MasukHindi na ako lumabas sa banyo nang halos dalawang oras. Pakiramdam ko kasi, kapag lumabas ako, bubungad sa’kin ang walang hiyang Caleb na ’yun. Baka kahit wala sa bokabularyo ko ang manakit, magawa ko pa ’yon nang wala sa oras.
Nang masiguro kong wala nang ingay sa labas, dahan-dahan kong pinihit ang lock. Pagbukas ko ng pinto ay tama nga ang hinala ko na wala na siya roon. Mabilis lumipas ang oras at hindi na ako nakatulog. Mag-aalas sais pa lang ng umaga nang makarinig ako ng malalakas na busina sa labas. Agad akong sumilip sa balkonahe. Isang itim na Rolls-Royce ang natanaw kong pumasok sa gate. "Diyos ko, ang aga naman!" bulong ko nang mapagtanto kung sino ang sakay doon. Akala ko ba sa gabi pa ang dating ng mga magulang ni Caleb? Nagmadali akong nagsuot ng floral dress mula sa maleta ni Liana. Naglagay na rin ako ng makapal na concealer para itago ang puyat sa mga mata ko. Kahit lutang dahil sa kakulangan ng tulog, kailangan ko pa rin harapin ang mga iyon gamit ang awra ni Liana, bibo at kunwari'y friendly. Pagbaba ko sa sala, nandoon na si Caleb. Nakasuot siya ng puting polo shirt, mukhang fresh na para bang kompleto ang naging tulog kahit alam ko naman na parehas lang kami ng sitwasyon. Nilingon niya ako at isang mapanuyang ngisi ang isinalubong niya sa akin, tsk. "Gising na ang kuting," bulong niya nang makalapit ako. Nirolyohan ko na lang siya ng mata sabay tiniris ang buong siya sa isip ko. Mayamaya pa ay bumukas ang pintuang papasok dito sa mansion at pumasok ang isang magilas na lalaki kasama ang isang eleganteng babae. Sa picture ko lang sila nakita pero nasisiguro kong sila nga talaga ang magulang ng b*liw kong katabi ngayon, sina Mrs. Victoria at Mr. Arthur Valderama. "Liana, darling! Look at you!" malakas na bati ni Victoria sabay yakap sa akin. "Last time I saw you, you were just a tiny thing in kindergarten!" "Good morning po, Tita," pilit kong ngiti, kinakabahan na baka mabuko sa tono ng boses ko. "You’re glowing, iha," dagdag ni Arthur. "Caleb, bakit parang pagod ang fiancée mo?" Oh, no! Bago pa ako makasagot ay naramdaman ko na ang pag-akbay ni Caleb sa akin. Sunod ay hinila niya ako palapit sa kaniyang katawan. "Napuyat lang kami, Dad. Naglibot kasi kami sa hacienda kagabi hanggang madaling araw." Naglibot? Grabe! Pati ba naman pagiging story maker, kinuha na rin niya? "Oh, how sweet!" Bahagyang gulat na tugon ni si Victoria pero bakas ang tuwa sa mukha niya. "Wala pang isang araw na nandito ka, iha, pero mukhang nagkakasundo na kayo agad! I was worried he’d be too cold for you." "Of course not, Mom. Liana and I are getting along... very well," makahulugang sabi ni Caleb sabay kindat sa akin. Halos mamilipit naman ang sikmura ko sa pagsisinungaling niya. "That's wonderful! Makakatulong ’yan sa paparating niyong engagement party!” ani Victoria. "Engagement party po?" medyo gulat kong tanong. "Kailan po pala ’yon?" Bahagyang natigilan si Victoria. "Bakit iha, hindi ba nasabi ng parents mo? It’s happening the day after tomorrow. Sa makalawa na." Muntik na akong masamid. "Sa makalawa na po?! Pero—" "Is there a problem, Liana?" seryosong tanong ng asawa nitong si Arthur. Mabilis akong siniko ni Caleb. "Wala po, Dad. Na-excite lang siya. Anyway, Mom, Dad... since the engagement is so close, I was thinking... maybe I should move into Liana's room starting today.” Nanlaki ang mga mata ko. Ano raw?! Tumingin si Victoria sa akin. "Oh? Are you sure, Caleb? Iha, ayos lang ba sa'yo 'yun?" Aapela sana ako, pero inunahan na ako ng b*liw sa pagsasalita. "Actually, napag-usapan na namin ang tungkol doon kaninang madaling araw, 'di ba love? We want to get used to each other's presence. Para hindi kami mailang sa harap ng mga guests." B*wisit! Ang lala niya magsinungaling, huh! At anong love? Kailan pa naging gano'n ang tawagan namin? Baka mamaya isipin pa ng mga magulang niyang ’to na napaka-easy to get kong babae. Nakakaloka! "How sweet indeed!" halos pumalakpak naman ang nanay niya. "Sige, I'll tell Manang Ising to move your things immediately.” Hindi na ako nakaapela dahil natapos na doon ang usapan, kaya naman heto't inis na inis ko nang kinompronta ang b*liw sa harap ng pintuan ng kuwarto ko. "Ano bang problema mo?! Bakit mo sinabing napag-usapan na natin 'yon?!" "I'm just playing the part, Liana," kibit-balikat niya. "Now, open the door." Pagpasok namin, nandoon na ang mga gamit niya. Itutuloy ko na sana ang naudlot na pagkompronta ko sa kaniya nang biglang tumunog ang cellphone ko sa ibabaw ng bedside table. Malapit iyon sa kinatatayuan niya kaya siya na ang unang kumuha nito. Nagtaka pa ako nang makita kong agad nangunot ang noo niya nang matitigan niya ang screen ng cellphone. Lumapit na ako sa gawi niya at inagaw sa kaniya ang cellphone. Hindi ko pa man nadudungaw kung sino ang tumatawag ay agad nang nagsalita ang b*liw gamit ang pagalit niyang tono. "Why the hell is 'Liana' saved as the caller ID on your phone?" asik niya. Bahagya akong natigilan kasabay nang mabilis na pagkalat ng kaba sa buong sistema ko. Pagtingin ko sa screen, tapos na ang pag-ring nito pero may pumasok na mensahe. 'Shit,' Mura ko sa utak ko. Text iyon galing kay Liana. Pinindot ko ito at mabilis na binasa. From Liana: Lana, you need to find a way to extend the engagement party! Make it next next month! Mom and Dad are coming home to attend, and I can't be back by then. Do something! "Who the hell is that?! And why is she using your name?!" pasigaw na tanong ni Caleb. Dahan-dahan siyang humahakbang palapit sa akin, na para bang isang predator na nakatuklas ng isang lihim. Nanginginig man ang kamay ko, nagawa kong burahin nang mabilis ang text ni Liana bago pa niya mahablot ang phone mula sa'kin. "It's my boyfriend! B-bakit, may problema?" sagot ko nang hindi nag-iisip. Iyon lang ang tanging palusot na pumasok sa isip ko para ipaliwanag kung bakit ‘Liana’ ang pangalan. Walang anu-ano'y mabilis niyang naagaw sa akin ang cellphone ko at diretsong ibinulsa ito sa kaniyang polo. "Yes, it’s a problem. A big one," malamig niyang sabi habang nakadungaw sa akin. "I don't care how long you've been together or how much you think you love him. Break up with him. Now." "Ano?!" "You're marrying me, Liana. I don't share my properties, and I certainly don't tolerate a cheating fiancée," mariin niyang dagdag. "Ikakasal ka na sa akin kaya magtino ka na!” With that, padabog siyang lumabas ng kwarto at malakas na isinarado ang pinto. Napatanga na lang ako sa wala na niyang pigura. Mayamaya pa ay sarkastiko akong natawa sa kawalan. "Magtino? Cheating fiancé?" bulong ko. "Coming from him talaga, huh? Pagkatapos ng nakita ko sa dagat kagabi, siya pa ang may ganang magsabi niyan? Ang kapal!” Napabuga ako ng marahas na hangin at napaisip tungkol sa text ni Liana. Isang araw na lang bago ang engagement party, and she wants me to delay it… pero paano naman? Kailangan kong makagawa ng paraan, pero paano nga? *** Dahil sa sobrang pagod at puyat, pabagsak akong napahiga sa kama. Pinilit kong ipikit ang mga mata para makatulog ulit pero wala pang ilang minuto ang nakakalipas ay napamulat ako ng mata nang narinig ko ang pag-click ng pinto. Iniluwa nito ang walang pang-itaas na saplot na b*liw. May suot siyang cotton shorts pero ang sagwa pa rin niyang tignan para sa akin. Pupunahin ko sana ang kawalan niya ng hiya pero naunahan na niya ako magsalita. "Move over. Matutulog ako," malamig niyang utos. Kusang tumaas ang kilay ko. Imbes na sundin siya, mas lalo ko pang sinakop ang buong kama. "Diba sabi ko sa sofa ka matutulog? Doon ka." Blangko lang niya ako tinignan habang may kakaibang dilim sa paraan ng pagtingin niya sa akin ngayon. "I already ordered the maid to take the sofa out. Now, move over or I’ll sleep on top of you." Ay, hala! Dahil sa takot na totohanin niya ang banta, mabilis akong napausog sa gilid. Padapa siyang nahiga sa tabi ko at mabilis na ipinikit ang mga mata. Maya-maya lang ay narinig ko na ang malalalim at pantay niyang paghinga, indikasyon na nakatulog na siya. Dahil do'n ay naisip kong bawiin sa kaniya ang cellphone habang tulog na tulog pa siya. Dahan-dahan akong umusog palapit sa kaniya, ganoon din ang paglakbay ng isa kong kamay para kapain ang bulsa niya. Pero bago pa man dumapo ang mga daliri ko doon, isang mabilis na kamay ang humuli sa pulsuhan ko. Humarap si Caleb sa akin, nakapikit pa rin ang mga mata pero may mapaglaro ng ngisi sa mga labi. Muntik na akong mapatili nang walang pakundangan niyang hinila ang kamay ko at idinala iyon sa tapat ng malaking bukol sa gitna ng kaniyang shorts. "You should have told me you wanted to touch this." Puta— "Manyak ka talaga!" Sa sobrang inis ko ay nasampal ko siya nang malakas. "Bakit ko naman gugustuhing hawakan ang maliit mong t*te?!" Imbes na mainsulto na naman siya, isang malutong na halakhak ang isinagot niya sa akin. Naupo siya sa ibabaw ng kama at tiningnan ako nang nakakaloko. "Baka kapag pinasok ko 'to diyan sa ano mo... wasak pati pagkatao mo." Napasapo na lang ako sa noo sa sobrang kabastusan ng bibig niya. Tinalikuran ko na lang ang gawi niya at nagtalukbong ng kumot. Hindi ko alam kung paano ako nakatulog sa ganoong sitwasyon, pero marahil ay dahil na rin sa sobrang pagod ng utak ko ay nakatulog nga ako. Nagising ako sa gitna ng gabi nang may maramdaman akong matigas na bagay na tumutusok sa likuran ko. Pagdilat ko, sobrang dilim na ng kwarto. Lilingon na sana ako para buksan ang lampshade pero natigil ako nang may maramdaman akong isang mabigat na braso na nakayakap sa bewang ko, hinihila pa ako palapit sa isang mainit katawan. "Sino namang—" hindi ko na naituloy ang sasabihin nang maalala kong katabi ko nga pala ang halimaw na ito. Sigurado na akong sa kaniya ang brasong ito pati na ang kung anumang nakatusok sa likod ko. Sisikuhin ko na sana siya nang magsalita siya sa likuran ko, "Don't move. Let it calm down. Just five minutes." "Ano bang—" “I said don't move, Liana. May magagalit…” "Magagalit? Sino naman?!" tiim bagang kong asik. Marahan lang siyang tumawa. “This is all your fault. Kung hindi ka sana nanilip sa dagat, wala tayo ngayon sa ganitong posisyon.” Nanigas ako. Teka… dagat? Nanilip? Hindi kaya… oh my god! Huwag niyang sabihing t*te niya ang nakatusok ngayon sa likuran ko?!Nanginginig ang mga kamay ko habang tinititigan ang text niya sa screen. Sa takot ko na baka totohanin niya iyon ay maingat kong inalis ang braso ni Caleb na nakapulupot sa akin. Bawat galaw ko ay tila ba dumadaan ako sa butas ng karayom sa takot na magising siya. Nang tuluyan akong makababa sa kama, hindi na ako nag-abala pang magpalit ng damit. Naka-silk nightgown lang ako na pinatungan ko lang ng isang manipis na robe. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto at lumabas. Tahimik na ang buong mansyon, tanging ang mahinang tunog lang ng aircon at ang sarili kong mga yabag ang naririnig ko. Patay na rin ang ibang ilaw. Pakiramdam ko ay isa akong magnanakaw sa sarili kong pamamahay. Pagdating ko sa pool area sa likod ng mansyon, nakita ko si Lucas. Nakatayo siya malapit sa gilid ng tubig, nakatalikod sa gawi ko at tila ini-enjoy ang ihip ng hangin habang may hawak na naman na baso. "You're late by two minutes," bungad niya nang hindi lumilingon. "Ano ba'ng kailangan mo?!" halos pabul
Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Lana… He called me Lana! Sigurado ako sa pagkakabasa ko sa paggalaw ng mga labi niya. Alam niya ang totoo! "Liana, let’s go," tawag ni Caleb nang mapansin ang paninigas ko sa kinatatayuan. “Liana…” tawag pa niya ulit sa akin nang hindi na ako nakagalaw. "O-oh? B-bakit—” "Tell me, what did he say?" Agad akong tuluyang natauhan nang naging matalim na ang boses niya. Ang kamay niyang nakahawak sa kamay ko ay humigpit, habang ang tingin niya ay agad nalipat kay Lucas na ngayon ay kampanteng-kampante lang na nakaupo sa sofa habang umiinom. "W-wala. Sabi niya... goodnight lang," pilit kong sagot. Pero hindi naniwala si Caleb. "Liana, I'm not st*pid. I saw his mouth move. At bakit namumutla ka?" Hinarap niya ulit si Lucas na may tiim-bagang na galit. "What did you say to her, huh?! Put*ngina, hindi ka ba talaga titigil?!" Akmang susugod siya pabalik kay Lucas pero mabilis ko siyang niyakap sa braso at hinila paitaas. "Caleb, please! Tam
Umupo kami ni Caleb sa kabilang mahabang sofa, kaharap ang coordinator na si Mrs. Gomez at ng Mommy nila. Wala na ang Daddy nila dahil may sinagot na naman na tawag, pero si Lucas ay hindi ko alam kung bakit kailangan pa ang presensya niya dito. "So, Liana, hija, we were just discussing the guest list while waiting for you," nakangiting sabi ng Mommy ni Caleb. "Your parents sent me a draft earlier, but I noticed some names from your high school friends are missing. Baka gusto mong dagdagan?” Napatigil ako. High school friends? Wala akong kilala ni isa sa mga kaibigan ni Liana noong high school, bukod sa boyfriend niya ngayon! "Ah... h-hindi na po siguro. 'Yung mga close na lang po talaga ang isinama ko para hindi masyadong magulo," mabilis kong palusot habang pasimpleng pinupunasan ang palad kong nagsisimula na namang pawisan. "That's a shame," singit ni Lucas sabay lagok ng kaniyang scotch. "I thought you'd want to invite that guy... who was he again? The one you were so insepara
"Bwisit ka talaga," mahina kong sabi habang pinapahid ang luha ko gamit ang likod ng palad ko. "Inis dapat ako sa’yo, e! Hayaan mo na nga ’yung b*liw mong kapatid." "He started it. He likes to play games, and he's using my past to get to you," seryoso niyang sagot. Kinuha niya ang cellphone niya sa side table habang ang isang kamay ay nananatiling nakahawak sa bewang ko, tila takot na takot na bigla akong kumalas. Sa harap ko, mabilis niyang binuksan ang settings. Nakita ko ang bawat pagpindot niya doon hanggang sa mapunta siya sa gallery. Without even a second of hesitation, he immediately deleted the photo. Pagkatapos ay pinalitan niya ang wallpaper niya ng picture naming dalawa sa villa. "There. Gone," aniya sabay pakita sa akin ng screen. "And if you want, I'll smash this phone right now para lang maniwala ka na wala na akong pakialam sa litratong 'yun." "Huwag! Ang mahal niyan, sayang," mabilis kong pigil sa kaniya. Napahinga ako nang malalim at pilit na ibinabalik ang wisyo
Naramdaman ko ang biglang paninigas ng buong katawan ko habang nakatitig sa screen. Iyong ngiti niya rito... ibang-iba sa pinapakita niyang mga ngiti sa akin. Iyong sa akin, madalas ay nakakaloko, mapang-asar, o kaya naman ay puno ng pagnanasa. Pero dito… sobrang saya niya tingnan. Napahawak ako sa dibdib ko nang kumirot ito ng matindi. Bakit ganito? Dapat ay wala akong pakialam dahil nagpapanggap lang naman ako. Pero bakit parang pinipiga ang puso ko sa selos? "Stupid, Lana. Nagpapanggap ka lang kaya bakit ka nasasaktan ngayon?" bulong ko sa sarili ko habang pilit na pinipigilan ang luhang kanina pa gustong kumawala. Nasasaktan ako kasi akala ko… totoo na ang mga pinapakita niya sa akin. Na pagkatapos kong maibigay ang sarili ko sa kaniya ay kahit papaano, baka matanggap niya ako kapag nalaman niya ang tungkol sa pagpapanggap ko. Napapikit na ako at napahigpit ang paghawak ko sa cellphone niya nang kusang nagsihulog ang mga luha ko. Nasa ganoong ayos ako nang saktong bumukas
Mabilis kong tinabig ang kamay ni Lucas at umatras nang isang hakbang. Ramdam ko ang mabilis na pag-akyat ng dugo sa mukha ko dahil sa pinaghalong inis at kaba. "Anong ginagawa mo?!" asik ko sa kaniya, pilit na inaayos ang kwelyo ng turtleneck ko habang sinisiguradong hindi kami nakikita nina Senyora mula sa sala. Nananatili lang siyang nakangisi, tila aliw na aliw sa reaksyon ko. "Relax. I was just confirming something. My brother really hasn't changed. Markado ka na pala, baka bukas-makalawa ay hindi ka na makalabas ng kwarto n'yan.” "Wala ka ng pakialam doon! At huwag mo nga akong mahawak-hawakan, fiancée ako ng kapatid mo!" banta ko sa kaniya, pero tinawanan niya lang ako. "Fiancée? Right. The perfect, obedient, and sophisticated Liana," may bahid ng sarkasmo niyang sabi. Nagawa pa akong tingnan mula ulo hanggang paa. "You know, you're different from what I expected. Mas palaban ka kaysa sa kwento ni Mom. I like that. Mas exciting." Mas exciting? Bakit parang iba na ang pinap







