Chapter 4 - He’s Not The Same

MIA POV

Tahimik ang naging byahe namin hanggang sa makauwi kami ng bahay. Alam kung nakikiramdam lang ang mga magulang ko pero mas pinili nilang huwag ng magtanong.

“Magpahinga ka na muna anak.” Anas ni mommy ng tuluyan na kaming makapasok sa loob ng bahay.

“Alam namin na hindi ka okay anak, pero nandito lang kami kapag kailangan mo ng kausap.” Saad naman ni daddy.

Binigyan ko lang sila ng tipid na ngiti bago umakyat sa taas.

Nang makarating ako sa kwarto ay agad akong humiga sa kama at ipinikit ang aking mga mata.

Hanggang ngayon ay sariwa pa din sa alaala ko ang nangyaring pagkikita namin ni Dominic kanina. Kung paano niya ako tingnan at batiin ay ibang iba na at hindi na tulad ng dati.

Kinuha ko ang phone ko at tinawagan si Elara

"Mia.”

“Nakauwi ka na ba?” Tanong ko.

“Yes, kanina pa noong matapos kitang ihatid. Kumusta naman ang lunch?”

Saglit akong na tahimik. Hindi ko alam kung paano ko sasagutin ang tanong na ‘yon.

“Mia? May problema ba?”

“Nothing.” Maikling sagot ko.

"Hmmm? You know you’re not good at lying.”

Bumuntonghininga ako. “I don’t know how to answer your question.” Sabi ko.

“Anong nangyari? Nagkita ba kayo ni Dominic?”

Agad kung ikwenento sa kanya ang buong nangyari.

“Is that serious?” Halos hindi makapaniwala na sabi nito.

"Pakiramdam ko ang layo na ng agwat namin. Para bang may nakaharang na sa pagitan namin.” Anas ko.

"Siguro dahil tatlong taon ng nakalipas?”

“Is that a reason? Kasi ang imposible. Tatlong taon lang ‘yon kumpara sa taon na magkasama kami.”

“We all know people change Mia.”

“I know. But he promised.” I insisted.

"Did he ever talk about me?"

“Baka busy at pagod lang siya noong magkita kayo. Malay mo naman sa susunod ay maging okay na.”

Hindi din naman nagtagal ang pag uusap namin at natulog ako.

Nagising na lang ako ng makarinig ako ng katok sa p***o dahil pinapatawag na ako ng mga magulang ko para kumain.

Bumangon ako at itinali ang buhok ko bago tuluyang lumabas ng kwarto at bumaba.

Naabutan ko ang mga magulang ko sa hapag kainan na nag uusap at nang makita nila ako ay ngumiti ang mga ito.

“Umupo kana para makakain na tayo.” Saad ni mommy na sinunod ko naman.

"Ikaw nagluto nito mommy?” Tanong ko.

“Oo naman. Alam kung paborito mo ‘yan.”

“Thank you! You're the best.” Nakangiting saad ko.

"Magkakaroon ulit tayo ng dinner ngayong linggo na to kasama ang mga Sterlings anak. Pero okay lang kung hindi ka na muna sumama.” Seryosong turan ni daddy.

“Why?” Tanong ko.

“Iniisip namin ng mommy mo na baka hindi ka pa okay dahil sa nangyari kanina.” Sagot nito.

“Kung ano man ang nangyari kanina ay sa amin na lang po ‘yon ni Dominic. Ayaw ko naman po na mag isip ng kung ano ano sina tita at tito.” Sabi ko.

“Are you sure iha?” Paninigurado ni mommy.

“I'm a strong and independent woman, mommy.” Giit ko at natawa naman ang mga ito.

“Huwag mo na masyado isipin ‘yon anak. Baka nanibago lang si Dominic kaya gano’n. Alam kung magiging ayos din kayo lalo na’t hindi naman biro ang pinagsamahan niyo.” Saad ni mommy.

“He already changed.” Singit ni daddy.

“What do you mean dad?” 

“He’s more mature and serious now.”

“I already know about it. But I hope he’s okay.” I said.

“He is.”

Nakita ko ang tinginan ng mga magulang ki pero hindi ko na lang ito binigyan ng pansin at nagsimulanng kumain.

****

Kinabukasan ay nakapag desisyon ko na pumunta sa isang branch ng Laurent restaurant para bumisita sa mga empleyado ko.

Simula noong makapagtapos ako ng pag aaral ay ginawa ko ang lahat para mapag aralan ko ng maayos ang tungkol sa industriya na ito. Gusto kong magkaroon ng business na ako mismo ang naghirap para mapatayo. At sinimulan ko ‘yon sa Australia kung nasaan ako. Hindi madali ang simula ko pero hindi ako sumuko hanggang sa nakilala ito at nagkaroon ng iba pang mga branch. Last year lang ako nagpasya na magtayo dito sa Pilipinas at ang pinsan ko ang tumulong na mag asikaso habang wala pa ako dito.

Agad kung binati ang mga empleyado ko ng makapasok ako sa loob.

"Ma’am Mia?”

“Nakauwi na pala kayo?”

“Welcome back!”

Napangiti na lang ako ng marinig ko ‘yon. Bakas sa boses nila ang gulat.

"Masaya akong makita at makilala kayo ng personal." Saad ko. Madalas kasi sa videocall ko lang sila nakakausap.

"Matagal ka na namin hinihintay Ma’am. "

"Really?"

"Yes.” Sabay sabay pa sila.

“Maayos naman ba ang trato sa inyo ng pinsan ko?” Tanong ko.

“Mabait at maalaga ho si Sir sa amin. Sinisigurado niya din na maayos ang takbo nitong restaurant.”

“Mabuti naman kung gano’n. Akala ko isa din siya sa sakit ng ulo.” Natatawang sambit ko.

Pagkatapos ko silang kausapin ay hinatid na ako ng manager sa opisina ko.

“Tawagin niyo lang po ako Ma’am kapag may kailangan kayo.”

“Salamat.”

Inilibot ko ang paningin ko sa kabuuan ng opisina at hindi ko maiwasan ang hindi mapangiti. Sinunod ng pinsan ko ang lahat ng habilin ko sa kanya.

Sa buong araw ay ginawa ko lang ang mag check ng reports, plans, menus, suppliers at emails.

Hindi ko hinayaang lamunin ako ng personal kong problema. Isa-isang tiningnan ko ang sales report, nag-iwan ng notes para sa menu updates, at kinumpirma ang schedule ng suppliers para sa susunod na linggo. 

Hanggang sa nag vibrate ang phone ko at nakita kung may message galing kay Dominic.

Are you at the Laurent office?

Ilang segundo ko tinitigan ‘yon bago amg reply.

Yeah. Why?

Agad din naman itong nagreply.

Nothing. Just heard you were there.

Agad na kumunot ang noo ko sa naging reply nito.

How did you hear that?

Pero lumipas na lang ilang minuto ay hindi na ako nakatanggap pa ng sagot sa kanya.

Himbis na magmessage pa ulit sa kanya ay hindi ko na ginawa at inabala na lang ang sarili ko sa pagbabasa nga mga files.

Alas kwatro ng hapon ng magpasya akong umuwi dahil nakakaramdam na din ako ng antok. Nagpaalam lang ako saglit sa mga empleyado at agad na umalis.

Paglabas ko ng restaurant ay napansin ko ang pamilyar na sasakyan na naka parada sa gilid. Hindi ako pwedeng magkamali dahil kilala ko ang may ari no’n.

Dahan dahan akong naglakad palapit doon at nakita ko si Dominic na pababa, nakasuot pa ito ng business attire.

Nagtama ang aming mga mata dahilan para hindi ako agad makagalaw at hindi ko namalayan na nakalapit na pala ito sa akin.

“Mia.”

“Hi. Anong ginagawa mo dito?” Tanong ko.

“I’m meeting someone.”

“Client?”

Umiling ito at akmang magsasalita pa sana ng tumunog ang kanyang phone at mabilis niya itong chineck bago ibalik ang tingin sa akin.

“I’ll go ahead.”

“Wait!” Pigil ko sa kanya.

“Why?”

“Bakit ka pala nag message kanina? May kailangan ka ba?” Tanong ko.

"Nabanggit lang sa akin ni mama na bumisita ka sa restaurant mo.” Sagot nito na ikinatango ko.

"And then? Why do you care if I’m hers?”

He sighs. "You're my oldest friend, Mia."

“Oh I see.” Agad din itong nagpaalam na aalis matapos kung sabihin ‘yon.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko dahil sa sinabi nito.

I am his oldest friend.

Hindi ‘yong tao na mahal niya.

Hindi ‘yong taong hinihintay niya.

Hindi ‘yong taong kasabay niyang nangarap.

Mas masakit pala marinig na kaibigan na lang ang turing niya sayo kaysa ‘yong hindi ka na kausapin pa.

Kasi kahit papaano ay alam kung kilala niya pa rin ako at kung ano ang lugar ko sa buhay niya pero hindi na ‘yong dating pangako niyo sa isa’t isa.