CHAPTER 3

Marisse "Mari" de la Vega POV

Sumasakit na ang ulo ko habang iniikot-ikot ko ang panulat sa ibabaw ng maliit na clipboard. Suot ko ang oversized na scrub suit na hiniram ko sa isang nurse. Ayon sa kanya, mas mabuti raw iyon para hindi ako masyadong mapansin ng mga pasyente habang naglalakad sa hallway ng St. Jude General Hospital.

Personal assistant daw.

Kung hindi lang nakasalalay ang lisensya ko at ang buong kumpanya ko sa bwisit na kasunduan namin ni Dr. Enzo Tanchangco, baka kanina pa ako tumakas palayo sa ospital na ito. Pero heto ako ngayon, nakatayo sa labas ng intensive care unit habang pinapanood si Enzo na seryosong nakikipag-usap sa ilang pulis at sa head administrator ng ospital.

Kinaumagahan, matapos ang mabigat naming pagtatalo kagabi, lumabas ang resulta ng forensic autopsy sa biktimang namatay sa operating table. At doon nagsimula ang totoong gulo.

Hindi lang pala basta ordinaryong pasyente ang biktimang iyon. Si Dr. Mateo Valderama mismo, ang senior consultant sa departamentong pinamumunuan ni Enzo at miyembro ng board ng pamilyang nagmamay-ari ng Santiago Tower.

Dahil may koneksyon sa kanila ang kaso, mabilis na kumalat ang balita. At dahil ang agency ko ang huling naglinis sa 14th floor, kung saan natagpuan ang mga gamit ni Dr. Valderama bago masunog ang lugar, kaming dalawa ni Enzo ang naging sentro ng atensyon ng mga imbestigador.

Nang matapos makipag-usap si Enzo sa mga pulis, mabilis siyang naglakad papunta sa akin. Malamig at seryoso pa rin ang ekspresyon niya, pero halata sa pagkakakuyom ng panga niya na stressed na rin siya sa lahat ng nangyayari.

"Tapos na ba silang mag-usisa?" tanong ko habang inaayos ang manggas ng scrubs na halos matakpan na ang mga kamay ko sa sobrang haba.

"Sa ngayon," sagot niya habang binubuksan ang p***o ng private office niya. "Pumasok ka. Kailangan nating pag-usapan yung mga ebidensyang nakuha sa site bago pa makuha ng mga pulis ang buong kwarto."

Sumunod ako sa loob. Pagkasara niya ng p***o, agad niyang inilapag nang malakas sa ibabaw ng mesa ang isang selyadong plastic evidence bag.

May laman itong kalahating natunaw na metal casing at ilang piraso ng nasunog na dokumento na may mga bahid pa ng maitim na abo.

"Ito yung nakuha sa personal locker ni Dr. Valderama sa loob ng restricted medical wing sa 14th floor," paliwanag ni Enzo habang nauupo sa swivel chair niya at diretsong nakatingin sa akin. "Ayon sa initial report, nandito yung mga record ng mga kemikal na ginamit sa illegal clinical trial na pinondohan daw sa loob ng gusali. Pero hindi ko mabuo yung buong layout dahil sa pinsalang dulot ng sunog."

Lumapit ako sa mesa at pinagmasdan ang ebidensya. Kahit sanay ako sa ganitong mga bagay, hindi ko maiwasang kabahan nang kaunti. Bilang hazard cleaning specialist, kabisado ko ang itsura ng iba't ibang materyales kapag nasusunog. Pero iba ang pinsalang nakita ko sa metal casing na ito. Hindi ito mukhang resulta ng ordinaryong sunog.

"Dok, hindi ito basta sunog lang na nagsimula dahil sa chemical leakage," sabi ko habang bahagyang inilalapit ang mukha ko para masuri ang mga gasgas sa metal. "Tingnan mo yung pattern ng pagkatunaw. Diretso at pino yung mga gilid. Parang sinadyang putulin gamit ang high-precision thermal cutter o kaya isang specialized surgical tool bago pa man magsimula yung pagsabog."

Napataas ang kilay ni Enzo. "Surgical tool? Sigurado ka?"

"Oo naman. Ilang beses ko nang nakita yung ganitong klase ng pinsala sa mga industrial site na hinawakan namin. Kapag maling kemikal ang tumama sa metal, kadalasan, nagkakaroon ng hindi pantay na pagkasira at mga lukot. Pero ito? Malinis na hiwa. Parang may gustong kunin sa loob ng casing bago nila sunugin yung buong floor para walang matirang ebidensya."

Tumayo si Enzo mula sa upuan niya at lumapit sa tabi ko. Dahil sa lapit niya, naamoy ko na naman ang pamilyar na mint at malinis na sabon na humahalo sa amoy ng ospital. Seryoso niyang pinagmasdan ang bahaging itinuro ko sa loob ng plastic bag.

"Kung tama ka, ibig sabihin, may taong nagtatago sa loob ng gusali habang naglilinis kayo," sabi niya sa mas mababang boses. "At posibleng iyon din ang pumatay kay Dr. Valderama sa operating table gamit ang parehong paraan bago pa kumalat ang balita."

Humarap ako sa kanya, nakakunot ang noo. "Kaya nga kailangan nating bumalik sa site bago pa tuluyang i-demolish ng city hall yung gusali bukas ng umaga. May mga residue pa roon na hindi nakuha ng mga pulis."

Umiling si Enzo at umiwas ng tingin. "Hindi pwede. Delikado roon. Naka-red alert na yung lugar, at binabantayan iyon ng mga tauhan ni Inspector Ramos. Kapag nahuli tayong dalawa roon nang walang clearance, pareho tayong makukulong."

"Edi gawin natin nang palihim," sagot ko agad, walang pag-aalinlangan. "Dok, wala na tayong oras. Ikaw mismo ang nagsabing 48 hours lang ang ibinigay sa akin, at kalahati na ng oras na iyon ang nasayang kakahingi ko ng clearance dito sa ospital. Kung hindi natin hahanapin yung totoong ebidensya ngayong gabi, habambuhay tayong pagbabayarin sa kasalanang hindi naman natin ginawa."

Matagal niya akong tinitigan. Para bang sinusubukan niyang alamin kung hanggang saan ang kaya kong gawin o kung talagang wala ba akong takot sa pagpasok sa isang delikadong lugar.

"Paano kung may masamang mangyari sa iyo roon?" tanong niya. Seryoso ang boses niya at walang halong biro.

"Edi iligtas mo ako," mabilis kong sagot, sabay pilit na ngiti. "Doktor ka naman, di ba? Sanay ka namang mag-save ng mga taong malapit nang mamatay."

Bumuntong-hininga siya nang malalim bago marahas na kunin ang itim niyang dyaket mula sa sabitan.

"Ang tigas ng ulo mo, Marisse. Sige. Pupunta tayo roon mamayang alas-diyes ng gabi. Pero may isang kondisyon. Habang nasa site tayo, hindi ka hihiwalay sa tabi ko kahit isang dangkal."

"Deal," sagot ko habang inaabot ang kamay ko para makipag-shake hands.

Tinanggap niya ang kamay ko, at nang magdikit ang mga palad namin, naramdaman ko ang init ng kamay niya.

Sa simpleng pagkakamay na iyon, mas lalo kong na-realize na hindi na lang basta trabaho ang pinasok ko.

Kasama ko ngayon ang isang taong posibleng maging kakampi ko, o siya ring magiging dahilan ng tuluyan kong pagbagsak.