LOGINHindi na ako lumabas sa banyo nang halos dalawang oras. Pakiramdam ko kasi, kapag lumabas ako, bubungad sa’kin ang walang hiyang Caleb na ’yun. Baka kahit wala sa bokabularyo ko ang manakit, magawa ko pa ’yon nang wala sa oras.
Nang masiguro kong wala nang ingay sa labas, dahan-dahan kong pinihit ang lock. Pagbukas ko ng pinto ay tama nga ang hinala ko na wala na siya roon. Mabilis lumipas ang oras at hindi na ako nakatulog. Mag-aalas sais pa lang ng umaga nang makarinig ako ng malalakas na busina sa labas. Agad akong sumilip sa balkonahe. Isang itim na Rolls-Royce ang natanaw kong pumasok sa gate. "Diyos ko, ang aga naman!" bulong ko nang mapagtanto kung sino ang sakay doon. Akala ko ba sa gabi pa ang dating ng mga magulang ni Caleb? Nagmadali akong nagsuot ng floral dress mula sa maleta ni Liana. Naglagay na rin ako ng makapal na concealer para itago ang puyat sa mga mata ko. Kahit lutang dahil sa kakulangan ng tulog, kailangan ko pa rin harapin ang mga iyon gamit ang awra ni Liana, bibo at kunwari'y friendly. Pagbaba ko sa sala, nandoon na si Caleb. Nakasuot siya ng puting polo shirt, mukhang fresh na para bang kompleto ang naging tulog kahit alam ko naman na parehas lang kami ng sitwasyon. Nilingon niya ako at isang mapanuyang ngisi ang isinalubong niya sa akin, tsk. "Gising na ang kuting," bulong niya nang makalapit ako. Nirolyohan ko na lang siya ng mata sabay tiniris ang buong siya sa isip ko. Mayamaya pa ay bumukas ang pintuang papasok dito sa mansion at pumasok ang isang magilas na lalaki kasama ang isang eleganteng babae. Sa picture ko lang sila nakita pero nasisiguro kong sila nga talaga ang magulang ng b*liw kong katabi ngayon, sina Mrs. Victoria at Mr. Arthur Valderama. "Liana, darling! Look at you!" malakas na bati ni Victoria sabay yakap sa akin. "Last time I saw you, you were just a tiny thing in kindergarten!" "Good morning po, Tita," pilit kong ngiti, kinakabahan na baka mabuko sa tono ng boses ko. "You’re glowing, iha," dagdag ni Arthur. "Caleb, bakit parang pagod ang fiancée mo?" Oh, no! Bago pa ako makasagot ay naramdaman ko na ang pag-akbay ni Caleb sa akin. Sunod ay hinila niya ako palapit sa kaniyang katawan. "Napuyat lang kami, Dad. Naglibot kasi kami sa hacienda kagabi hanggang madaling araw." Naglibot? Grabe! Pati ba naman pagiging story maker, kinuha na rin niya? "Oh, how sweet!" Bahagyang gulat na tugon ni si Victoria pero bakas ang tuwa sa mukha niya. "Wala pang isang araw na nandito ka, iha, pero mukhang nagkakasundo na kayo agad! I was worried he’d be too cold for you." "Of course not, Mom. Liana and I are getting along... very well," makahulugang sabi ni Caleb sabay kindat sa akin. Halos mamilipit naman ang sikmura ko sa pagsisinungaling niya. "That's wonderful! Makakatulong ’yan sa paparating niyong engagement party!” ani Victoria. "Engagement party po?" medyo gulat kong tanong. "Kailan po pala ’yon?" Bahagyang natigilan si Victoria. "Bakit iha, hindi ba nasabi ng parents mo? It’s happening the day after tomorrow. Sa makalawa na." Muntik na akong masamid. "Sa makalawa na po?! Pero—" "Is there a problem, Liana?" seryosong tanong ng asawa nitong si Arthur. Mabilis akong siniko ni Caleb. "Wala po, Dad. Na-excite lang siya. Anyway, Mom, Dad... since the engagement is so close, I was thinking... maybe I should move into Liana's room starting today.” Nanlaki ang mga mata ko. Ano raw?! Tumingin si Victoria sa akin. "Oh? Are you sure, Caleb? Iha, ayos lang ba sa'yo 'yun?" Aapela sana ako, pero inunahan na ako ng b*liw sa pagsasalita. "Actually, napag-usapan na namin ang tungkol doon kaninang madaling araw, 'di ba love? We want to get used to each other's presence. Para hindi kami mailang sa harap ng mga guests." B*wisit! Ang lala niya magsinungaling, huh! At anong love? Kailan pa naging gano'n ang tawagan namin? Baka mamaya isipin pa ng mga magulang niyang ’to na napaka-easy to get kong babae. Nakakaloka! "How sweet indeed!" halos pumalakpak naman ang nanay niya. "Sige, I'll tell Manang Ising to move your things immediately.” Hindi na ako nakaapela dahil natapos na doon ang usapan, kaya naman heto't inis na inis ko nang kinompronta ang b*liw sa harap ng pintuan ng kuwarto ko. "Ano bang problema mo?! Bakit mo sinabing napag-usapan na natin 'yon?!" "I'm just playing the part, Liana," kibit-balikat niya. "Now, open the door." Pagpasok namin, nandoon na ang mga gamit niya. Itutuloy ko na sana ang naudlot na pagkompronta ko sa kaniya nang biglang tumunog ang cellphone ko sa ibabaw ng bedside table. Malapit iyon sa kinatatayuan niya kaya siya na ang unang kumuha nito. Nagtaka pa ako nang makita kong agad nangunot ang noo niya nang matitigan niya ang screen ng cellphone. Lumapit na ako sa gawi niya at inagaw sa kaniya ang cellphone. Hindi ko pa man nadudungaw kung sino ang tumatawag ay agad nang nagsalita ang b*liw gamit ang pagalit niyang tono. "Why the hell is 'Liana' saved as the caller ID on your phone?" asik niya. Bahagya akong natigilan kasabay nang mabilis na pagkalat ng kaba sa buong sistema ko. Pagtingin ko sa screen, tapos na ang pag-ring nito pero may pumasok na mensahe. 'Shit,' Mura ko sa utak ko. Text iyon galing kay Liana. Pinindot ko ito at mabilis na binasa. From Liana: Lana, you need to find a way to extend the engagement party! Make it next next month! Mom and Dad are coming home to attend, and I can't be back by then. Do something! "Who the hell is that?! And why is she using your name?!" pasigaw na tanong ni Caleb. Dahan-dahan siyang humahakbang palapit sa akin, na para bang isang predator na nakatuklas ng isang lihim. Nanginginig man ang kamay ko, nagawa kong burahin nang mabilis ang text ni Liana bago pa niya mahablot ang phone mula sa'kin. "It's my boyfriend! B-bakit, may problema?" sagot ko nang hindi nag-iisip. Iyon lang ang tanging palusot na pumasok sa isip ko para ipaliwanag kung bakit ‘Liana’ ang pangalan. Walang anu-ano'y mabilis niyang naagaw sa akin ang cellphone ko at diretsong ibinulsa ito sa kaniyang polo. "Yes, it’s a problem. A big one," malamig niyang sabi habang nakadungaw sa akin. "I don't care how long you've been together or how much you think you love him. Break up with him. Now." "Ano?!" "You're marrying me, Liana. I don't share my properties, and I certainly don't tolerate a cheating fiancée," mariin niyang dagdag. "Ikakasal ka na sa akin kaya magtino ka na!” With that, padabog siyang lumabas ng kwarto at malakas na isinarado ang pinto. Napatanga na lang ako sa wala na niyang pigura. Mayamaya pa ay sarkastiko akong natawa sa kawalan. "Magtino? Cheating fiancé?" bulong ko. "Coming from him talaga, huh? Pagkatapos ng nakita ko sa dagat kagabi, siya pa ang may ganang magsabi niyan? Ang kapal!” Napabuga ako ng marahas na hangin at napaisip tungkol sa text ni Liana. Isang araw na lang bago ang engagement party, and she wants me to delay it… pero paano naman? Kailangan kong makagawa ng paraan, pero paano nga? *** Dahil sa sobrang pagod at puyat, pabagsak akong napahiga sa kama. Pinilit kong ipikit ang mga mata para makatulog ulit pero wala pang ilang minuto ang nakakalipas ay napamulat ako ng mata nang narinig ko ang pag-click ng pinto. Iniluwa nito ang walang pang-itaas na saplot na b*liw. May suot siyang cotton shorts pero ang sagwa pa rin niyang tignan para sa akin. Pupunahin ko sana ang kawalan niya ng hiya pero naunahan na niya ako magsalita. "Move over. Matutulog ako," malamig niyang utos. Kusang tumaas ang kilay ko. Imbes na sundin siya, mas lalo ko pang sinakop ang buong kama. "Diba sabi ko sa sofa ka matutulog? Doon ka." Blangko lang niya ako tinignan habang may kakaibang dilim sa paraan ng pagtingin niya sa akin ngayon. "I already ordered the maid to take the sofa out. Now, move over or I’ll sleep on top of you." Ay, hala! Dahil sa takot na totohanin niya ang banta, mabilis akong napausog sa gilid. Padapa siyang nahiga sa tabi ko at mabilis na ipinikit ang mga mata. Maya-maya lang ay narinig ko na ang malalalim at pantay niyang paghinga, indikasyon na nakatulog na siya. Dahil do'n ay naisip kong bawiin sa kaniya ang cellphone habang tulog na tulog pa siya. Dahan-dahan akong umusog palapit sa kaniya, ganoon din ang paglakbay ng isa kong kamay para kapain ang bulsa niya. Pero bago pa man dumapo ang mga daliri ko doon, isang mabilis na kamay ang humuli sa pulsuhan ko. Humarap si Caleb sa akin, nakapikit pa rin ang mga mata pero may mapaglaro ng ngisi sa mga labi. Muntik na akong mapatili nang walang pakundangan niyang hinila ang kamay ko at idinala iyon sa tapat ng malaking bukol sa gitna ng kaniyang shorts. "You should have told me you wanted to touch this." Puta— "Manyak ka talaga!" Sa sobrang inis ko ay nasampal ko siya nang malakas. "Bakit ko naman gugustuhing hawakan ang maliit mong t*te?!" Imbes na mainsulto na naman siya, isang malutong na halakhak ang isinagot niya sa akin. Naupo siya sa ibabaw ng kama at tiningnan ako nang nakakaloko. "Baka kapag pinasok ko 'to diyan sa ano mo... wasak pati pagkatao mo." Napasapo na lang ako sa noo sa sobrang kabastusan ng bibig niya. Tinalikuran ko na lang ang gawi niya at nagtalukbong ng kumot. Hindi ko alam kung paano ako nakatulog sa ganoong sitwasyon, pero marahil ay dahil na rin sa sobrang pagod ng utak ko ay nakatulog nga ako. Nagising ako sa gitna ng gabi nang may maramdaman akong matigas na bagay na tumutusok sa likuran ko. Pagdilat ko, sobrang dilim na ng kwarto. Lilingon na sana ako para buksan ang lampshade pero natigil ako nang may maramdaman akong isang mabigat na braso na nakayakap sa bewang ko, hinihila pa ako palapit sa isang mainit katawan. "Sino namang—" hindi ko na naituloy ang sasabihin nang maalala kong katabi ko nga pala ang halimaw na ito. Sigurado na akong sa kaniya ang brasong ito pati na ang kung anumang nakatusok sa likod ko. Sisikuhin ko na sana siya nang magsalita siya sa likuran ko, "Don't move. Let it calm down. Just five minutes." "Ano bang—" “I said don't move, Liana. May magagalit…” "Magagalit? Sino naman?!" tiim bagang kong asik. Marahan lang siyang tumawa. “This is all your fault. Kung hindi ka sana nanilip sa dagat, wala tayo ngayon sa ganitong posisyon.” Nanigas ako. Teka… dagat? Nanilip? Hindi kaya… oh my god! Huwag niyang sabihing t*te niya ang nakatusok ngayon sa likuran ko?!CHAPTER 10:Napakamot ako sa aking ulo sabay hilaw na ngumiti kay Aiah. "Um... pwedeng bukas na lang? Ano kasi... pagod na pagod ako... inaantok pa ako. Baka hindi ko lang din maintindihan."Sandali siyang natigilan, pero nang bumaba ang tingin niya sa iika-ika kong tindig at sa hawak kong balakang ay agad na napalitan ng pagkaunawa ang kaniyang mukha. "Pasensya ka na. Nakalimutan ko... sige, magpahinga ka na muna. Mag-uusap na lang tayo kapag may pagkakataon," aniya, bago dahan-dahang tumalikod at naglakad palayo sa pasilyo.Agad kong pinihit ang pinto ng kwarto ko, pumasok, at pabagsak na nahiga sa kama. Sa sobrang kapaguran ay hindi ko na nagawang magkumot o mag-ayos ng higaan dahil nakatulog na ako."Ika! Gising na, bata ka! Tanghali na naman!"Boses na naman iyon ni Manang Maria. Pagtingin ko sa orasan ay alas-diyes na pala ng umaga!"Hala, patay!" bulalas ko. Dalawang araw pa lang ako rito pero late na naman ako ng gising, ano ba ’yan!Pinagbuksan ko na ng pinto si Manang Maria
CHAPTER 9:Hindi nga nagbibiro si Ymilio nang sabihin niyang naiiba ang gabing ito. Dahil kung sinagad na niya ako kagabi sa sampung rounds namin, ngayon ay sagad kung sagad. Ni hindi niya ako pinagpahinga. Hindi nga kami umabot ng dalawampung rounds, pero para naman akong nagkaroon ng hika sa sobrang pagod. Pakiramdam ko ay hinigop na niya lahat ng lakas ko.Padapa akong nakahiga ngayon sa tabi niya, hingal na hingal at pawis na pawis."Are you even for real? You look like you still have enough strength for another round," aniya, bakas sa boses ang matinding paghahabol din ng sariling hininga.Mabilis akong umiling kahit nakadapa pa rin at pikit ang mga mata. "Lord master... kung wala naman po kayong problema sa mata, siguro naman ay nakikita niyong naghahabol ako ngayon ng hininga…""Compared to me? Look at me," ganti niya naman.Dahil sa sinabi niya ay napamulat ako ng mata upang tingnan ang ayos niya. At totoo nga. Kung mabilis na ang pagtaas-baba ng dibdib ko dahil sa paghahabol
CHAPTER 8:"L-Lord master... anong ibig ninyong sabihin? May... may ibang lalaki ba?"Sa sobrang takot ko ay parang gusto ko nang maiyak. Isang gabi pa lang ang nakakalipas mula nang makuha niya ang pagkabirh*n ko, tapos may plano na siyang ganito? Ganoon ba siya kawalang-puso?Mahina siyang tumawa pero para sa akin ay nagmistula itong nakakakilabot na tawa. "Look at your face. You look like you're about to faint.""Lord master, huwag naman po…” pakiusap ko, ramdam ko na ang panginginig ng boses ko habang pilit na kumakawala sa kaniya pero mahigpit na ang pagkakahawak niya sa baywang ko. " Parang ang bastos na po kasi kung may… isa pang lalaki. Hindi na po ’yun makatao…"Napatitig siya sa mukha ko, mayamaya pa ay muli na naman siya nagpakawala ng mahinang tawa. "Calm down, will you? I don't share my properties with other men."Medyo natigilan ako at ako naman ang napatitig sa mukha niya, sabay kinunutan siya ng noo. "Eh ano po pala ang ibig niyong sabihin sa… hindi lang ikaw ang—"Hin
CHAPTER 7:Habang naglalakad ako patungo sa library, hindi ko maiwasang isipin ang sinabi niya tungkol sa mga katulong dito. Na pantay-pantay ang tingin niya sa amin, lahat parausan lang niya.Ibig ba niyang sabihin doon ay lahat? Lahat niya ginagalaw ang katulong dito? Biglang naglikot ang utak ko dahil pati si Manang Maria ay naisip kong kabilang ito sa tinutukoy niya.Hindi naman siguro siya ganoon kam*nyak, ’no?“Ika, ano pang tinatawa-tawa mo d'yan? Magsimula ka na maglinis."Muntik na akong mapaigik sa gulat nang magsalita bigla sa gilid ko si Manang Maria. Dahil sa naisip ko ay hindi ko namalayan na tumatawa na pala ako pagkatayo ko sa harap ng library."Sorry po. May naisip lang,” paumanhin ko agad, saglit pa akong napatitig sa mukha ng matanda at muntik na naman matawa."Ika! Magsimula ka na!" may pagbabanta ng tinig ni Manang kaya nagsimula na ako maglinis. "Unahin mo muna ang pagpupunas sa mga lamesa rito, bago mo isunod ’yung study room ng Senyorito sa kabila.”"Sige po, M
CHAPTER 6: Deretso akong nahiga pagkaratong ko sa sarili kong kuwarto dito. Sa tindi ng pagod ko ay basta na lang ako nakatulog kahit suot ko pa ang tuwalya. Ang huling pumasok sa isip ko bago ko ipikit ang mga mata ay ang mukha ni Ymilio habang paulit-ulit akong binabay0. Hindi ko alam kung ilang oras akong nakatulog pero nagising na lang ako dahil sa sunod-sunod na katok sa pinto. "Ika! Gising na! Tanghali na, unang araw mo pa naman!” boses iyon ni Manang Maria, ’yung may katandaang katulong na nag-assist sa akin kahapon. Sinubukan kong igalaw ng paunti-unti ang katawan ko para bumangon pero mahina akong napapadaing. Ang sakit ng buong katawan ko, lalo na ang pagitan ng mga hita ko. Pakiramdam ko'y binugbog ako at pinagpapalo ng bakal sa sobrang pananakit ng katawan ko. "Ika, gising ka na ba?!” dinig ko pang tawag ulit sa akin ni Manang Maria. Napilitan tuloy ako tumayo at iika-ikang binuksan ang pintuan. Pagkakita sa akin ni Manang Maria ay nanlaki ang mga mata niya, lalo
CHAPTER 5:Medyo natagalan bago ako nakabangon mula sa pagkakahiga. Ramdam ko ang lagkit sa buong katawan ko pero mas nangingibabaw ang hapdi. Pagkaapak pa lang ng paa ko sa sahig ay muntik na akong mabuwal. Literal na nangangatog ang tuhod ko."Ten minutes, Ika. I'm counting," dinig kong sabi ni Ymilio mula sa pinasukang banyo.Ako nama'y dumeretso na sa kaninang tinuro niyang pinto. Pagharap ko sa salamin doon, halos hindi ko makilala ang sarili ko. Gulo-gulo ang buhok ko, namumula at parang namamaga ang mga labi ko, at punong-puno ng marka ang leeg ko."Grabe… para akong binugbog ng maraming tao," bulong ko at binuksan na ang shower.Mabilis akong naglinis. Gusto ko sanang magbabad sa mainit na tubig para maibsan kahit papaano ang pananakit ng buong katawan ko pero alam kong seryoso siya sa binigay niyang minuto. Paglabas ko ng banyo, nakabalot na lang ako ng tuwalya. Sakto namang lumabas din si Ymilio mula sa kabilang pinto, suot ang isang itim na silk na robe."You're late by thi







