CHAPTER 2

Marisse "Mari" de la Vega POV

Natigil si Dr. Enzo Tanchangco sa paghakbang palayo. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin, nakakunot ang noo at halatang hindi natutuwa. Sandali niyang tiningnan ang lalaking taga-pangasiwaan bago ibinalik sa akin ang malamig at matalim niyang tingin.

Uminit ang mukha ko, hindi dahil sa hiya kundi sa inis. Umagang-umaga pa lang, sinusubukan na agad ng tadhana ang pasensya ko sa isang taong mukhang puro pamimintas lang ang alam.

"Sabi ko na nga ba, may kinasasangkutan kang gulo," madiing sabi ni Enzo habang naglalakad pabalik sa akin. Isinuksok niya ang mga kamay sa bulsa ng scrubs niya, halatang iritable. "Kaya pala ang kapal ng mukha mong pumasok dito sa restricted area ng ER nang walang permiso. Iniimbestigahan ka na pala ng mga pulis."

"Teka lang, Dok. Hindi ako pumunta rito para makipag-agawan ng atensyon sa mga pasyente mo," depensa ko habang humahakbang palapit sa kanya. Hindi ko na pinansin ang guard na kanina pa nakabantay sa aming dalawa. "Kailangan ko lang makuha yung digital logbook ng agency ko mula sa Santiago Tower. Nakasalalay doon ang lisensya ko at buong kabuhayan ko. Kung may alam ka kung nasaan ang mga gamit na naiwan sa site, sabihin mo na."

Umiling si Enzo at napasinghal. "Wala akong pakialam sa logbook mo, Miss de la Vega. Ang iniintindi ko rito ay yung mga taong isinugod mula sa gusaling iyon. Kritikal ang lagay ng ilan sa kanila, at may isa pang namatay sa operating table ko kaninang madaling araw."

Natigilan ako. "Namatay?"

"Oo. At ang mas nakakapagtaka..." Bahagya siyang lumapit sa akin, sapat para maamoy ko ang mint sa hininga niya na humahalo sa amoy ng antiseptic. "Hindi lang suffocation ang dahilan ng pagkamatay niya. May nakita kaming kakaibang sugat sa katawan ng biktima na mukhang surgical incision. Posibleng nagawa iyon bago pa lamunin ng apoy ang kuwarto niya sa 14th floor."

Hindi ako agad nakasagot.

Isang surgical incision sa gitna ng sunog? Ibig sabihin, hindi lang basta aksidenteng pagsabog ng chemical plant ang nangyari. May ibang sangkot dito. At dahil ang agency ko ang huling naglinis sa buong floor bago mag-alas singko ng hapon noong araw na iyon, kami ang madaling pagbintangan ng mga pulis.

Shit. Kaya pala gigil na gigil si Inspector Ramos na isabit sa akin ang kasong ito.

"Kaya kung ako sa iyo, huwag ka nang magpakita sa paligid ko habang sinusuri ko ang mga ebidensyang dinala rito," dagdag ni Enzo sa malamig na tono bago tuluyang tumalikod at naglakad papunta sa isa pang ward.

Hindi ako pwedeng pumayag na basta na lang niya akong itaboy. Kung may kinalaman ang bangkay sa nangyari sa 14th floor, posibleng nasa lugar din ang hinahanap kong logbook o may iba pang dokumentong makakatulong para malinis ang pangalan ko.

Mabilis akong sumunod sa kanya habang binabagtas niya ang mahabang hallway papunta sa private office niya sa dulo ng pasilyo.

"Dok, sandali lang!" tawag ko habang binibilisan ang lakad para makahabol sa kanya. "Kung may foul play sa kasong ito, mas lalo mo akong kailangang tulungan. Kasi kung ako ang makukulong, hindi natin malalaman kung sino talaga ang pumasok sa restricted area na iyon para simulan ang sunog."

Pagbukas niya ng p***o ng opisina, agad niya iyong isinara nang malakas. Kaso, naisingit ko na ang palad ko sa gilid nito bago pa tuluyang sumara ang p***o.

Dumiretso ako sa loob kahit hindi naman niya ako pinapasok.

Malinis at simple ang opisina niya. Puno ng medical journals ang ilang bahagi ng mesa, may mga tasa ng kape pang hindi nahuhugasan, at may malaking whiteboard na puno ng notes tungkol sa mga pasyente. Huminto siya sa harap ng mesa niya at tinitigan ako nang nakakunot ang noo, na para bang gusto niya akong itapon palabas ng bintana.

"Pasensya na sa istorbo, Dr. Tanchangco," panimula ko habang pilit na pinapakalma ang sarili ko. Huminga muna ako nang malalim bago nagpatuloy. "Alam kong galit ka dahil nadamay ang mga pasyente mo sa nangyari. Pero pareho tayong dehado rito. Ikaw, dahil nadamay ang ospital na pinagtatrabahuhan mo sa isang serye ng kahina-hinalang insidente. Ako naman, dahil sinisira nila ang negosyo ko."

Tahimik lang siyang nakinig habang nakahalukipkip. Hindi inalis ng mga mata niya ang pagkakatitig sa akin, na para bang sinusuri niya ang bawat kilos at salitang lumalabas sa bibig ko.

"Ano bang gusto mong palabasin?" seryoso niyang tanong.

"Tulungan mo akong makapasok ulit sa site o kaya'y makita ang medical reports at personal belongings ng biktimang namatay sa operating table mo," diretsong sagot ko. "Kailangan ko lang malaman kung sino ang huling nakasama niya bago sumabog yung chemical tank. May kutob akong hindi chemical leak ang dahilan ng sunog. Baka sinadya iyon para pagtakpan ang isang krimen."

Halos isang minuto kaming natahimik sa loob ng opisina. Tanging ugong ng aircon ang maririnig habang patuloy niya akong tinitingnan.

Akala ko, tatawag na siya ng security para tuluyan akong paalisin nang biglang tumunog ang telepono sa ibabaw ng mesa niya.

Agad niya iyong sinagot. Tahimik siyang nakinig sa kausap niya habang hindi inaalis ang tingin sa akin.

"Sige. Papunta na ako," sabi niya bago ibaba ang telepono.

Lumingon siya sa akin, kinuha ang puting coat niya mula sa lalagyan at mabilis na isinuot iyon.

"Gusto mong tulungan kita?" tanong niya habang naglalakad papunta sa p***o. "May kapalit."

Kumunot ang noo ko. "Anong kapalit?"

"Hindi sapat ang salita mo para patunayang wala kang kinalaman sa nangyari sa Santiago Tower," seryoso niyang sagot habang nakatayo sa bukas na p***o, halatang gusto na akong palabasin. "Simula ngayong gabi, habang iniimbestigahan ko ang mga labi ng biktima at sinusuri ang mga dokumentong nakuha rito, magpapanggap kang personal assistant o nurse ko sa ospital. Sa ganoong paraan, hindi ka makakaistorbo sa ibang staff, mababantayan ko ang bawat galaw mo, at malalaman ko kung nagsasabi ka ba talaga ng totoo."

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig ko.

"Nurse? Doktor, ang trabaho ko ay maglinis at mag-restore ng mga hazard site, hindi mag-check ng blood pressure ng mga pasyente!"

"Wala akong pakialam kung ano ang propesyon mo," malamig niyang sagot, saka ako binigyan ng mapanghamong ngiti. "Pumili ka. Magiging personal assistant kita sa loob ng 48 oras para mabantayan ko ang bawat galaw mo at matulungan kang linisin ang pangalan mo, o tatawagan ko si Inspector Ramos ngayon din para ipasok ka sa selda."

Mariin ko siyang tinitigan. Ramdam ko ang inis na unti-unting umaakyat sa dibdib ko, pero alam kong wala akong ibang pagpipilian. Siya lang ang posibleng makatulong sa akin para makaligtas sa gulong ito.

"Fine," sagot ko habang pinipilit na panatilihing kalmado ang boses ko. "Deal."