensahe.

Itigil mo ang pagsisiyasat.

Hindi ako ang unang lalaking nagbabanta sa ganitong paraan. Sanay akong makipag-usap sa mga taong naniniwalang kaya nilang takutin ako.

Pero sa pagkakataong ito, hindi pera o negosyo ang iniisip ko.

Si Alessandra.

Ayokong magsimula ang relasyon namin sa takot. Ayokong maging dahilan ako para lalo siyang makaramdam na wala siyang kontrol sa sarili niyang buhay. Kaya kailangan kong maging maingat. Hindi ko siya ilalagay sa gitna ng isang laban na hindi pa niya lubos na nauunawaan.

Pero hindi ko rin siya iiwan sa dilim.

Kinabukasan, bago ang nakatakda naming pagkikita, dumating ang isang bagong ulat galing kay Marco. May natukoy na silang taong may kaugnayan sa mga dokumento.

Isang taong malapit sa pamilya ni Alessandra.

At nang mabasa ko ang pangalan sa huling pahina, napahigpit ang hawak ko sa folder.

Hindi si Adrian.

Hindi rin si Don Roberto.

Ang pangalang nakasulat doon ay kay Celia, ang madrasta ni Alessandra.

Sa ilalim ng pangalan niya ay may isa pang detalye: isang transaksiyong ginawa sa pamamagitan ng kumpanyang pag-aari ng isang taong matagal ko nang hindi nakikita.

Isang taong dapat ay matagal nang nawala sa mundo ng negosyo.

Napatingin ako sa bintana ng opisina.

May dahilan kung bakit ginamit ang pangalan ni Alessandra.

May dahilan kung bakit biglang lumitaw ang mga dokumento.

At may dahilan kung bakit may gustong pigilan ang pagsisiyasat ko.

Hindi ko pa alam ang buong katotohanan.

Pero isang bagay ang malinaw. Ang buhay na inaakala ni Alessandra na iniwan niya nang makipag-divorce siya kay Adrian ay hindi pa talaga tapos sa kaniya.

At kung gusto kong makabuo kami ng isang relasyon na nakabatay sa tiwala, kailangan kong tiyaking hindi siya mawawalan ng karapatang pumili para sa sarili niya.

Kahit pa ang katotohanan ay magbago sa lahat ng pinaniniwalaan niya.

Kahit pa ang taong dapat niyang katakutan ay isang taong tinatawag niyang pamilya.