ログインYSABELLE POVTinitigan ko ang glass bowl na iniwan ni Lucian sa tabi ng computer. Pula ang mga ubas, makintab, at walang buto—'yung klase ng prutas na madalas kong makita sa mga malalaking supermarket pero nilalagpasan ko lang noon kasi mas kailangan kong bumili ng bigas at itlog para sa amin ni Neo."Mommy, can I eat the grapes?" tanong ni Neo habang nakaturo ang isang maliit na daliri sa bowl. Hindi pa rin siya umaalis sa harap ng monitor, pero halatang nawala na ang atensyon niya sa mga code nang makakita ng pagkain."Oo naman, anak. Hugas naman na siguro 'yan. Kainin mo lang habang ginagawa mo 'yan," sagot ko habang ipinagpapatuloy ang pag-aayos ng mga lumang damit namin sa walk-in closet.Habang itinutupi ko ang isa sa mga paboritong kupasing t-shirt ni Neo na may tatak na kupas na Lightning McQueen, parang biglang sumikip ang dibdib ko. Napakaluwag ng closet na 'to. Kung ilalagay ko lahat ng pag-aari naming mag-ina, baka hindi man lang mapuno ang isang estante. Pakiramdam ko tul
YSABELLE POV Napalingon kaming dalawa ni Lucian kay Neo. Nakatayo siya sa pinto, seryoso ang mukha habang nakahawak sa tablet niya. Parang wala lang sa kaniya na pinasok niya ang business files ng isang bilyonaryo. Narinig kong huminga nang malalim si Lucian sa tabi ko. Nilagpasan niya ako at naglakad papalapit kay Neo. Sumunod ako agad, baka kung ano pa ang sabihin o gawin niya sa anak ko. "Anong email ang binuksan mo?" tanong ni Lucian. Lumuhod siya para mapantayan ang tingin ng bata. Hindi naman galit ang boses niya, mas mukha siyang... naguguluhan na ewan. "It’s from an unrecognized server labeled 'Apex Holdings,'" sagot ni Neo, sabay pakita ng screen ng tablet niya kung saan may mga code na mabilis na tumatakbo. "Ginamit nila ang tracking pixel para makuha ang location ng registry mo. It’s a standard corporate spy worm. Poorly written, actually." Napatitig si Lucian sa screen, tapos tumingin sa akin, tapos ibinalik ang tingin sa bata. "Saan mo natutunan 'yan?" "YouTube. At
YSABELLE POV Nakaakyat na kami sa ikalawang palapag bago ko pa man namalayan ang bigat ng sarili kong mga hakbang. Hawak ko ang kanang kamay ni Neo, habang si Mang Nestor naman ang nagbubuhat ng luma at medyo kupas naming backpack na nakuha pa namin mula sa Sampaloc. Huminto kami sa tapat ng isang pinto. Malaki ito, kulay puti, at may makintab na brass na hawakan. Pagkabukas ni Mang Nestor, sumalubong sa amin ang amoy ng bagong lino at mamahaling kahoy. May malaking kama sa gitna na may makapal na duvet, isang study desk na may high-end na computer setup—na malamang ay ipinahanda agad ni Lucian matapos marinig ang tungkol sa "algorithm" ng anak ko—at isang malaking bintana na nakaharap sa swimming pool sa ibaba. "Dito muna kayo, Ysa," mahubang sabi ni Mang Nestor habang ibinababa ang bag namin sa tabi ng closet. Tumingin siya kay Neo at ngumiti nang banayad. "Kung may kailangan ang bata, pindutin mo lang 'yung intercom sa tabi ng kama. O kaya tawagin mo ako sa baba." "Salamat po,
YSABELLE POVBinalot ng katahimikan ang kwarto ko sa tabi ng kusina pagkababa namin. Nakaupo si Neo sa gilid ng single bed, mahigpit pa rin ang hawak sa ginawa niyang robot. Ako naman, pabalik-balik ang lakad mula sa pinto hanggang sa maliit na aparador. Nanginginig pa rin ang mga daliri ko sa natira kong galit at takot sa study room kanina.Nang harangan ako ni Lucian gamit ang braso niya, akala ko talaga ay kukunin niya na si Neo sa akin doon pa lang. Mas mayaman siya, mas makapangyarihan. Noong sabihin niyang hindi kami pwedeng umalis, pakiramdam ko bawat sulok ng mansyong ito ay naging rehas na naman, katulad ng penthouse niya limang taon na ang nakararaan."Mommy," basag ni Neo sa katahimikan.Huminto ako sa paglalakad at lumuhod sa harap niya. Inayos ko ang nagulong kuwelyo ng t-shirt niya. "Bakit, anak? May masakit ba sa 'yo? Gutom ka ba?"Umiling siya. "Bakit ganoon ang mukha ni Mister Lucian? Galit ba siya dahil pinalitan ko ang algorithm ng gate niya?"Bumuntong-hine rito ak
LUCIAN POV Naka-on pa rin ang mic ko. Rinig ko ang bulungan ng mga board members mula sa speaker ng laptop, pero parang naging background noise na lang ang lahat. Nakatitig ako sa bata. Maliit siya, nakatayo sa harap ko hawak ang isang laruang robot na mukhang ginawa mula sa kung ano-anong basura. Pero hindi 'yun ang pumukaw sa pansin ko. Ang panga niya. Ang hugis ng mga mata niya kapag sumeseryoso. At ang paraan ng pagtayo niya na medyo nakakiling ang balikat—iyon ang eksaktong nakikita ko sa salamin tuwing umaga. "Mr. De Castro? Are you still there?" boses 'yun ni Mr. Henderson mula sa London. "Who is the child?" Hindi ko sila sinagot. Dahan-dahan kong inabot ang mouse at pinindot ang 'End Meeting for All.' Namatay ang screen. Nagdilim ang silid maliban sa sikat ng araw mula sa bintana. Tumingin ako sa pinto. Nakatayo roon si Ysabelle. Hawak niya pa rin ang tray ng tsaa, pero nanginginig ang mga kamay niya at putlang-putla ang kaniyang mukha. Doon ko lang napagtanto. Ang l
YSABELLE POV Mabango ang kusina dahil sa pinakukuluan kong sabaw ng baka. Pangatlong araw ko na ito sa mansion, at unti-unti ko nang nakukuha ang saktong timpla na hindi magpapasumpong ng acid reflux ni Lucian. Ayon kay Mang Nestor, nasa study room si Lucian ngayon dahil may mahalagang online conference kasama ang mga foreign partners mula sa London at New York. Strict ang utos: bawal ang anumang ingay sa ikalawang palapag. Pinunasan ko ang noo ko gamit ang likod ng aking kamay at kinuha ang sandok. Ibababa ko na sana ang apoy ng kalan nang makarinig ako ng mahinang kalasgas sa likod ng pinto ng kusina. "Mommy." Nabitawan ko ang sandok at muntik nang mapasigaw. Paglingon ko, nakatayo roon si Neo. Suot niya ang paborito niyang kupasing denim shorts at hawak ang kaniyang laruang robot na gawa sa mga lumang turnilyo at plastic. Ang tita ko, wala sa likod niya. "Neo?!" Lumuhod ako sa harap niya at hinawakan ang magkabila niyang balikat. Mabilis kong tiningnan ang pinto baka may m
YSABELLE POVLimang taon. Mabilis na matagal. Lumaki si Neo na walang kalarong iba kundi ang mga lumang de-bateryang laruan na napupulot ko sa ukay-ukay at 'yung sirang tablet na nireguhan ng tita ko. Pero nitong nakaraang buwan, nagbago ang lahat nang makatanggap kami ng sulat mula sa St. Jude Int
YSABELLE POVMabigat ang ulo ko paggising. Puti ang kisame, at lalong sumakit ang mga mata ko nang tamaan ng sikat ng araw na pumapasok mula sa malaking bintana. Sandali akong natulala. Hindi ko amoy ang usok ng jeep o ang pritong isda ni Aling Marta sa labas ng bintana namin.Dahan-dahan akong umu
YSABELLE POVGabi na pero malagkit pa rin ang hangin sa labas ng subdivision. Naka-park ang lumang motorsiklo ko sa tapat ng guard house habang tinatali ko nang maayos ang insulated bag sa likod. Pangatlong raket ko na ito ngayong araw. Pagkatapos sa talyer kaninong umaga at pag-aasikaso sa mga pan
YSABELLE POVNaka-uniporme ng kulay abong polo ang mayordomo. Mang Nestor daw ang pangalan niya. Naglakad siya nang dahan-dahan papunta sa dulo ng silid kung saan may isang malaking lamesa. Nakatalikod ang upuan doon, nakaharap sa malawak na bintana na kita ang buong skyline ng lungsod."Sir, nandi







