CHAPTER 5: The Truth Between Us

Makalipas ang ilang oras, nakarating na sila sa lumang terminal sa Manila. Gaya ng inaasahan, hindi ito mukhang lugar na may mahalagang impormasyon na nakatago. Pero as per Damian, may archive records doon na hindi basta naa-access sa mga karaniwang system.

With the help of its access credentials, they were able to open the archive file. Ilang minutes silang naghahalungkat ng mga document at larawan hanggang sa may isang file na nakakuha ng atensyon ni Damian.

Isang litrato.

Nandoon si Vivienne, kasama ang isang lalaking agad nakilala ni Serena mula sa mga impormasyon na nalaman nya tungkol sa Field Unit 07–Adrian Cole. Sa likuran nila ay isang building na hindi pamilyar kay Serena.

Nang makita ni Damian ang petsa ng litrato, biglang nagbago ang expression nito.

“Let’s gather and save all the files we need. We need to get to the safe house before someone knows  we’re here.” nagmamadaling sinabi ni Damian.

Napabuntong-hininga na lang si Serena.

“Ok, Sir.”

“Don’t start, Serena.”

Sumunod na lang sya. Nang matapos na sila i-save ang mga file na maaaring makatulong sa investigation, agad silang umalis sa lumang terminal. 

Without leaving a trace.

A few hours later, nakarating na sila sa bagong safe house.

Hindi ito ganoon kalaki. May tatlong kwarto, kumpleto sa mga gamit. May mga security cameras, at reinforced locks sa iba’t ibang bahagi ng bahay.

Pero may isang bagay na napansin ni Serena.

Mas mataas ang gate nito kumpara sa una nilang pinuntahan na safe house.

Papunta na sana sya sa kwarto nya nang biglang nagsalita si Damian. 

“Your mom wasn’t supposed to be there that night.”

Hindi agad nakasagot si Serena.

Bigla nya lang naalala ang litrato na nakita nila sa lumang terminal sa Manila. Si Vivienne, ang lalaking si Adrian, at ang building na maaaring may hawak ng sagot sa pagkamatay ng kanyang ama.

“Then tell me what happened,” she whispered.

Lumapit si Damian, pero nanatili itong may pagitan sa kanila.

“Serena, may mga bagay na hindi mo pa naiintindihan.”

“Edi ipaintindi mo sa’kin.”

“I can’t tell you everything tonight.”

Napatawa s’ya ng mapait. “Of course you can’t.”

Tumalikod s’ya at naglakad nang tuluyan papunta sa kwarto nya.

“Serena.”

Hindi s’ya huminto.

“Please.”

Napahinto s’ya.

Hindi n’ya alam kung ano ang mas nakakagulat–ang marinig na humingi ng pakiusap si Damian, o ang pakiramdam n’yang may part sa kanya na gustong lumingon.

“I’m tired of being the last person to know the truth,” sinab n’ya nang hindi humaharap dito. 

“Lahat kayo nagdedesisyon kung ano ang kaya ko at ang hindi ko kayang i-handle. Nanay ko. Ikaw. Kahit ‘yung mga tao na hindi ko naman kilala.”

“I know.” sagot ni Damian.

“No, you don’t.”

Dahan-dahan syang lumingon.

“Because if you did, you wouldn’t keep looking at me like I’m someone you have to save.”

Saglit na natahimik si Damian.

“Siguro dahil minsan na akong nagkamali sa pagligtas sa isang tao.”

May kung anong nagbago sa boses nito.

Hindi ‘yon ang unang pagkakataon na nabanggit nito ang babaeng namatay sa Manila. Pero ngayon, parang hindi na ito basta ala-ala ng isang dating operasyon.

Parang sugat na hindi pa din naghihilom.

And for once, Serena really wanted to know about the guy in front of her–not only his secrets, but also some of the things that he’s still hiding underneath his cold face.

But, she didn’t ask.

Instead, she went inside the guest room.

Pero bago n’ya pa maisara ang p***o, narinig n’ya ang boses ni Damian.

“Serena, kapag nalaman mo ang katotohanan tungkol sa’kin, you might never look at me the same way again.”

Huminto s’ya bago isarado ang p***o ng kwarto.

“Maybe you should’ve thought about that bago mo pinakasalan ang nanay ko.”

Tuluyan na n’yang isinara ang p***o.

Pero kahit nakahiga na s’ya sa kama, hindi pa rin mawala sa isip n’ya ang sinabi nito.

Hindi ang mga dokumento.

Hindi si Adrian Cole.

But how did Damian looked ate her–parang may gustong sabihin, pero alam n’yang kapag sinabi n’ya ‘yon, some things will never stay the same.

Past midnight, nagising si Serena sa mahinang katok.

“Serena?”

Boses ni Damian.

Bumangon s’ya at binuksan ang p***o.

Nakatayo ito sa hallway, nakasuot pa rin ng damit na ginamit nito kanina. May hawak na isang folder.

“May nakita ako na isa sa mga folder.”

Napatingin sa folder.

“Tungkol sa tatay ko?”

“Yes.”

Agad s’yang nagising nang tuluyan.

“Ano ‘yon?”

Inabot ni Damian ang folder, pero hindi n’ya agad binitawan nang hawakan ni Serena ang kabilang dulo.

“Before you read this, may gusto akong maintindihan mo.”

“Ano?”

“Whatever happens tonight, hinding hindi na ako magtatago ng sikreto sa’yo o magsisinungaling sa’yo kahit kailan.”

Tinitigan s’ya ni Serena.

“That’s a pretty big promise coming from someone who has spent the last few days keeping secrets.”

“I know.”

“Then sabihin mo nga, bakit naman ako maniniwala sa’yo?”

Tumingin si Damian sa kamay nilang parehas na nakahawak sa folder.

Pagkatapos ay tumingin ulit ito kay Serena.

“You shouldn’t. Hindi pa ngayon.”

Hindi alam ni Serena, pero mas nag-stick sakanya ang sagot na ‘yon kaysa sa anumang pangakong narinig nya galing kay Damian.

Dahan-dahan n’yang binitawan ang folder.

“Come in.”

Pumasok si Damian sa loob ng kwarto ni Serena.

And for the first time, simula nung bumalik sya, silang dalawa lang ang nasa loob ng iisang silid–walang mga dokumentong kailangang habulin. Walang mga taong kailangang iwasan, walang ibang boses na makakaputol sa katahimikan.

There are answers that they need to search.

There are truths that they need to face.

And there something between them na pareho nilang pilit na hind pinapangalanan.

Not love.

Not yet.

Pero nang maupo si Damian sa kabilang dulo ng kama at buksan ang folder, napagtanto ni Serena na baka mas mahirap labanan ang isang bagay na hindi mo pa kayang aminin kaysa sa isang bagay na alam mong dapat mong iwasan.

“Ready ka na ba?” tanong ni Damian.

Tumingin s’ya sa mga dokumento.

Pagkatapos ay kay Serena.

“Sabihin mo na sa’kin ang lahat.”

Nagdadalawang isip pa si Damian na buksan ang folder.

Panay ang tingin n’ya kay Serena na para bang may mga bagay na pati s’ya ay hindi pa din handang malaman.

“Damian?” 

“Damian?”

At lumapit na si Serena kay Damian at tinapik ito.

Damian got back to his senses na parang may multo s’yang nakita.

“Serena, I just want you to know na ito din ang unang beses na makikita ko ang laman ng folder na ito. Sabay natin alamin kung ano ang mga laman na dokumento nito.”

“Okay, so parehas pala natin ngayon malalaman ang katotohanan? Kung meron man.”

“Yes, but please, let’s just keep this between the two of us. Walang sino man ang dapat makaalam ng laman ng folder na ito. Lalong lalo na ang nanay mo.”

Dahil alam nga ni Damian na sobrang close ng mag-nanay. 

“Okay, fine! Promise! Ang tagal naman!”

“I trust you. At panghahawakan ko ‘yang pangako mo.”

“Sige na, buksan mo na. Ano bang laman nyang folder na ‘yan at parang pati ikaw kinakabahan buksan?”

“I don’t know. Pero kinakabahan din ako at hindi ko maipaliwanag kung bakit.”

“Then let’s open it! Sabay na natin buksan ang folder. Para makita natin kung dapat ba tayong kabahan sa mga laman nyan. Paano natin malalaman kung hindi mo pa din binubuksan? Ang tagal naman, Damian!” inip nitong sinabi.

“Serena.”

“Damian.”

Nagkatinginan sina Serena at ni Damian at tumango sa isa’t isa.

At sinimulan na nilang buksan ang unang page ng folder.

Sabay nila itong binasa.

At nagsimula nang mabunyag ang katotohanang matagal nang naghihintay sa kanilang dalawa.

But neither of them knew that by morning, the secrets they uncovered would bring them closer to a line neither of them should ever cross.