เข้าสู่ระบบMaaga pa nang magising si Shawn. Pagdilat niya, agad niyang napansin na si Kyline ay mahimbing na nakahiga sa kanyang braso. Nakapulupot ang mga kamay nito sa baywang niya, ang pisngi’y nakadikit sa dibdib niya, isang posisyong masyadong intimate, parang magkasintahang matagal nang magkasama.Bahagya niyang itinaas ang kamay at hinaplos ang noo ng babae. Wala na ang init. Bumaba na ang lagnat. Tahimik siyang napabuntong-hininga, isang bigat sa dibdib ang tuluyang nabawasan.Maingat niyang inalis ang braso mula sa ilalim ng leeg ni Kyline. Nang makabangon, nagbihis siya nang dahan-dahan, saka muling tinakpan ng kumot ang babae, alam niyang may ugali itong sumipa ng kumot kahit tulog.“Ang laki-laki mo na, parang bata pa rin kung matulog,” mahina niyang bulong. Reklamo ang tono, pero punô ng lambing. Ang ganitong anyo niya, tanging kapag hindi siya nakikita ni Kyline lumalabas.Paglabas niya ng kwarto, naghihintay na si Ronald sa labas. “Mr. Constantino,” maingat nitong sabi, “may repor
“Okay.” Agad pumayag si Shawn, walang kahit anong pag-aalinlangan. Ganito talaga siya, kapag nagpasya, diretsuhan. Tinawag niya agad si Aling Judy, ang matagal nang namamahala sa bahay, at malinaw na nag-utos.“Mula ngayon,” malamig ngunit tiyak ang boses niya, “si Jemma ay susunod lamang sa utos ni Karen dito. Lahat ng iba, kasama na ako, walang karapatang mag-utos sa kanya.”Bahagyang nagulat si Aling Judy, pero mabilis ding yumuko. “Opo, sir. Ipapaabot ko agad.”Nang makita ni Jay kung gaano kabilis pumayag si Shawn, tinapik niya ito sa balikat. “Salamat, Shawn,” sabi niya, may halong pasasalamat at gaan ng loob.Pagkaalis nila, napabuntong-hininga si Aling Judy at tumingin kay Jemma. “Alam mo ba, isang araw pa lang, mas mataas na agad ang estado mo kaysa sa akin na matagal nang housekeeper,” biro niya, pero may halong totoo.Hindi nagbago ang ekspresyon ni Jemma. Hindi niya iniisip ang ranggo o kapangyarihan. Ang nasa isip lang niya ay si Kyline.“Huwag n’yo pong sabihin ‘yan, Al
Tiningnan ni Jay si Shawn na para bang may nakakatawang tanong na narinig. Bahagya niyang ikiniling ang ulo, saka nagkrus ng mga braso at nagsalita nang seryoso, parang hinihimay ang isang kaso.“Kung pinili mo ang babaeng hindi mo mahal,” sabi niya, diretso at kalmado, “then hindi valid ang tanong. Kasi ang babaeng kayang ipagpalit ng isang lalaki sa sarili niyang anak, iyon lang ang babaeng mahal na mahal niya. Walang ibang paliwanag doon.”Parang tinamaan si Shawn sa dibdib. Halos reflex na agad siyang sumagot, medyo mataas ang boses. “Hindi ko siya mahal!”Pagkasabi niya niyon, doon lang tuluyang napagtanto ni Jay na may mali. Tumitig siya kay Shawn, seryoso na ang mga mata. “Shawn… huwag mong sabihing ikaw ’yan?”Nanahimik si Shawn. Hindi siya umimik, ni hindi umiling.Nanlaki ang mata ni Jay. “Wait. Buntis si Karen… anak mo?” Bigla siyang napahinto, saka umiling agad. “Hindi, hindi puwede. Shawn, don’t tell me… nahulog ka talaga kay Karen?”“Kailanman, hindi,” mariing pagtanggi
Sa gitna ng rumaragasang ulan, tuluyang lumabo ang paningin ni Kyline. Ang pigurang papalapit mula sa malayo ay unti-unting nagiging anino, hanggang sa bumagsak ang dilim at hindi na niya nakita kung sino ang yumakap sa kanya nang mahigpit.Si Shawn iyon.Humabol siya nang halos mawalan ng hininga, agad sinapo ang ulo ni Kyline at inipit ito sa kanyang dibdib. Nang makita niya ang maputla at halos walang kulay na mukha ng babae, may dumaan na hapdi sa mga mata niya, isang kirot na hindi niya maitago. Sumunod si Ronald, may dalang payong, at mabilis na tinakpan silang dalawa mula sa ulan.Marahang pinunasan ni Shawn ang tubig-ulan sa mukha ni Kyline. Maingat ang galaw ng mga daliri niya, parang natatakot na masaktan pa ito. Wala na ang malamig at malayong anyo niya kanina; ang natira na lang ay isang lalaking puno ng pag-aalala. Tinitigan niya ang nakapikit na mga mata ng babae at dahan-dahang nagsalita, mababa ngunit punô ng pagsisisi.“Kung umamin ka lang sana… kung yumuko ka lang ka
Tinitigan ni Shawn si Kyline na nakatayo sa gitna ng ulan. Sa mga mata niya, para siyang taong galing impiyerno, matigas, walang takot. Biglang lumamig ang ekspresyon ni Shawn. Gusto niyang makita kung hanggang kailan nito kayang magkunwari.Napatili sa gulat si Aling Judy nang makitang nakatayo sa ulan si Kyline. Agad siyang yumuko kay Shawn, halos magmakaawa. “Sir, bakit niyo po hinahayaan na maparusahan ang asawa niyo nang ganito? Ulan po ’yan! At buntis pa ang madam. Maawa po kayo, papasukin niyo na siya.”Hindi rin nakatiis si Ronald at maingat na sumingit. “Sir, kagagaling lang po ng operasyon ng madam. Mahina ang katawan niya ngayon, at buntis pa. Kahit hindi niyo po isipin ang madam, isipin niyo na lang po ang bata.”Sumulyap si Shawn kay Kyline, “Walang sinuman ang pwedeng mamagitan para sa kanya ngayon.” Huminto siya sandali bago idinugtong, mas malamig. “Hangga’t hindi siya umaamin, manatili siya diyan. Kahit mamatay siya sa labas, bawal kayong makialam.”Namutla si Aling J
Bahagyang ngumiti si Harvey, may kahulugang nakatago sa mga mata, at marahang nagsalita kay Kyline. “Kung sino ang kasabwat sa pagtatanim ng bomba… hindi ba’t may sagot ka na sa puso mo?”Natigilan si Kyline. Bigla siyang napasambit, “Si Rhena… siya talaga, ’di ba?”Hindi siya sinagot ni Harvey. Sa halip, lalong lumalim ang ngiti sa gilid ng kanyang labi. Doon na tuluyang bumagsak ang katotohanan kay Kyline. Dumilim ang kanyang paningin, at ang mga kamay niya’y mariing nakapulupot. “Ang galing ng palabas n’yo,” malamig niyang sabi. “Ginamit n’yo talaga ang buong buhay ko para i-frame ako.”“Alam mo ba kung magkano ang ginastos ko para sa bombang itinanim ni Rhena?”Hindi umimik si Kyline. Tinitigan lang niya ang lalaki, hinihintay ang sagot.Itaas ni Harvey ang tatlong daliri, puno ng panunuya ang mga mata. “Tatlong libong piso. Three thousand pesos. Iyon lang ang halaga para mabili ang loob ng limang taong gulang na si Rhena.”Bumagsak ang kamao ni Kyline sa armrest ng upuan. “Harvey







