บทที่ 1: กรงทองแห่งความทรงจำ 3

"ไม่... ไม่จริง!" โรสสะอื้นไห้เนื้อตัวสั่นเทา พยายามจะผลักอกเขาออก "หนูไม่ใช่ภาชนะของใครทั้งนั้น! ทำไมต้องเป็นหนู..."

แทนที่จะถอยห่าง อเล็กซานเดอร์กลับยื่นมือใหญ่ออกไปสัมผัส ปลายนิ้วกร้านและผ่านโลกมาโชกโชนลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าลงบนเนินอกอิ่มของเธออย่างจงใจ

อเล็กซานเดอร์กดน้ำหนักปลายนิ้วลงบนเนื้อผ้าของชุดเดรสสีเข้มอย่างจงใจ ลากผ่านส่วนโค้งเว้าของเนินอกอิ่มที่กำลังกระเพื่อมไหวขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจที่หอบกระเส่าของเธอ

“อ๊ะ...” สัมผัสที่หนักหน่วงและเต็มไปด้วยความช่ำชองนั้นแผ่ซ่านความร้อนผ่านเนื้อผ้าเข้ามาสัมผัสกับผิวเนื้อโดยตรง จนหัวนมเกิดอาการตื่นตัวและแข็งขืนขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ โรสสะท้านเฮือกด้วยความสยิวกระสันที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความรู้สึกขัดขืนในตอนแรกเริ่มถูกความวาบหวามอันป่าเถื่อนกัดเซาะจนสติพร่าเลือน

"อ๊ะ... คุณลุง..." โรสเผลอหลุดคราง เมื่อปลายนิ้วนั้นบดขยี้ลงบนยอดถันผ่านเนื้อผ้าและหมุนวนเป็นวงกลม แรงบีบเคล้นเพียงเล็กน้อยทำเอาเข่าของเธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความเสียวซ่านพุ่งพล่านสวนทางกับน้ำตาที่ยังคงคลอเบ้า

"เห็นไหม... ร่างกายของเธอมันซื่อสัตย์กว่าปากที่เอาแต่ปฏิเสธเสียอีก โรส... มันกำลังร้องเรียกหาการเติมเต็มจากฉัน"

สัมผัสที่คุ้นเคยในอดีตบัดนี้เปลี่ยนเป็นแรงสยิวและน่าหวาดผวา แรงสัมผัสอันอุ่นร้อนนั้นทำเอาเรือนร่างของโรสสะท้านเฮือก เผลอครางแผ่วออกมาด้วยความวาบหวามที่ถูกปลุกปั่นขึ้นมาอย่างดื้อด้าน

"บรรพบุรุษของเธอคือผู้ให้กำเนิดพันธนาการนี้" อเล็กซานเดอร์กระซิบชิดริมฝีปากเธอ รอยยิ้มปรากฏขึ้นเมื่อสัมผัสได้ว่าร่างกายของเธอบิดเร้าตามสัญชาตญาณ "เธอสืบทอดสายเลือดของ 'พระแม่ผู้บริสุทธิ์' ผู้ซึ่งถูกเลือกและใช้เป็นภาชนะให้ตระกูลของเรามารุ่นต่อรุ่น... และในรุ่นนี้ ก็ถึงตาของเธอแล้ว โรส"

“ไม่... เลิกล้อเล่นเถอะค่ะ”

เมื่อเห็นเธอยังคงพยายามปฏิเสธความจริง ดวงตาสีฟ้าคมกริบทอประกายแสงวาวโรจน์ขึ้นอย่างน่ากลัว ก่อนที่เขาจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นมา

นิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ เล็บคมกริบกรีดผ่านปลายนิ้วอีกข้างจนเกิดรอยแผลเล็กๆ หยดเลือดสีแดงสดเข้มข้นจนเกือบดำไหลซึมออกมา แต่แทนที่มันจะหยดลงพื้น หยดเลือดเหล่านั้นกลับลอยเคว้งคว้างขึ้นกลางอากาศราวกับถูกควบคุมด้วยพลังงานไร้รูปทรง

วิ้ง...

สายเลือดอุ่นร้อนนับสิบหยดเริ่มเคลื่อนไหวหมุนวนไปมาด้วยความเร็วสูง ร่างเป็นเส้นสายสีแดงฉานที่พุ่งแหวกอากาศรอบตัวโรสราวกับงูพิษโปร่งแสงที่กำลังร่ายรำ กลิ่นอายความกระหายและพลังงานดิบเถื่อนแผ่ซ่านกดทับบรรยากาศในห้องใต้ดินจนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก อากาศรอบตัวเย็นยะเยือกสลับกับความร้อนระอุ โรสเบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึง ร่างกายแข็งทื่อ ขาอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นเมื่อเห็นภาพเหนือธรรมชาติที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

“เธอถูกเลี้ยงดูมาเหมือนปศุสัตว์ชั้นดี... เพื่อรอเวลาโตเต็มวัย และตอนนี้ ถึงเวลาที่เธอต้องชดใช้หนี้เลือด และใช้ร่างกายของเธอ... สยบคำสาปที่กัดกินตระกูลฉันแล้ว"

ในวินาทีนั้นเอง โรสก็ตระหนักได้ว่า โลกที่เธอเคยคิดว่าปลอดภัย แท้จริงแล้วเป็นเพียงกรงทองคำที่กักขังเธอไว้ในฐานะ "ภาชนะ" รองรับความมืดมิดของผู้ชายที่อันตรายที่สุดในนิวยอร์ก และเธอกำลังจะก้าวเข้าสู่ขุมนรกที่ไม่มีวันได้หวนกลับ