LOGINNanlamig ang mga mata ni Shawn, kumislap doon ang matalim na panunuya. “Anong sinasabi mong walang paraan?” malamig niyang tanong. “Sa tingin mo ba, magmamadali akong umalis sa kumpanya na dalawampung kilometro ang layo para lang sa’yo? Karen, sobra mong tinaasan ang tingin mo sa sarili mo.”Tahimik na napailing si Ronald, malinaw sa kanya na mas matigas pa ang bibig ng amo niya kaysa sa puso nito. Kung alam lang ng lahat, halos igalaw na ni Shawn ang kalahati ng puwersa sa syudad para lang makarating agad sa ospital. Mahinang napabuntong-hininga si Kyline, bahagyang nakakunot ang noo. “Hindi ko naman sinabi na galing ka sa kumpanya na dalawampung kilometro ang layo…” mahina niyang bulong.Saglit na natigilan si Shawn. Bigla siyang nainis sa sarili. ‘Why did I even say that?’ Nabulalas na naman ang totoo.Sa gilid, si Aling Judy ay nakahawak sa pisngi, aliw na aliw habang pinagmamasdan ang pilit na pagkakaila ng binata. Buong oras ay may ngiti siyang parang isang tiyahing nanonood ng
Nang maalala ni Kyline ang mga nangyari kagabi, napahampas siya sa sariling bibig, puno ng pagsisisi. “Grabe… disaster talaga ang bibig ko,” mahina niyang bulong.Napatingin si Jemma sa kanya, naguguluhan. “Madam, may masama po ba kayong nararamdaman?”Umiling si Kyline at pilit inalis sa isip ang mga alaala. “Wala. Tara na, magpaaraw tayo. Good for the baby.”Lalapit sana si Jemma para alalayan siya, pero marahan siyang pinigilan ni Kyline. “Okay lang ako. Buntis pa lang naman, maaga pa. Nakakalakad pa ako.”“Opo, Madam,” sagot ni Jemma, at sumunod na lamang.Habang pababa sila ng hagdan, bahagyang nagbiro si Kyline, “Jemma, narinig ko… dumalaw daw si Jay kagabi?”May ilang narinig siyang kwento mula kay Aling Judy, kung paanong maalaga raw si Shawn sa kanya, at kung paanong tila naging espesyal ang tingin ng Constantino kay Jemma dahil kay Jay. Hindi niya man tahasang sabihin, malinaw ang gustong ipahiwatig ni Aling Judy, habang bata pa si Jemma, sana’y magkaroon ito ng sariling buh
Maaga pa nang magising si Shawn. Pagdilat niya, agad niyang napansin na si Kyline ay mahimbing na nakahiga sa kanyang braso. Nakapulupot ang mga kamay nito sa baywang niya, ang pisngi’y nakadikit sa dibdib niya, isang posisyong masyadong intimate, parang magkasintahang matagal nang magkasama.Bahagya niyang itinaas ang kamay at hinaplos ang noo ng babae. Wala na ang init. Bumaba na ang lagnat. Tahimik siyang napabuntong-hininga, isang bigat sa dibdib ang tuluyang nabawasan.Maingat niyang inalis ang braso mula sa ilalim ng leeg ni Kyline. Nang makabangon, nagbihis siya nang dahan-dahan, saka muling tinakpan ng kumot ang babae, alam niyang may ugali itong sumipa ng kumot kahit tulog.“Ang laki-laki mo na, parang bata pa rin kung matulog,” mahina niyang bulong. Reklamo ang tono, pero punô ng lambing. Ang ganitong anyo niya, tanging kapag hindi siya nakikita ni Kyline lumalabas.Paglabas niya ng kwarto, naghihintay na si Ronald sa labas. “Mr. Constantino,” maingat nitong sabi, “may repor
“Okay.” Agad pumayag si Shawn, walang kahit anong pag-aalinlangan. Ganito talaga siya, kapag nagpasya, diretsuhan. Tinawag niya agad si Aling Judy, ang matagal nang namamahala sa bahay, at malinaw na nag-utos.“Mula ngayon,” malamig ngunit tiyak ang boses niya, “si Jemma ay susunod lamang sa utos ni Karen dito. Lahat ng iba, kasama na ako, walang karapatang mag-utos sa kanya.”Bahagyang nagulat si Aling Judy, pero mabilis ding yumuko. “Opo, sir. Ipapaabot ko agad.”Nang makita ni Jay kung gaano kabilis pumayag si Shawn, tinapik niya ito sa balikat. “Salamat, Shawn,” sabi niya, may halong pasasalamat at gaan ng loob.Pagkaalis nila, napabuntong-hininga si Aling Judy at tumingin kay Jemma. “Alam mo ba, isang araw pa lang, mas mataas na agad ang estado mo kaysa sa akin na matagal nang housekeeper,” biro niya, pero may halong totoo.Hindi nagbago ang ekspresyon ni Jemma. Hindi niya iniisip ang ranggo o kapangyarihan. Ang nasa isip lang niya ay si Kyline.“Huwag n’yo pong sabihin ‘yan, Al
Tiningnan ni Jay si Shawn na para bang may nakakatawang tanong na narinig. Bahagya niyang ikiniling ang ulo, saka nagkrus ng mga braso at nagsalita nang seryoso, parang hinihimay ang isang kaso.“Kung pinili mo ang babaeng hindi mo mahal,” sabi niya, diretso at kalmado, “then hindi valid ang tanong. Kasi ang babaeng kayang ipagpalit ng isang lalaki sa sarili niyang anak, iyon lang ang babaeng mahal na mahal niya. Walang ibang paliwanag doon.”Parang tinamaan si Shawn sa dibdib. Halos reflex na agad siyang sumagot, medyo mataas ang boses. “Hindi ko siya mahal!”Pagkasabi niya niyon, doon lang tuluyang napagtanto ni Jay na may mali. Tumitig siya kay Shawn, seryoso na ang mga mata. “Shawn… huwag mong sabihing ikaw ’yan?”Nanahimik si Shawn. Hindi siya umimik, ni hindi umiling.Nanlaki ang mata ni Jay. “Wait. Buntis si Karen… anak mo?” Bigla siyang napahinto, saka umiling agad. “Hindi, hindi puwede. Shawn, don’t tell me… nahulog ka talaga kay Karen?”“Kailanman, hindi,” mariing pagtanggi
Sa gitna ng rumaragasang ulan, tuluyang lumabo ang paningin ni Kyline. Ang pigurang papalapit mula sa malayo ay unti-unting nagiging anino, hanggang sa bumagsak ang dilim at hindi na niya nakita kung sino ang yumakap sa kanya nang mahigpit.Si Shawn iyon.Humabol siya nang halos mawalan ng hininga, agad sinapo ang ulo ni Kyline at inipit ito sa kanyang dibdib. Nang makita niya ang maputla at halos walang kulay na mukha ng babae, may dumaan na hapdi sa mga mata niya, isang kirot na hindi niya maitago. Sumunod si Ronald, may dalang payong, at mabilis na tinakpan silang dalawa mula sa ulan.Marahang pinunasan ni Shawn ang tubig-ulan sa mukha ni Kyline. Maingat ang galaw ng mga daliri niya, parang natatakot na masaktan pa ito. Wala na ang malamig at malayong anyo niya kanina; ang natira na lang ay isang lalaking puno ng pag-aalala. Tinitigan niya ang nakapikit na mga mata ng babae at dahan-dahang nagsalita, mababa ngunit punô ng pagsisisi.“Kung umamin ka lang sana… kung yumuko ka lang ka







