CHAPTER 2: The Secrets We Keep

Serena read the message again.

WELCOME HOME, SERENA. YOUR DAD WASN’T THE ONLY ONE WHO DIED KEEPING A SECRET.

For a moment, parang nakalimutan nyang huminga.

Her dad had been dead for years. Matagal na n’yang tinanggap na may mga tanong tungkol sa pagkamatay nito na baka hindi na n’ya kailanman malaman ang kasagutan. But this?

This was different.

Someone knew something. Someone wanted her to know that her dad’s death wasn’t the end of the story.

“Serena,”

Napalingon sya kay Damian, na nakatayo sa likuran nya.

“Who sent that?”

“Kung alam ko, sa tingin mo ba hindi ko sasabihin?”

“Let me see your phone.”

Serena tightened her grip. “Why? Para malaman mo kung gaano karami ang alam nila tungkol sa’ken?”

“Para makita ko kung may number o information na pwedeng makatulong.”

For a few seconds, pinagmasdan lang n’ya ito. Hindi n’ya alam kung bakit, pero ang pagiging kalmado ni Damian ay lalo lang nagpapakaba sa kanya. Parang hindi bago sa lalaking ‘to ang ganitong sitwasyon.

“Did you know my dad?”

The question came out before she could stop herself.

Damian’s expression changed, just slightly.

“Why would you ask me that?”

“Because someone is threatening me using his death. Because I heard you talking about a file with my name on it. And because every time I ask something, you look like you’re deciding which lie to tell me.”

His jaw tightened.

“I don’t know your dad personally.”

“Personally? Bakit parang kulang sagot mo”

Napakunot ng noo si Serena.

“Serena, that’s all I can tell you”

“No. Don’t do that.” She shook her head. “‘Wag kang magsasalita ng kahit ano at asahan na hindi ko mapapansin na mayroon kang hindi gustong sabihin.”

Bago s’ya makasagot, Vivienne appeared at the doorway.

“Anong nangyare?”

Serena turned toward her mom and held up the phone.

“Someone sent me a message.”

Tinignan ni Vivienne ang phone ni Serena, and all the color drained from her face.

It happened so quickly that Serena almost wondered if she’d imagined it. But her mom’s fingers had gone rigid around the edge of the doorway, and her eyes remained fixed on the words.

YOUR DAD WASN’T THE ONLY ONE WHO DIED KEEPING A SECRET.

“Mom?” Serena whispered.

Tumingin sa kanya ang nanay nya, “Saan mo nakuha ‘to?”

“May nag-send nga sa’kin. At sinabi ko na din kay Damian ang tungkol dyan.”

“Nakikilala mo ba yung number ng nagsend sa’yo nito?”

“No.”

“Did they contact you before?”

“No, Mom. Ito yung first time na nakareceive ako ng ganito.”

Tinignan ni Vivienne si Damian.

Again.

That small, silent exchange was starting to get under Serena’s skin.

“Meron ba sa inyong dalawa ang gustong mag-explain bakit kailangan n’yo magtinginan sa isa’t isa ng ganyan na parang may alam kayo na hindi ko alam?” 

Umiling si Vivienne, pero hindi kuminsido si Serena.

“Mom, look at me!”

Dahan-dahang tumingin si Vivienne sa kanya.

“Who else died keeping a secret?”

“Serena, please.”

“Please what?! Stop asking questions? Stop trying to understand what’s happening?”

“Nag-aalala ako para sa’yo.”

“Edi magsalita na kayo! Ano ba ‘tong nangyayare?”

Nagsalita si Damian. “I’ll have the security cameras checked. Pero sa ngayon, just please stay inside the house at ‘wag n’yong bubuksan ang pintuan sa kahit kanino na hindi n’yo kilala.”

Napalingon si Serena sa kanya.

“Wow. Security cameras. Ang daming utos na bawal pero walang mga sagot sa tanong ko.”

“Mas gusto mo ba na wala na lang akong gawin?”

“No, I’d rather you stop treating me like a child.”

“Then stop acting like you’re invincible.”

Napanganga si Serena sa sinabi ni Damian.

“Excuse me?”

“Serena,” singit ng nanay nito, “Enough. Please. Pagod na tayong lahat.”

Hindi na sumagot si Serena. Umakyat na lang s’ya sa kwarto n’ya, dala ang phone at ang tanong na walang gustong sumagot.

Hindi naging madali ang gabi ni Serena.

Kahit nakahiga na s’ya, hindi pa rin mawala sa isip n’ya ang sinend sa kanya na message, umaasang may kasunod itong paliwanag. Pero wala.

Sa halip, binuksan n’ya ang lumang larawan nila ng tatay nya.

Nakangiti ito habang nakayakap sa kanya. Bata pa s’ya noon, at naaalala n’yang nagtatampo s’ya dahil late itong dumating sa dinner nilang dalawa. Pero bumawi ang tatay n’ya sa pamamagitan ng pagpayag na u morder s’ya ng kahit anong gusto n’ya.

Simple day lang ‘yon para sa kanya. Walang kakaiba. Walang dahilan para isipin nya na may tinatago ang tatay nya sa kanya.

“Dad, ano ba ang hindi mo sinabi sa’kin?” bulong n’ya.

Pinunasan n’ya ang gilid ng mata nya bago pa tuluyang tumulo ang luha. Ayaw n’yang isipin na may bahagi sa buhay ng tatay n’ya na hindi n’ya alam.

Sa buong buhay n’ya, ito ang taong palaging sumasagot ng mga tanong nya. Kahit mahirap ang tanong, kahit hindi n’ya magugustuhan ang sagot, hindi ito basta tumatalikod sakanya.

Pero ngayon, isang estranghero lang ang kailangan para guluhin ang lahat ng paniniwala n’ya.

May kumatok bigla sa p***o.

“Serena, it’s me.”

Boses ng nanay nya.

Binuksan nya ang p***o at pinapasok ang nanay nya kahit wala syang gana makipag-usap dito.

Umupo si Vivienne sa gilid ng kama nya at nakita ang picture ng mag-ama na hawak pa rin ni Serena.

“Miss na miss mo na sya?” mahinang tanong ni Vivienne.

“Of course, I do.”

“I know, sweetheart.”

Umiiling si Serena. “Minsan nga, parang ayaw mo na s’yang pag-usapan. Kapag tinatanong kita tungkol sa kanya, lagi mong binabago ang topic.”

Napayuko si Vivienne. 

“Mahal na mahal ka ng tatay mo.”

“Alam ko at ramdam ko yun sa kanya. Pero hindi yun ang tinatanong ko.”

Natahimik si Vivienne bago nagsalita ulit si Serena.

“May kinalaman ba si Dad sa isang bagay na illegal o delikado?”

Her mom’s grip tightened.

“Mom?”

“Masyadong complicated, anak.”

“Bakit ba lagi na lang complicated? Hindi ba pwedeng sabihin mo na lang sa akin ang totoo?”

“Not everything is easy to explain.”

“Pero, anak mo ako. Kung may dapat akong malaman tungkol sa pagkamatay ng tatay ko, hindi ba dapat sa akin mo unang sabihin?”

Napatingin si Vivienne sa kanya. May lungkot sa mata nito, pero hindi pa rin ito nagsalita.

“Please, anak. Give me more time.”

Napatawa si Serena ng mahina, pero halatang nasasaktan.

“Ilang taon na, Mom. How long should I wait?”

Walang sagot si Vivienne. Hinawakan ni to ang kamay ng anak, pero hindi ‘yon tinanggap ni Serena.

“I’m sorry,” bulong ni Vivienne bago tumayo sa kama.

After nitong makalabas sa kwarto ni Serena, naiwan si Serena mag-isa sa kama, naka-upo at nag-iisip pa din.

Hindi n’ya alam kung alin ang mas masakit: ang possibility na may alam ang  nanay nya about sa pagkamatay ng tatay nya, o ang katotohanang pinipili nito na manahimik kahit alam nitong naghahanap ng sagot ang anak n’ya.

The next day, nakita ni Serena si Damian sa kusina. May kape sa tabi ng laptop at mukhang matagal na s’yang gising.

“Good morning,” bati nya.

“Good siguro kung may masasagot na sa mga tanong ko.”

Isinara ni Damian ang laptop.

“Your mom is upstairs.”

“And I was not asking about her.”

“Then what do you need?”

“Answer.”

“About the message?”

“About everything, Damian.”

Umupo si Serena sa tapat nito. Hindi s’ya aalis hangga’t wala s’yang nakukuhang sagot.

“Bakit nasa file ang pangalan ko bago pa ako makauwi?”

Hindi nakagalaw si Damian.

“Who told you about that?”

“I heard you talking last night.”

Matagal s’yang tinitigan ni Damian bago sumagot.

“May mga bagay na hindi ko pa pwedeng sabihin sa’yo.”

“Hindi pa? So, may alam ka nga.”

“Serena, I need you to be careful.”

Napailing s’ya. “I’m tired of hearing that. Lahat kayo, sinasabihan ako na mag-ingat, pero walang gustong magpaliwanag man lang kung bakit.”

“Because knowing too much can put you in danger.”

“I’m already in danger! May taong nag-picture ng bahay. Alam kung saan ang kwarto ko, at ginagamit ang pagkamatay ng tatay ko para takutin ako. Ano pa bang mas delikado don?”

Hindi agad nakasagot si Damian.

Tumayo si Serena at kinuha ang bag n’ya.

“Saan ka pupunta?” tanong ni Damian.

“Lalabas.”

“Not alone.”

Napalingon s’ya, “Hindi mo ‘ko pwedeng diktahan kung anong gagawin ko.”

“I’m not dictating you, I’m concerned about you. I’m telling you that whoever sent that message may still be watching you.”

“Then maybe I should find out whoever the hell they are.”

“Not without knowing what you’re walking into.”

Tinignan s’ya ni Serena. “At paano ko naman malalaman eh wala ngang nagsasabi sa inyo ng totoo kahit isa?”

Walang maisagot si Damian.

‘Yon na lang ang kailangan n’yang marinig.

Lumabas s’ya  ng bahay, pero hindi pa man nakakalayo sa gate, nag-vibrate ang phone nya.

May bagong message mula na naman sa unknown number.

YOU’RE ASKING THE WRONG QUESTIONS, SERENA.

Nanlamig ang kamay n’ya.

Sumunod agad ang isa pang message.

START WITH THE PEOPLE WHO WERE STILL ALIVE WHEN YOUR DAD DIED.

At bago pa s’ya makapag-isip, may pangatlong message na pumasok.

ESPECIALLY YOUR MOM.

Dahan-dahan s’yang napatingin sa bahay.

Sa likod ng salamin sa tabi ng front door, nakita n’ya si Damian. Nakatayo, nakatingin sa kanya na para bang hinihintay kung ano ang susunod n’yang gagawin.

Hindi n’ya alam kung nakita ba nito ang pagbabago sa mukha n’ya o kung sadyang binabantayan lang s’ya nito.

Pero biglang bumalik sa isip n’ya ang pinaka-unang message.

YOUR DAD WASN’T THE ONLY ONE WHO DIED KEEPING A SECRET.

Hindi lang ang tatay n’ya ang namatay.

May ibang tao na may dalang  sikreto. May ibang tao ang maaaring may alam sa nangyari noon.

At ayon sa unknown sender, baka ang sarili nyang nanay ang susi para malaman nya ang katotohanan.

Humigpit ang hawak ni Serena sa phone n’ya.

If they don’t want her to know the truth, then she’s going to discover it on her own.

Whatever it is that she’s going to discover. 

Even when someone’s going to get hurt.

Because she refuses to stay blind to her own story any longer.