บทที่ 2 พิธีกรรมตัณหา 2

มือหนาหยาบกร้านทั้งสองข้างเอื้อมไปจับกลุ่มผมนุ่มของโรสไว้แน่น บังคับศีรษะของเธอให้ตรึงอยู่กับที่ ก่อนที่เขาจะเริ่มขยับสะโพกกระแทกท่อนลึงค์เข้าออกอุ้งปากอุ่นร้อนของเธอด้วยจังหวะดุดันและรวดเร็วตามสัญชาตญาณดิบเถื่อน

"อ้าก... ดี... แฮก... อื้อ!"

พั่บๆๆ! ป้าบๆๆๆ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นก้องห้องทำงานใต้ดิน ท่อนเอ็นมหึมาพุ่งกระแทกเข้าลึกถึงลำคอจนโรสสำลัก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและหายใจไม่ทัน น้ำลายใสไหลย้อยเปรอะเปื้อนมุมปากและลำท่อนร้อนระอุยิ่งเพิ่มความลื่นไหล โรสส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอด้วยความอึดอัดและทรมาน น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มเมื่อถูกกระหน่ำซ้ำๆ จนตั้งตัวไม่ติด แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะถอยหนี

"อื้อ... อื้ออ... อ่อก!"

โรสสำลักหน้าดำหน้าแดงเมื่อท่อนลึงค์ใหญ่โตกระเด้าเข้ามาลึกถึงตอหอย สติของเธอพร่าเลือนจนแทบดับวูบ น้ำลายและหยาดน้ำตาไหลเปรอะเปื้อน ทว่าในวินาทีต่อมา อเล็กซานเดอร์ก็คำรามลั่นในลำคอ ดวงตาสีแดงก่ำเบิกกว้างเมื่อแรงกระตุ้นถึงจุดสุดยอด

"แม่มเอ๊ย... ดีจริง ๆ โรส... น้ำ ค จะแตกแล้ว รับมันไปให้หมด!"

สบถคำหยาบออกมาด้วยความมัวเมาพร้อมกับสะโพกสอบที่กระแทกอัดเข้าเป็นครั้งสุดท้ายอย่างดุดัน ร่างกายสูงใหญ่เกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ก่อนที่เขาจะปลดปล่อยหยาดน้ำกามสีขาวขุ่นพุ่งทะลักเข้าสู่ช่องปากและลำคอของเธอ

พรวดดด... พรวดด...

“ซี้ดด อา....”

น้ำกามร้อนระอุทะลักทะลายเข้าอัดแน่นจนโรสกลืนแทบไม่ทัน มันไหลทะลักเปรอะเปื้อนมุมปากและลำคอระหง กลิ่นอายเฉพาะตัวและรสชาติแปลกประหลาดที่เต็มไปด้วยพลังงานคำสาปแผ่ซ่านไปทั่วช่องปากของเธอ อเล็กซานเดอร์ยังคงแช่กายกระตุกปล่อยน้ำกามระลอกแล้วระลอกเล่าจนหยดสุดท้าย เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดค่อย ๆ สงบลงเมื่อเลือดร้ายในกายถูกระบายออกจนหมดสิ้น

เขากระชากลำดุ้นออกมาช้า ๆ ปล่อยให้หยาดน้ำรักสีขาวขุ่นไหลย้อยเปรอะเปื้อนริมฝีปากของเด็กสาว ก่อนจะใช้มือหยาบกร้านเชยคางเธอขึ้นมามองสภาพอันน่าสมเพชและเย้ายวนใจในคราวเดียวกัน

ร่างบางทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เนื้อตัวสั่นเทาจากความเหนื่อยอ่อนและคราบน้ำกามที่เปรอะเปื้อน ทว่าในวินาทีที่หยดน้ำกามเข้มข้นอันเปี่ยมด้วยพลังงานคำสาปถูกกลืนกินและซึมซาบเข้าสู่ร่างกายเป็นครั้งแรก ปฏิกิริยาประหลาดก็เริ่มแผดเผาขึ้นจากภายใน

สายเลือดของ "พระแม่ผู้บริสุทธิ์" ที่หลับใหลอยู่ในตัวของโรสถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างรุนแรง ความร้อนระอุสายใหม่ไม่ได้แผดเผาแค่ผิวหนัง แต่มันวิ่งพล่านไปตามกระแสเลือดและเส้นประสาททุกตารางนิ้ว ความเจ็บปวดและหวาดกลัวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด

ความกระหายใคร่ที่พุ่งพล่านขึ้นมาอย่างดื้อด้านจนเธอแทบคลั่ง

นะ... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของฉัน?

โรสกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด พยายามใช้สองมือจิกพื้นพรมเพื่อต้านทานกระแสความเงี่ยนกระสันที่ตีรวนขึ้นมาในท้องน้อย ผิวขาวเนียนเริ่มขึ้นสีแดงจัด ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว ร่างกายของเธออ่อนไหวและไวต่อสัมผัสเสียยิ่งกว่าเดิม แค่เพียงอากาศที่พัดผ่านผิวเนื้อก็ทำให้เธอสะท้านเยือกและต้องการการเติมเต็มอย่างบ้าคลั่ง กลายเป็น "ภาชนะ" ตามที่คำสาปขีดเส้นเอาไว้

อเล็กซานเดอร์ยืนมองดูการเปลี่ยนแปลงของเด็กสาวเบื้องด้วยแววตาพึงพอใจอย่างยิ่ง เขาก้มตัวลงใช้ปลายนิ้วหยาบกร้านเชยคางเธอขึ้นมา สัมผัสเพียงเล็กน้อยนั้นทำเอาโรสสะดุ้งเฮือก เผลอส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมาอย่างน่าอาย ดวงตาฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำตาและไฟตัณหาที่ปะทุขึ้น

"เก่งมาก... เด็กดี" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบชิดริมฝีปากเธอด้วยความชื่นชม รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายตามวัย "เห็นไหมล่ะ... ร่างกายของเธอมันเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ มันยอมรับและโหยหาสายเลือดของเรา"

"ฮือ... คุณลุง... อย่า... หนูทรมาน..." โรสส่ายหน้าปฏิเสธทั้งน้ำตา มือบางเอื้อมไปคว้าชายเสื้อสูทของเขาไว้แน่นราวกับคนจมน้ำพยายามเหนี่ยวรั้งที่พึ่งสุดท้าย ทั้งที่ใจอยากผลักไสแต่ร่างกายกลับบิดเร้าเข้าหาความอบอุ่นจากเขา

"ชู่ว์... ไม่ต้องกลัวไปหรอก โรส" อเล็กซานเดอร์ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยหยาดน้ำตาและคราบน้ำกามที่มุมปากให้อย่างอ่อนโยน "เธอไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว... เธอกลายเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลเรา เป็น 'พระแม่' ผู้สูงส่งที่จะคอยรองรับและปลอบประโลมพวกเรา... ความกระหายที่เธอรู้สึกตอนนี้ จะไม่มีวันได้รับการดับจนกว่าเธอจะเรียนรู้ที่จะมีความสุขไปกับมัน"

คำพูดกล่อมเกลาอันน่าสะพรึงกลัวเคล้าคลอไปกับสัมผัสลูบไล้ที่เริ่มปลุกปั่นอารมณ์ของเธออีกระลอก โรสทำได้เพียงส่งเสียงครางฮือในลำคอ ร่างกายทรยศสติสัมปชัญญะ ยอมจำนนต่อพันธนาการแห่งตระกูลโซโคลอฟอย่างถอนตัวไม่ขึ้น

“ถอดเสื้อผ้าออก แล้วเธอจะได้สิ่งที่ต้องการ”