Chapter 7

Nang marinig ni Joyce ang mga sinabi ni Arabella ay bigla siyang tumayo at mariin na hinampas ang lamesa.

“Arabella!” 

Ngunit wala nang pakialam ang babae rito, tuluyan na siyang tumalikod at umalis. Pag balik niya sa kanyang lamesa, inilabas niya ang kanyang pocket mirror at tiningnan ang maliit na sugat sa kanyang pisngi. 

Tumalikod siya at umalis.Pagbalik sa kanyang mesa, inilabas niya ang maliit na salamin sa kanyang bag.Tinitigan niya ang manipis na gasgas sa kanyang pisngi.Hindi naman ito malalim.Pinunasan niya iyon gamit ang basang tissue at hindi na nag-abalang lagyan pa ng gamot.

Tutal, sa tingin niya, wala nang saysay kung madagdagan pa ng isa pang peklat ang mukha niyang ito.Muli niyang naalala ang babaeng nakita niya kanina.Habang iniisip niya ito, pakiramdam niya ay pamilyar ang mukha nito.

Parang nakita na niya ito noon.Malapit nang matapos ang oras ng trabaho nang makatanggap siya ng tawag mula sa kanyang ama.Nakabalik na raw si Gerald at gusto siyang pauwiin para sabay-sabay silang mag hapunan.Napangiti si Arabella.

“Bumalik na si Kuya Ge? Hindi ba sabi niya sa fifteen pa siya uuwi?”

“Maaga niyang natapos ang trabaho kaya napaaga ang pag-uwi.” Sagot ng kanyang ama,

“Sige po. Uuwi ako pagkatapos ng trabaho.”

Pagkatapos ng kanyang shift, nagmaneho si Arabella pauwi sa bahay ng kanyang ama.

Matatagpuan ito sa isang subdivision sa makati.Isang maluwag na second-hand apartment na binili lamang nila ngayong taon.May-ari ang kanyang ama ng isang medium-sized real estate company.

Hindi man sila kabilang sa pinakamayayamang pamilya, sapat naman ang kanilang kayamanan upang mamuhay nang komportable.Kaya lumaki rin si Arabella sa maayos at marangyang kapaligiran.

Ngunit sa kasalukuyan, humina ang industriya ng real estate.Anim na buwan na ang nakalipas, dahil sa maling pamumuhunan, nalubog sa matinding problema sa pananalapi ang kumpanya ng kanyang ama at halos mabangkarote.

Nang malaman ng kanyang ama na buntis siya sa anak ni Nathaniel, hindi siya nito pinilit na pumunta sa pamilya nito upang humingi ng paliwanag o pananagutan.

Ngunit habang nakikita niya ang kanyang ama na unti-unting tumatanda at nanghihina sa pagod at pag-aalala, hanggang sa puntong kailangan na nilang ibenta ang kanilang mga ari-arian upang makabayad ng utang...

Doon siya tuluyang nagpasya.

Siya mismo ang pumunta sa mga Mondragon.At sa totoo lang...Hindi lamang para sa kanyang ama.Kundi para rin sa sarili niya.May lihim siyang pag-asa noon.Umaasa siyang makakasama niya ang lalaking minahal niya sa loob ng maraming taon.

Nakuha man niya ang gusto niya sa huli—Nabayaran ng mga Mondragon ang malaking halaga ng dowry na nagligtas sa kanilang pamilya mula sa pagkakautang.Ngunit kapalit nito ay ang kabayaran na kailangan niyang pasanin ngayon.

Kaya para kay Arabella, ang lahat ng sakit na dinaranas niya ngayon ay bunga lamang ng sarili niyang mga desisyon.Wala siyang ibang masisisi.Pagdating niya sa bahay, lumabas si Gerald mula sa kusina.

“Ara, nakauwi ka na pala.”

Noong siyam na taong gulang si Arabella, naghiwalay ang kanyang mga magulang.

Isinama ng kanyang ina ang kanyang kuya.At iniwan siya kasama ng kanyang ama.Kalaunan ay nakilala ng kanyang ama si Catherine.Ngunit hindi kailanman nagpakasal ang dalawa.Namuhay lamang silang magkasama bilang magkasintahan.

Noong una, hindi matanggap ni Arabella ang bagong kinakasama ng kanyang ama.Minsan pa nga ay kinamumuhian niya ito.Ngunit habang lumilipas ang panahon, naramdaman niya ang kabutihan nito.Maging si Gerald ay napakabait sa kanya.Nang mawala sa kanya ang kanyang tunay na kuya, tila nagkaroon naman siya ng panibagong kuya.

“Tita Cath, nasaan po sina Papa?”

“Pauwi na yata sila. Magpahinga ka muna habang hinihintay natin.”

“Sige po.”

Tumango si Arabella.

Pagpasok niya sa kanyang kwarto, agad siyang sinalubong ng pamilyar na pakiramdam ng tahanan.Kahit may asawa na siya, palaging may nakalaang silid para sa kanya ang kanyang ama.Muli pa nga itong ipinarenovate ayon sa mga bagay na gusto niya.

Sa sandaling makabalik siya sa lugar na ito, tila kusang naglalaho ang lahat ng pagod at sama ng loob na kanyang dinadala.Umupo siya sa gilid ng kama.Napansin niya ang photo album na nakapatong sa bedside table.

Inabot niya ito at dahan-dahang binuksan.Ang unang bumungad sa kanya ay isang sirang family picture.Luma na ang larawan.Walong taong gulang pa lamang siya noon.Sa larawan, buhat siya ng kanyang guwapo at batang ama.

Nakatayo sa tabi nito ang kanyang kuya na labing-apat na taong gulang noon.Sa kabilang panig naman ay ang kanyang ina.Ngunit hindi na buo ang litrato.Siya mismo ang pumunit dito noon.Dahil galit siya,galit na galit siya sa kanyang ina dahil isinama nito ang kanyang kuya at iniwan silang mag-ama.

Ngunit habang lumilipas ang panahon, naghilom na rin ang sugat na iyon.Wala na ang sakit na minsang nagpahirap sa kanya.Binaliktad niya ang susunod na pahina.Isang larawan ng isang dalagitang nasa kanyang kabataan ang naroon.

Nakasuot ito ng puting bestida at maliit na kulay-kapeng sumbrero.Nakatayo sa ilalim ng ginintuang puno ng ginkgo.Sinasalamin ng sikat ng araw ang kanyang maliwanag at masayang ngiti.Mahaba ang kanyang maitim na buhok.

Maliit ang kanyang hugis-itlog na mukha.Maganda at kaakit-akit ang kanyang mga tampok.Ngunit higit sa lahat, kapansin-pansin ang kanyang mga mata.Maliwanag at kumikislap na tila mga bituin sa kalangitan.Napakaganda niya noon.Ngunit kalaunan ay nagkasakit siya nang malubha.

Dahil sa mga gamot na may steroid na kinailangan niyang inumin, unti-unting tumaba ang kanyang katawan.Kahit anong diyeta at ehersisyo ang gawin niya, hindi na niya maibalik ang dati niyang pangangatawan.

Nagagawa na lamang niyang pigilan ang lalo pang pagdagdag ng timbang sa pamamagitan ng gutom at matinding pag-eehersisyo.Habang nakatitig sa larawan, biglang sumagi sa isip niya ang babaeng nakita niya kanina.

At saka niya napagtanto kung bakit pamilyar ito.May pagkakahawig ang kanilang mga mukha.Lalo na ang mga mata.Katulad ng batang babae sa larawan.Katulad ng dating siya.