Chapter 4

Hindi alam ni Elias ang gagawin. Sumisikip ang dibdib niya sa nalaman.

Kaya pala ganoon kalamig si Lira nitong mga nakaraang araw. Kaya pala pinipilit nitong ilayo sila ni Tala sa Infanta.

Tinitigan niya ang asawa niyang nakayuko, balikat lang ang gumagalaw sa pag-iyak, at doon niya lang naintindihan kung gaano karami ang pinasan nito nang mag-isa. At siya pa ang may ganang magalit. Kung may paraan lang na masampal niya ang sarili niya nang hindi nakikita ni Tala, ginawa na niya.

"Akala mo siguro, may nangyari sa kanila ni Gael sa bahay," sabi ni Aling Trinidad. Basag ang boses niya at panay ang punas ng palad sa mukha. "Wala, Elias. Pinilit siya ng hayop na 'yon, pero lumaban ang anak ko, kaya siya sinampal. 'Yung kumot na nilabhan niya, 'yung mga tisyung nakita mo sa basurahan, hindi 'yon ang iniisip mo. Dugo 'yon. Dugo ng anak ko."

Napatakip siya sa bibig, at doon na tuluyang bumigay ang matapang niyang tindig. "Hindi namin sinabi kasi alam naming susugod ka, at baka mas lalo lang lumala. Alam mo ba kung bakit tiniis ni Lira ang lahat ng 'to? Dahil mahal ka niya. Matagal na. Kayo ni Tala ang iniisip niya sa bawat desisyon niya, tapos ikaw pa ang unang naghusga sa kanya."

Napapikit si Elias. Nagtago siya at namuhay nang tahimik para hindi madamay ang pamilya niya, pero dahil mahina ang ipinakita niya, ang asawa niya ang nasaktan at napahiya.

Lumapit siya kay Lira at niyakap ito nang mahigpit. Pumalag ito at pinalo ang dibdib niya nang ilang beses, pero hindi niya binitawan.

"Patawarin mo ako," paos niyang bulong sa buhok nito. "Mali ako. Hindi dapat kita pinagdudahan."

Unti-unting humina ang palo ni Lira hanggang sa tuluyan itong tumigil. Isinubsob na lang nito ang mukha sa dibdib ni Elias at umiyak nang tahimik, at ramdam ni Elias ang init ng luha nito na tumatagos sa damit niya.

Hindi nagtagal ang katahimikan. May mga yabag sa pasilyo, mabigat at madami, at pumasok si Gael na namamaga pa ang mukha at may kasamang mga lalaking naka-itim. Pagkakita kay Elias, namula siya sa galit.

"Ikaw! Sino'ng nagsabing puwede mo akong saktan? Alam mo ba kung sino ako? Ako ang panganay ng Montenegro Group–"

Hindi niya natapos ang sasabihin dahil wala na si Elias sa kinatatayuan nito.

Wala ni isa sa kuwarto ang nakagalaw. Ilang segundo lang ang lumipas bago tumilapon si Gael nang sampung metro, bumagsak sa haligi ng hotel, at gumapang ang bitak sa semento na parang sapot ng gagamba. Gumulong siya sa sahig at humiyaw.

Nanlaki ang mga mata ng mga tauhan niya, at hindi nila alam kung tutulungan ba ang amo nila o tatakbo. Pati sina Aling Trinidad at Lira ay hindi makapaniwala. Sa loob ng limang taon, inakala nilang mahina at walang kuwenta ang lalaking ito.

Si Tala naman ay nakatingala sa ama niya, nakakunot ang noo, parang may gustong itanong pero hindi alam kung paano sisimulan.

"Kapag nagsalita ka pa," sabi ni Elias, mahina ang boses pero malamig na parang yelo, "hindi ka na makakalabas ng buhay sa hotel na 'to."

Natahimik ang paligid. Humarap si Elias kay Lira at pinunasan ng hinlalaki ang basang pisngi nito, marahan, na para bang may hinahawakang babasagin. "Sabihin mo lang kung ano ang gusto mo, Lira. Lahat gagawin ko."

Natigilan si Lira. May kumurot sa dibdib niya na hindi niya maipaliwanag, kaya ilang segundo pa bago siya nakapagsalita. "Ayaw ko ng inaapi ako."

Parang may nagbago sa tindig ni Elias. Tumuwid ang likod niya, at may kung anong bigat sa presensya niya na hindi pa nakikita ni Lira kahit minsan, na parang kaya nitong kalabanin ang buong mundo. "Simula ngayon, wala ng mananakit sa’yo. Ako ang makakalaban nila."

Saglit na natahimik ang mga tauhan ni Gael, tapos biglang nagtawanan ang ilan sa kanila. "Ano 'to, pelikula?" sabi ng isa. "Seryoso ka ba sa sinasabi mo?"

Nakahawak sa haligi, pilit na tumayo si Gael at pinunasan ang dugo sa labi. Dumura siya sa sahig, at matalim ang tingin niya kay Elias. "Wala nga’ng nagawa ang pamilya nila sa pang-aapi ko sa kanila. Tapos ako pa ang hahamunin mo?" Tinuro niya sina Aling Trinidad at Lira. "At kayong dalawa, ngayong gabi, sa akin kayo. Masaya siguro kapag tatlo, hindi ba?"

Namutla si Aling Trinidad. Kapag nangyari iyon, wala na silang mukhang ihaharap sa mga tao.

Mabilis siyang lumapit kay Elias at tinulak ito sa dibdib. "Elias, ano ba! Hindi mo ba alam kung sino ang kinakalaban mo? Makapangyarihan ang pamilya niyan, wala tayong laban! Humingi ka na ng tawad, ngayon din!"

Hindi na nakapagtataka kung bakit takot si Aling Trinidad, dahil wala talagang laban ang pamilya nila kay Gael. Pero hindi gumalaw si Elias at hindi man lang niya nilingon ang biyenan.

Sumenyas si Gael, at labindalawang lalaki ang pumalibot kay Elias, mabagsik ang mga mukha at nakahanda na ang mga kamao. Ngumisi si Gael.

Kung bugbog lang ang ibibigay niya, kulang pa iyon sa kahihiyang naranasan niya. Mas gusto niyang makita ang lalaking ito na gumagapang.

Lumapit siya at tinusok ng daliri ang dibdib ni Elias. "Alam mo kung ano ang pinakamalaking pagkakamali mo? Ang kalabanin ako. Wala kang yaman at kapangyarihan gaya ko. Mas mababa ka pa sa aso." Dumura siya sa makintab niyang sapatos at inangat ang paa. "Gusto mong humingi ng tawad? Dilaan mo 'yan at lumuhod ka. Ha-ha-ha!Ikaw ang humuhukay sa sarili mong libingan."

Hindi pa siya tapos tumawa nang humiyaw siya sa sakit.

Walang bakas ng reaksyon sa mukha ni Elias. Hinawakan niya ang kamay ni Gael, binali iyon nang hindi man lang kumukunot ang noo, at pinilipit hanggang marinig ng lahat ang pagkabali ng buto. Natigilan ang mga tauhan. Sa isang iglap, bali na ang kamay ng amo nila.

Napaluhod si Gael at namilipit sa sahig, halos hindi makahinga. "Ang kamay ko! Ang kamay ko!"

Mas matindi pa sa sakit ang galit at hiya niya. Akala niya, matatakot ang lalaking ito sa dami ng kasama niya, pero hindi man lang siya nito pinansin. "Ano pang tinatayo-tayo n'yo riyan?" sigaw niya sa mga tauhan. "Sugurin n'yo na siya!"

Natauhan ang mga lalaki. Alam nilang hindi basta-basta si Elias, pero nilakasan nila ang loob nila at humakbang palapit.

Tiningnan lang sila ni Elias, at sa isang tingin na iyon, parang bumigat ang hangin sa paligid. Hindi na sila nakagalaw.

"Lumayas kayo," saad ni Elias.

Dalawang salita lang iyon, pero parang yabag ng libu-libong sundalo. Pakiramdam ng mga tauhan ni Gael, nakatayo sila sa impiyerno, at masahol pa kay satanas ang kaharap nila. Walang nangahas na lumapit. Napaatras silang lahat, isa-isa, at may ilang nanginginig na ang tuhod.

Sina Aling Trinidad at Lira naman ay nakatayo lang, malamig ang pawis sa noo. Sino ba talaga ang lalaking ito? Limang taon silang magkasama sa iisang bubong, at sa mga panahong iyon pala, nagpapanggap itong mahina.

Pero hindi lang iyon ang ikinagulat nila. Tumingin si Elias kay Gael at nagsalita nang walang reaksyon.

"Ang kumpanya n'yo ang ipinagmamalaki mo, hindi ba? Sige. Kung iyon ang kinakapitan mo, ako mismo ang sisira niyon."

Inilabas niya ang luma niyang telepono at may tinawagan. "Gusto ko’ng pabagsakin nag Montenegro Group. Sa loob ng sampung minuto."

Sa kabilang linya, halos mapasigaw sa tuwa si Lucas, ang Diyos ng Digmaan ng Sambayanan, pagkarinig pa lang sa boses ng kanilang master. Si Elias mismo ang pumili ng mga numero ng limang Diyos ng Digmaan noon, kaya kabisado pa rin niya ang mga iyon.

Hindi na siya ang duwag na manugang na kilala ng lahat. Siya na ulit ang pinuno ng Celestial. Limang taon siyang nagtiis para mabuhay nang tahimik, pero mukhang hindi sang-ayon ang mundo.

Kaya ngayon, ipapakita niya na kung sino siya.