Chapter 6

Sampung minuto lang ang kailangan para bumagsak ang Montenegro Group, pero mas matagal pang sumagot si Elias sa simpleng tanong ng asawa niya.

Nasa kalagitnaan na sila ng daan pauwi nang hindi na makatiis si Lira. Nakatitig siya kay Elias mula sa likod ng kotse, at kitang-kita sa mga mata niya na ilang minuto na siyang pigil na pigil. "Elias, hindi mo ba ipapaliwanag sa akin ang nangyari kanina? Sino ka ba talaga?"

Saglit na natahimik si Elias. Alam niyang kapag sinabi niya ang buong katotohanan, hindi iyon makakabuti kay Lira, at madadamay pa ang buong pamilya nito. "Dati akong sundalo, alam mo 'yon. Sa isang misyon, may nailigtas akong napakayamang tao. Ang sabi niya, kapag wala na akong ibang malapitan, tutulungan niya ako ng isang beses. Kanina, wala na akong ibang maisip na paraan, kaya sa kanya ako humingi ng tulong."

Tumango si Lira. Nasabi na rin naman ni Elias noon na dating sundalo siya, kaya madali niyang pinaniwalaan ito.

Nang marinig ito ni Aling Trinidad ay kumunot ang noo nito sa rearview mirror. "Sandali nga. Isang beses lang? Ibig sabihin, hindi ka na ulit niya tutulungan?"

"Opo, isang beses lang."

Napapikit si Aling Trinidad. "Akala ko pa naman may tinatago kang malaking koneksyon. Sabi ko na nga ba, masyado akong umasa. Kung isang beses lang pala, ano pa'ng silbi niyon sa atin?" Humigpit ang kapit niya sa upuan. "At kung meron ka palang ganoong kakilala, bakit hindi mo ginamit noon pa? Limang taon ka namang nagpabaya! Kapag talunan, talunan na talaga hanggang dulo!"

"Ma, tama na po." Hinawakan ni Lira ang balikat ng ina. "Hindi n'yo na kailangang sabihin 'yan."

"Bakit, mali ba ako? Hindi ko pa rin maintindihan kung bakit pinilit ng Lolo mo na ipakasal ka sa kanya. Ang sabi pa niya, hindi raw habambuhay na ganyan ang sitwasyon ng lalakeng, darating daw ang araw na makakaangat si Elias at tutulungan tayo. Hay, ewan ko na lang!"

Habang nagsasalita siya, lalong umiinit ang ulo niya. Kanina, tuwang-tuwa siya nang makitang bumagsak ang Montenegro Group, at akala niya, tapos na ang paghihirap nila. Ngayon, malalaman niyang isang beses lang pala ang tulong na iyon, kaya magtitiis ulit sila. Masyado siyang umasa, kaya mas masakit ang pagkadismaya niya.

Bumuntong-hininga si Lira. "Ma, kahit ano pa 'yon, utang natin sa kanya na buhay pa tayo ngayon. Kung hindi dahil sa kanya, tapos na tayo. Pakiusap, tama na."

"Lola," singit ni Tala mula sa kandungan ni Elias, nakasimangot at nakatingin nang masama sa lola niya, "huwag n'yo pong awayin si Papa. Aawayin ko rin po kayo."

Napailing si Aling Trinidad at sinulyapan si Elias sa salamin. "Pati kayong mag-ina, kumakampi pa sa kanya. Dahil sa taong 'yan, limang taon tayong pinagtawanan ng buong Infanta."

Napayuko si Lira. Totoo iyon, at alam niya. Siya ang itinuturing na pinakamagandang babae sa buong lungsod, na parang diwata sa mata ng marami, at nagpakasal pa sa lalaking walang pera at walang pangalan, tapos nagkaanak pa. Natural lang na pagtawanan siya. Pero para sa kanya, wala siyang dapat ikahiya. Pumayag siya noon, at iyon na ang kapalaran niya. Gaano man kawalang silbi ang tingin ng iba kay Elias, asawa niya ito.

Sa may bahay ng mga Buenacosa, itinuro ni Aling Trinidad si Elias bago bumaba ng kotse. "Pinapatawag tayo ng lola ni Lira. Ikakasal na ang pinsan niyang si Karen, at siguradong may masasakit na namang sasabihin ang mga tao roon. Kung puwede, huwag kang masyadong magsalita, at huwag mo kaming ipapahiya. Maliwanag ba?"

"Opo," sagot ni Elias.

Suminghal si Aling Trinidad at nauna nang pumunta sa gate, halatang hindi pa rin siya nakakabawi sa pagkadismaya.

Pagkaalis niya, saka lang ngumiti nang marahan si Elias kay Lira. "Salamat sa pagtatanggol sa akin kanina."

"Bakit ka pa nagpapasalamat?" Umiling si Lira, at may bumigat sa boses niya. "Ako ang dapat humingi ng tawad. Hindi ko dapat itinago sa 'yo ang lahat. Wala na akong ibang maisip noon, kasi wala naman tayong masasandalan."

Hinawakan ni Elias ang kamay niya. Payat ang daliri ni Lira at malamig, at saglit itong nanginig. Pero hindi siya pumiglas. "Lira, mula ngayon, ako na ang pinakamatibay mong sandalan."

Natigilan si Lira. Sa unang pagkakataon, naramdaman niyang hindi na ito ang lalaking tinawag niyang duwag sa loob ng limang taon. 

"Ano pa'ng ginagawa niyo diyan?" sigaw ni Aling Trinidad mula sa gate. "Ang bagal niyo naman! Bilisan n'yo na!"

Habang naglalakad sila papasok, nag-vibrate ang telepono ni Elias. Si Rojen Saldivar ang tumatawag. Dahil kasama niya sina Lira at Aling Trinidad, hindi niya iyon masagot, kaya pinatay niya ang tawag at nag-text na lang. "Ano 'yon?"

Mabilis ang sagot. "Master, kailan po kayo babalik sa Olympus para pamunuan ulit ang Celestial?"

Hindi nag-isip si Elias. "Sa isang buwan."

Sa kabilang dulo, pinagpawisan nang malamig ang limang Diyos ng Digmaan. Muling nag-text si Rojen. "Master, nais po ba ninyong itaas ang posisyon ng asawa ninyo? At parusahan ang mga umapi sa kanya?"

"Oo."

"Master, kung iuutos n'yo, iipunin namin silang lahat para makabalik na kayo sa Olympus." Halata ang pagmamadali sa bawat salita niya.

Kumunot ang noo ni Elias. "Huwag na."

Hindi alam ng lima kung ano ang sasabihin. Nagpadala sila ng mahabang mensahe, pero wala nang sagot si Elias. Pagkatapos, may dumating pang isa, at nagkatinginan ang lima nang basahin nila ito. "Ayokong tinuturuan ako kung ano ang gagawin."

Agad na nagsisi si Rojen sa mensaheng ipinadala niya. Pero mahirap ang sitwasyon sa Olympus, at kailangan na nila ang master ng Celestial para pamunuan ang mga heneral. Naiintindihan din niya kung bakit ganoon ang master. Hindi lang basta inagaw ng mga nasa itaas ang kapangyarihan nito noon, gusto pa nila itong ipapatay. Kung hindi dahil sa ginawa ni Gael kay Lira, kahit lumuhod pa ang limang Diyos ng Digmaan, hindi pa rin magbabago ang isip ng master nila.

Maya-maya, may tumawag kay Lucas. Matagal ang usapan nila, at pagkatapos, humingi siya ng paumanhin kay Elias sa pamamagitan ng text.

"Master, nahulaan na ng mga nasa itaas ang magiging sagot n'yo, kaya ito ang inalok nila sa inyo: ang posisyon ng President of Northern Business Alliance . Ito ang pinakamalaking grupo ng kalakalan sa buong bansa. May sangay ito sa bawat lungsod, at sa yaman nito, halos kasing-laki na ito ng isang bansa. Gaganapin sa Infanta ang seremonya ng pag-upo ng bagong presidente, at darating ang lahat ng malalaking pamilya sa buong bansa."

"Regalo raw ito para ipakita ang pagsisisi nila, at para mapanatag na kayo. Susuportahan namin kayo, at kung ayaw n'yo pa ring bumalik sa Olympus, susundin namin ang utos n'yo. Master, kung iuutos n'yong patayin namin sila, papatayin namin."

Kapag narinig iyon ng kahit sinong tao mula sa limang Diyos ng Digmaan, hindi na ito makakatulog sa tuwa. Pero nanatiling malamig ang mukha ni Elias, at tatlong salita lang ang isinagot niya. "Hindi ako interesado."

Natulala ang lima. Ang President of Northern Business Alliance! Ilang makapangyarihang tao na ang nangarap sa posisyong iyon, at kahit sila, naiinggit. Ibinigay iyon nang libre kay Elias, pero tinanggihan lang niya? Napaisip tuloy sila na hindi nakapagtatakang siya ang Pinuno ng Digmaan. Wala talagang makapapantay sa kanya. Pagkatapos niyon, kahit ilang mensahe pa ang ipadala nila, hindi na sumagot si Elias, at natakot na silang magpadala pa ng isa dahil baka magalit siya.

Itinabi ni Elias ang telepono, at may kumislap na kakaiba sa mga mata niya, parang uhaw sa dugo.

"Noon, pinilit nila akong isuko ang lahat ng lakas ko sa isang baso ng alak," bulong niya, mahina at hindi naririnig ng iba. "Hindi ko alam kung ilan sa mga kapatid ko sa Celestial ang namatay nang gabing iyon. Sa Celestial hinuhubog ang mga Diyos ng Digmaan. Ang sabi ko noon, gusto kong makauwi silang lahat nang buhay at may dangal. Pero sa huli, may namatay, may nasugatan, at nawala ang lahat ng pinaghirapan namin. Tapos ngayon, posisyon ng presidente ang iaalok nila para bumalik ako?"

Mahigpit na nakakuyom ang kamao niya habang papasok sila sa gate.

"Sige. Kung gusto nila akong bumalik, buhayin nila ang mga kapatid ko."