PROLOGUE

PROLOGUE

KABADO akong naglalakad ngayon papunta sa loob ng mansion ng pamilyang Valderrama. Ang dalawa kong kamay ay nakayukom habang nasa dibdib ko at humihinga ng malalalim.

Napabuntong hininga ako habang nakatingin sa malaking pintuan. “Kaya ko 'to. Magiging okay naman siguro lahat kapag sinabi ko.” Pagpapalakas loob na sabi ko sa sarili ko at tuluyan ng pumasok sa loob.

Pagkapasok, natagpuan ko ang Ina ni Nicholas na si Mrs. Florina na nakaupo sa sala at nagbabasa ng libro. Sa kaniyang pag-upo palang ay mahahalata mo talagang mataas ang estado sa buhay at hindi madaling kalabanin. Kasama niya ang kaniyang mga kasamahan, kaibigan niya na kasama niyang nag-palaki sa mga kumpanya.

“What are you looking for?” Bahagya akong nagulat at tinanggal ang tingin sa kaniya.

“W-Wala po.” Mahinang sabi ko at nagsimulang maglakad papunta sa taas upang hanapin ni Nicholas. Rinig ko naman ang mahina nilang tawanan.

“Florina, siya ba 'yong binabanggit mo na pinili ng anak mo? Kailan pa kayo tumanggap ng low profile? Malaki ba naitutulong niyan sa kumpanya?”

“Hm, I heard mula yan sa simpleng pamilya lang. Bakit ka naman pumayag Florina.” Dinig ko na pag-uusap nila. Naramdaman ko naman ang pagka inis ni Mrs. Florina.

“Talagang wala ka pa ring balak umalis. Yaya! Can you please clean this area? Ang dami pa ring basurang pakalat kalat sa paligid.” Napayuko ako sa isinigaw ni Mrs. Florina. Napansin ko pa ang pag-irap nito sa akin. Siguro nga ay hindi na ako matatanggap ng pamilya ni Nicholas.

Mabigat man sa dibdib ay isinawalang bahala ko nalamang iyon at nagpatuloy sa paglalakad.

Habang papalapit ako sa kuwarto ni Nicholas ay mas lalong kumakabog ang dibdib ko. Kinakabahan ako ng subra sa hindi maipaliwanag na dahilan.

Muli akong bumuntong hininga at tumigil sa tapat ng pintuan na bahagyang nakabukas.

Kakatok na sana ako rito ngunit nakarinig ako ng usapan mula sa loob ng kuwarto niya. Inilapit ko ang tenga ko at sinubukang makinig. Nanikip ang dibdib ko ng marinig ang tinig na iyon.

“Your family clearly wants me more than that b!tch. Aren't you called me here because you need me? I heard na, you are planning to divorce her.” Napatigil ako, kilala ko ang buses na 'yon. Siya sana ang Fiancée ni Nicholas.

“That's not—” Hindi na natuloy ang sasabihin ni Nicholas. Binuksan ko ang pintuan. Ngunit sa kabila non, nakaramdam ako ng kakaibang sakit sa puso, galit na umaapaw sa buong katawan ko.

“Nicholas.” Mahinang sabi ko habang tinitignan ang mga labi nilang nakalapat sa isa't isa. Gulat na napatingin sa akin si Nicholas at itinulak si Klea.

Napakuyom ako ng kamao at napatulala. Walang masabi, walang maramdaman at halos hindi na makagalaw sa kinatatayuan. Sa buong buhay ko'y hindi ko naramdaman ang ganitong klaseng pait.

Dahan dahan akong napalunok habang nararamdaman ang kung anong nakabaradong bagay sa lalamunan ko.

“S-So,” hindi ko na natuloy ang sasabihin dahil naramdaman kong uminit ang magkabilaang mata ko sa simpleng salita lang.

Huminga ako ng malalim at pinilit kong pigilan ang mga luhang gusto ng kumawala.

“Why you d-didn't tell me.” Napatigil ako. Tinitigan ko siya ng puno ng pagtataka. Itinaas ko ang palad ko na pinapatigil siya na balak magpaliwanag. Alam ko na, malinaw na sa akin ang lahat at hindi niya na kailangan pang magpaliwanag.

“Okay na, malinaw na sa akin lahat. Pero sana naman, sinabi mo una palang.” Tuluyan ng bumagsak ang mga luha kong pilit kong pinigilan. Marami pa akong gustong sabihin, ngunit hindi ko na naituloy. Bago pa man ako makaalis ay nakita ko pa ang pagtawa ni Klea.

Mabilis akong pumunta sa kuwarto ko habang paulit ulit na pinapahid ang luha ko. Pagkasara ko ng p***o ay napaupo nalang ako habang nakasandal. Pinipigilan ang sarili na masaktan ng subra at mapahagulgol.

Napahawak ako sa tiyan ko. “Baby, ako na b-bahala sa 'yo. Pasensiya ka na. A-Ayaw nila sa akin. Aalis na tayo, hindi na niya kailangan pang malaman ang tungkol sa 'yo.”

Nanginginig ang tuhod kong napatayo habang dahan dahan kong inaayos ang mga gamit ko para umalis.

PAGDATING ng gabi naihanda ko ang mga gamit ko at handa ng umalis. Wala na ring saysay kung magpapaalam pa ako kay Nicholas kaya hindi ko na naisipan pang dumaan sa kuwarto niya.

Dala ang mabibigat na buntong hininga akong bumaba sa hagdan. Wala akong balak magpaalam kahit kanino sa kanila. Lahat naman sila ay pare-pareho ang pagtrato sa akin. Si Lola Rowena lang ang nagmamalasakit sa akin dito. 'Yon nga lang hindi ako makakapag paalam ng maayos dahil wala naman siya dito. Kasalukuyan siyang nagpapagaling sa ibang bansa. Saka ko nalang siguro siya kakausapin pag umuwi siya o magkita kami.

Pagkababa ko, nadatnan ko ang ama ni Nicholas. Si Mr. Nico. Kumpara sa Ina at mga kamag-anak ni Nicholas, masasabi kong maayos pa siya dahil hindi siya ganon palaimik. Ayaw niya rin sa akin, pero hindi siya subra kung umasta.

Tinignan niya ako ng nakataas ang kilay saka napunta sa mga gamit ko. “Saan ka pupunta ng gabing gabi? Gawa ba 'yan ng may asawa na?” Napayuko ako. Wala na nga talaga akong aasahan sa pamilyang 'to.

“A-Aalis na po ako. Pasensiya na po sa abala.” Tinignan niya lang ako ng parang wala lang at nagpakawala ng hininga. Binalik niya ang paningin sa ginagawa. Nang hindi na siya magsalita, nagpatuloy ako sa paglalakad palabas ng malaking bahay na nagdulot sa akin ng matinding sakit.

Pagkalabas ko mula sa malaking gate, napatingin pa ako sa buong bahay. Isang napakalaking bahay na nagbigay rin ng napakalaking sugat sa puso ko. Nakakapagtaka kung bakit sa tagal ng panahon, mas pinili kong manatili ng matagal sa bahay na ito. Ngayon tila nabunutan ng malaking harang sa katawan ko.

Kung sana noong una palang hindi ako nabulag sa pagtrato nila. Kung sana noong una palang hindi na ako nagpaniwala sa loob ko na mababago ko sila at matatanggap ako, siguro hindi mangyayari ang lahat ng ito.

Napabuntong hininga ako saka tinakpan ng itim na tela ang ulo ko. Napapabuntong hiningang tinahak ang madilim na daan at tinanggap ang buhay na ako rin mismo ang gumawa.

—