Chapter 1

Anim na buwan nang buntis si Arabella at kasalukuyan siyang nasa ospital para sa routine check-up niya. Malungkot siya dahil hindi siya nasamahan ng kanyang asawang si Nathaniel dahil may mahalaga daw itong aasikasuhin.

Pagkalabas pa lang niya ng ospital, natigilan siya nang makita niya ang pamilyar na sasakyan ni Nathaniel sa parking area, saglit niyang nakalimutan ang pagod ng kanyang katawan. Akala niya, sa wakas, sinundo siya nito. 

“Akala ko ba may importante siyang gagawin?” nagtatakang bulong ni Arabella sa sarili.

Bahagya pa siyang napangiti habang dahan-dahang humahakbang palapit dito.

Ngunit bago pa man siya tuluyang makalapit, biglang may isang magandang babae na tumakbo papunta kay Nathaniel at mahigpit itong niyakap.

Nanigas sa kinatatayuan si Arabella, at biglang sumikip ang dibdib sa nasaksihan niya. Hindi niya namalayang humigpit na pala ang hawak niya sa maternity book hanggang sa halos magusot iyon sa kanyang mga palad.

Hindi nagtagal ay napansin siya ni Nathaniel.

Ngunit taliwas sa inaasahan ni Arabella, ni bahagyang gulat ay wala siyang nakita sa mukha ni Nathaniel. Nanatili lamang itong kalmado habang nakatingin sa kanya, na para bang wala itong ginagawang mali.

Sa harap mismo niya, marahang inalalayan ni Nathaniel ang babaeng kasama nito. Maingat nitong hinawakan ang beywang nito bago dahan-dahang binuksan ang pinto ng sasakyan para rito. 

Simple lang ang pag-aasikaso ni Nathaniel, ngunit sapat iyon upang maramdaman ni Arabella kung gaano kaliit ang lugar niya sa buhay ng sariling asawa.

Tila napansin ng babae ang kanyang presensya kaya bahagya itong napakunot-noo bago inosenteng lumingon kay Nathaniel.

“Babe, bakit ka tinitingnan ng ale na iyon? Kilala mo ba siya?” tanong ni Valentina.

Bahagyang natigilan si Arabella. Mapait din siyang napangiti dahil dalawampu’t apat na taong gulang pa lamang siya, pero tinawag na siya nitong ale.

Hindi niya napigilang masulyapan ang sariling repleksyon sa glass wall ng ospital.

Sa murang edad niya, bakas na agad sa mukha niya ang pagod.

Bahagyang namamaga na rin ang kanyang mga mata dahil sa kakulangan sa tulog nitong mga nakaraang buwan. Hindi rin nakatulong sa hitsura niya ang maluwag niyang maternity dress at magulong buhok upang maitago ang bigat ng pagbubuntis niya.

Dalawampu’t limang linggo pa lamang, ngunit pakiramdam ni Arabella ay ang dami nang nagbago sa kanya.

Muli niyang pinagmasdan ang babae.

Maganda ito. Maputi, maayos manamit, at maaliwalas ang mukha. Parang walang anumang iniisip na problema sa buhay.

Biglang sumagi sa isip ni Arabella na dati, siya rin ang tipo ng babaeng madaling mapansin. Maganda ang mukha, masayahin, at laging may ningning sa mga mata. 

Ilang sandali pa’y hindi niya napigilang isipin kung kailan nga ba siya huling naging ganoon.

Wala naman talagang balak si Arabella na magpakasal nang maaga. Ngunit nang mabuntis siya ni Nathaniel, napilitan silang dalawa na magpakasal.

Pinagpala si Nathaniel—guwapo, matalino, mayaman, at halos perpekto ang buhay. Ngunit mula nang mabuntis si Arabella at nauwi sila sa kasal, malinaw na ang galit ng lalaki sa kanya.

Naniniwala si Nathaniel na pinikot lamang siya ni Arabella at ginamit nito ang pagbubuntis upang mapilitan siyang pakasalan ito.

Ngunit ang hindi alam ni Nathaniel na walong taon nang lihim na umiibig si Arabella rito.

Hindi kailanman sinabi ni Arabella kay Nathaniel ang totoong nararamdaman niya. Ginawa niya itong inspirasyon upang magsikap sa pag-aaral at abutin ang mga pangarap niya. Kaya nang mabigyan siya ng pagkakataong maging assistant nito, pakiramdam niya noon ay sapat na iyon upang maging masaya. 

Ayos lang sa kanya na makita ito araw-araw at manatili sa tabi nito kahit bilang empleyado lamang. 

Ngunit isang gabi ang tuluyang nagpabago at sumira sa lahat.

Na hanggang ngayon, hindi pa rin niya makalimutan kung paano siya titigan ni Nathaniel. Punong-puno iyon ng pagkasuklam. At parang gusto nitong ilayo siya sa buhay nito hangga’t maaari.

May mainit na luhang dahan-dahang tumulo sa pisngi ni Arabella. Kasabay noon, bigla siyang napahawak sa kanyang tiyan nang makaramdam ng matinding kirot. Napasinghap siya at mabilis na sumandal sa pinakamalapit na pader habang pilit na hinihingal.

“N-Nathaniel… Nathaniel!” mahina ngunit desperada niyang tawag habang bahagyang kumakaway. 

Umaasa siyang lilingon ito. Umaasa siyang lalapit ito sa kanya kahit sandali. Lalo na ngayong dala niya ang anak nito.

Ngunit nanatili lang nakatayo si Nathaniel. At saglit lamang siyang tinignan ng lalaki bago malamig nitong ibinaling muli ang atensyon kay Valentina.

“Hindi ko siya kilala. Umalis na tayo.”

At pagkatapos noon, tuluyan nang sumakay si Nathaniel sa sasakyan.

Walang pag-aalinlangan nitong pinaandar ang kotse at tuluyang umalis kasama si Valentina.

Naiwan si Arabella na tila isang estatwang walang buhay, nakatayo sa gitna ng parking area habang pinagmamasdan ang sasakyang unti-unting naglalaho sa kanyang paningin.