Chapter 2 - She’s Home

MIA POV

Pagbaba ko pa lang sa eroplanong sinasakyan ko ay labis na saya na ang nararamdaman ko dahil alam kung sa wakaa ay nakauwi na ako.

“Mia!" Mabilis akong napalingon ng marinig ko ang pamilyar na boses na ‘yon.

"Elara!" Nakangiting turan ko.

Halos patakbo itong lumapit sa akin at niyakap ako ng mahigpit.

"Oh my gosh! Finally, finally you’re back!”

“May balak ka bang patayin ako?” Natatawang sambit ko ng bumitaw na ito.

"Huwag kang maarte! Hindi ka maganda." Angil nito sa akin.

"Ah talaga ba?” Pang aasar ko.

“Ang laki ng pinagbago mo.”

“Bakit? Mas naging maganda ba ako lalo?” Anas ko.

“Hambog ka!”

"Stating the fact.” Giit ko.

“Kumusta ka naman?” Tanong nito.

“Fine.” Maikling sagot.

“Iyan lang talaga ang isasagot mo matapos ng mahabang panahon na hindi tayo nagkita?”

"Masaya akong nakauwi dito dahil na misa ko ang buhay dito, ang pamilya ko at syempre kayong mga kaibigan ko. Wala naman akong ibang isasagot kasi puro trabaho lang naman doon.” Sabi ko.

"Kami lang ba? O baka pati si —.”

“Tigilan mo nga ako.” Angil ko sa kanya.

“What? Wala naman akong sinabing pangalan.” Maang maangan nito.

“Pero alam ko kung sino ang tinutukoy mo.” Wika ko.

“Masyado kang advance. Hindi naman dapat si Dominic ang sasabihin ko.”

"But you were about to."

“Matagal na kaming walang komunikasyon na dalawa. Hindi ko pa ‘yon nakakausap ulit.” Sabi ko.

Napansin ko ang pagbabago ng ekspresyon nito. “Hindi niya alam?”

Umiling ako. “Hindi nga kami nag uusap diba? At hindi ko din alam kung sinabi sa kanya ng parents ko. Pero mas okay na yata na hindi niya muna alam, para ma surprise ko siya.” Nakangiting saad ko.

"Are you sure that's a good idea?"

"Bakit naman hindi?” Tanong ko.

She shrugged. "Maybe because it's been three years."

"Exactly. That's why I want to surprise him that I’m back.”

"You're still hopeless."

"Saan naman?"

"Nevermind."

Inirapan ko ito. 

Hindi ako masusundo ng mga magulang ko kaya nagmessage sila sa akin. May importanteng meeting sila na hindi pwedeng ipagpaliban kaya si Elara na lang ang sumunod sa akin at sa bahay na lang nila ako kikitain.

Isang oras din ang inabot ng biyahe namin bago tuluyang makarating sa bahay. Pagpasok ko pa lang sa p***o ay ang daming mga memories agad ang pumasok sa isip ko.

"I'm really home." Mahinang sambit ko.

"Yeah."

“Mia!” My mother rushed toward me.

“Mom,” I smiled. 

"I miss you so much.” She hugged me. 

"I miss you too mom.”

Binitawan niya ako at saka tiningnan ang kabuuan. "You've gotten thinner. Are you eating properly?"

"Obcouse I am." Sagot ko.

"Oh baka naman masyado kang nagbababad sa trabaho at hindi kana natutulog ng maayos.”

"Kakadating lang ng anak mo tapos sermon agad ang sinalubong mo.” My father approached us with a smile. "Welcome home, sweetheart."

I hugged him. "I missed you daddy."

Pagkatapos noon ay dumiretso na kami sa dining para kumain.

"So… nakausap mo na ba si Dominic?”

Halos mabitawan ko ang basong hawak ko noong magsalita si mommy habang si Elara naman ay nagpipigil ng tawa.

"Mom, I just got home."

"I know."

"See? Hindi ko pa nga naaayos mga gamit ko, hindi pa ako nakapag pahinga sa jetlag.”

"Is that a reason?” My mother laughed.

"No?”

"We haven't seen him in a while either." Singit ni daddy.

"Kikitain ko din siya one of these days." Saad ko.

"Pupunta ka sa mga Sterling?"

"Hindi ko pa alam. Na miss ko din sina Tita, Tito at Ate Hart.” Sagot ko.

Mabilis na nagtinginan ang mga magulang ko dahil sa sinabi ko.

“Bakit?” Tanong ko.

“Wala naman anak.”

"Are you sure?”

"Yes, sweetheart." Si daddy ang sumagot pero hindi ako naniniwala.

Bago pa ako makapagsalita ay sunod sunod na tumunog ang phone ko.

Welcome home cousin! 

We heard you're back! See you soon!

It’s from Adrian and Dylan.

“Diba? Kahit sila alam na nila na bumalik ka na.”

“At sure akong galing ‘yon sayo.” Anas ko.

“Duh! Pinsan mo si Adrian baka nakakalimutan mo. Sila alam nila pero ‘yong isa hindi? Eh magkakaibigan mga ‘yon.”

Bigla akong natahimik dahil sa sinabi nito. Hindi malabong hindi niya alam kung alam ng dalawa. Pero kung totoo man na alam niya na nakabalik na ako bakit hindi man lang siya nagparamdam? Bakit hindi niya ako sinundo? O kung busy naman siya bakit hindi siya tumawag o nag message man lang?

Hindi ko gustong aminin, pero may maliit na bahagi sa akin na umaasang bigla na lang siyang papasok sa bahay at magtatanong kung bakit hindi ko agad sinabi sa kanya. Kahit isang simpleng mensahe lang sana. Ayokong pilitin siyang hanapin ako, pero masakit isipin na baka hindi na niya hinahanap ang presensya ko gaya ng dati.