LOGINKasabay nito sa Forbes Park sa bandang makati. Isa itong exclusive village ng mga mayayaman na matagal nang nakatayo. Bagama’t medyo luma na ito, nananatili pa rin ang karangyaan nito.Dahan-dahang huminto ang isang Bentley sa harap ng isang malaking bahay.Ito mismo ang dating mansyon ng pamilya Rong na napilitan nilang ibenta.Unti-unting bumaba ang bintana ng sasakyan.Lumantad ang perpektong tagiliran ng isang gwapong lalaki.Tahimik niyang pinagmamasdan ang loob ng mansyon.Maliwanag ang mga ilaw nito.Sumasalamin sa kanyang mga mata ang dilaw na liwanag ng mga poste.Ngunit sa ilalim nito ay nakatago ang isang bakas ng kalungkutan at pangungulila.Matagal siyang nakatingin.Pagkatapos ay dahan-dahang binawi ang kanyang tingin.Nagsindi siya ng sigarilyo.Sa sandaling iyon, tumunog ang kanyang telepono.Sinagot niya agad ito.Lumambot ang kanyang boses.“Ano iyon, Nhia?”Agad namang sumagot ang dalaga sa kabilang linya.“Kuya, nasaan ka na?”“Gutom na gutom na ako. Ayaw pa akong pakainin n
Tahimik niyang tinitingnan ang mga larawan nang biglang may kumatok sa pinto ng kwarto niya.“Arabella, nakauwi na ang papa mo at ang kuya mo.”Kumatok si Catherine sa pinto habang nagsasalita.Hindi na masyadong nag-isip pa si Arabella.Ibinalik niya ang photo album sa mesa, tumayo, at lumabas ng silid.Pagkakita niya sa dalawang lalaking kakapasok pa lamang ng bahay, agad siyang napangiti.“Papa, Kuya!”Sabay na napalingon sa kanya sina Gerald at Charles.“Ara, may pasalubong ako para sa'yo. Halika at tingnan mo kung magugustuhan mo.”Masayang lumapit si Arabella.“Talaga kuya? Ano iyon?”Ipinatong ni Gerald sa center table ang ilang paper bag na dala niya.Pagkatapos ay inilabas niya ang isang kahon ng mamahaling alahas at iniabot iyon sa kapatid.“Buksan mo.”Masaya niya itong tinanggap.Pagbukas niya ng kahon, tumambad ang isang napakagandang gintong pulseras na may napakapinong pagkakagawa.Agad siyang napangiti.“Salamat, Kuya. Gustong-gusto ko ito.”“Basta nagustuhan mo, masaya na
Nang marinig ni Joyce ang mga sinabi ni Arabella ay bigla siyang tumayo at mariin na hinampas ang lamesa.“Arabella!” Ngunit wala nang pakialam ang babae rito, tuluyan na siyang tumalikod at umalis. Pag balik niya sa kanyang lamesa, inilabas niya ang kanyang pocket mirror at tiningnan ang maliit na sugat sa kanyang pisngi. Tumalikod siya at umalis.Pagbalik sa kanyang mesa, inilabas niya ang maliit na salamin sa kanyang bag.Tinitigan niya ang manipis na gasgas sa kanyang pisngi.Hindi naman ito malalim.Pinunasan niya iyon gamit ang basang tissue at hindi na nag-abalang lagyan pa ng gamot.Tutal, sa tingin niya, wala nang saysay kung madagdagan pa ng isa pang peklat ang mukha niyang ito.Muli niyang naalala ang babaeng nakita niya kanina.Habang iniisip niya ito, pakiramdam niya ay pamilyar ang mukha nito.Parang nakita na niya ito noon.Malapit nang matapos ang oras ng trabaho nang makatanggap siya ng tawag mula sa kanyang ama.Nakabalik na raw si Gerald at gusto siyang pauwiin para sabay
“Tapusin mo ang financial analysis ng bagong project bago mag tanghalian.”Bumalik si Arabella sa kanyang mesa.Kahit inilipat siya sa sekretarya bilang isang ordinaryong empleyado, marami pa ring trabahong hindi naman sakop ng posisyon niya ang pinapagawa sa kanya ni Joyce. Wala naman siyang magawa kundi tanggapin ang mga ito.Ang pananatili niya sa kompanya at tahimik na pagtatrabaho araw-araw ay isa lamang paraan ng panlilinlang niya sa sarili. Dahil alam niyang kahit anong gawin niya, hindi siya kayang bigyan ng pansin ng sarili niyang asawa.Matapos niyang tapusin ang financial analysis report, ipinasa niya kay Joyce ang parehong electronic at printed copy nito, saka umorder ng pagkain online.May cafeteria naman ang kumpanya, pero palagi siyang nagbabaon ng sarili niyang pagkain. Ayaw niyang pumunta sa mataong lugar. Ayaw niyang maramdaman ang mga matang nakatitig at sumusukat sa kanya.Gusto lang niyang mapag-isa at mamuhay nang tahimik.Hindi siya nakapag handa ng pagkain ngayo
Dahan-dahan binuksan ni Arabella ang pinto ng opisina ng kanyang professor.Nang iangat ni Lhanze ang kanyang ulo at makita ang babaeng nakatayo sa pintuan, natigilan siya. Halos hindi niya agad nakilala ang babaeng nasa harap niya.Nang magsalita ito, saka lamang niya ito nakilala.“Professor Lhanze.”Mabilis niyang itinago ang kanyang pagkagulat.“Nandito ka na pala.”Tinanggal ng babae ang kanyang mask at pumasok sa opisina.“Matagal-tagal na rin po tayong hindi nagkita.”Ngumiti nang marahan ang professor.“Oo nga. Halos hindi na kita nakilala.”Mapait na ngumiti ang babae.“Muntik na nga ako hindi magpakita sayo eh, ang panget ko na ngayon eh”Tumayo si Lhanze at lumapit.“Ano ka ba normal lang naman sa mga buntis ang mag bago ang katawan at itsura. Wag ka mag alala pag nanganak ka naman babalik ka rin sa dati.”“Sana nga kayanin kong bumalik.”“Umupo ka na muna.”Tahimik na umupo si Arabella sa sofa.Ibinigay ng professor ang isang baso ng maligamgam na tubig.“Uminom ka para um
Hindi na muling nagsalita si Nathaniel pagkatapos noon. Nanatili itong nakapokus sa pagmamaneho, habang tahimik na umaandar ang sasakyan sa gitna ng mabigat na trapiko sa lungsod. Sa loob ng kotse, tanging mahinang ugong lamang ng aircon at tunog ng mga sasakyan sa labas ang maririnig.Tahimik na pinaglalaruan ni Arabella ang kanyang mga daliri habang nakatingin sa labas ng bintana. Dumadaan ang mga ilaw sa labas, ngunit tila wala siyang nakikita dito, dahil masyadong magulo ang isip niya.Paulit-ulit pa ring bumabalik sa kanya ang sinabi ni Nathaniel.Marahan siyang huminga nang malalim bago tuluyang nagsalita. “Monday na bukas,” mahina niyang sabi habang hindi pa rin inaalis ang tingin sa bintana. “May oras ka ba sa hapon?”Bahagyang gumalaw ang mga mata ni Nathaniel ngunit hindi ito nagsalita.“Pwede na siguro tayong pumunta sa korte para simulan ang proseso ng annulment,” dugtong niya. “Kahit tatlong buwan pa bago ako manganak, mas mabuting maasikaso na natin nang maaga.”Hindi







