Mag-log inMalakas ang buhos ng ulan sa labas.Habang naririnig ni Stacey ang malakas na patak ng ulan, lumapit siya sa bintana habang hawak ang kanyang baso ng tubig. Ngunit pagtingin niya sa labas bigla siyang natigilan.Sa gitna ng ulan, may isang matangkad na lalaki ang tahimik na nakatayo. Hindi ito gumagalaw. Basang-basa ang suot nitong amerikana. Humahampas ang malamig na hangin sa kanyang basang pantalon. Ngunit nanatili siyang nakatingin lamang kay Stacey sa loob ng Stellar Pavilion.Bahagyang humigpit ang hawak ni Stacey sa baso. Halos bumaon ang gilid nito sa kanyang palad. Parang kasabay ng buhos ng ulan, unti-unti ring nababasa ang kanyang puso. Ngunit paulit-ulit niyang pinaalalahanan ang sarili."Huwag kang magpapadala."Pagkatapos ng trabaho, sumabay siya sa sasakyan ni Rochelle pauwi.Gabi na.Makukulay na ilaw ng lungsod ang sumasalamin sa basang kalsada. Habang masayang nakikipagkuwentuhan kay Rochelle, bigla niyang sinabi,"May alam akong masarap na hotpot restaurant.""Minsa
Sa Stellar Pavilion...Maingat na binalot ni Stacey ang natapos na niyang i-restore na antigong porselana bago ito iniabot kay Franco. Espesyal ang pagkakabalot nito. Transparent ang apat na gilid ng kahon upang madaling makita ang porselana, habang ang ilalim at hawakan lamang ang may takip. Hindi man lang ito sinulyapan ni Franco. Diretso niya itong inabot kay Christian. Ngunit ang mga mata niya ay nanatiling nakatitig kay Stacey.Magalang na nagsalita si Stacey."Mr. Franco.""Hindi ba ninyo susuriin?""Kapag may naging problema pagkatapos ninyong umalis, baka mahirap nang ipaliwanag."Kalmado ang mukha ni Franco."Wala nang kailangan."Pagkasabi noon ay tumalikod siya at tahimik na umalis kasama ang kanyang mga tauhan. Hindi nagtagal, dumating naman si Luke. May dala itong napakaraming pagkain. Ngumiti siya kay Stacey."Tangtang.""Sa mga susunod na araw, huwag ka nang pumunta sa ospital.""Ako na ang mag-aalaga kay Auntie."Napailing si Stacey."Hindi na kailangan.""Sobra na ang
Tahimik na lumabas si Franco sa opisina ni Dr. Gino. Ngunit paglabas niya sa pasilyo, may narinig siyang pamilyar na boses.Si Trixie.Agad siyang napahinto at naglakad papunta roon. Sa pantry ng ospital, kasalukuyang nagsasalin ng mainit na tubig si Stacey nang marahang lumapit si Trixie.May mapanuyang ngiti ito."Narinig kong nasa kritikal na kondisyon ang nanay mo.""Limang oras pa raw siyang inoperahan sa ICU."Huminto siya sandali bago muling nagsalita."Miss Stacey...""Hindi ko talaga maintindihan.""Labing-apat na taon na siyang nakaratay.""Kung magigising pa siya, matagal na sana siyang nagising.""Ngayon pa lang nagsisimula ulit maging maayos ang buhay mo...""Pero muli ka na namang hinihila pababa ng nanay mong wala nang pag-asa."Nanatiling kalmado si Stacey.Malamig ang kanyang titig."Hindi ako katulad mo.""Ikaw na pati sarili mong anak ay nagawa mong isakripisyo.""Ako...""Gagawin ko ang lahat para gumaling ang nanay ko."Malakas na natawa si Trixie."Napakaganda ng
Tahimik na nakatitig si Stacey kay Dr. Gino. Napansin iyon ni Dr. Charles at napangiti. Akala niya ay nag-aalinlangan ito dahil napakabata ng doktor. Agad niya itong ipinaliwanag.Samantala, may tumatawag pa din sa cellphone ni Stacey.Si Xin Xin iyon.Dahil abala siya sa pagpapasuri sa kanyang ina, agad niyang ibinaba ang tawag at nagpadala ng maikling mensahe."May ginagawa lang si Mommy. Tatawag ako mamaya, okay?"Mabait na bata si Xin Xin. Hindi na ito muling tumawag. Ngumiti si Dr. Charles."Miss Stacey, huwag mong maliitin si Dr. Gino dahil bata pa siya.""Treinta'y uno pa lang siya, pero isa na siya sa pinakamahuhusay na neurosurgeon sa buong mundo.""Nag-aral siya sa ilalim ng pinakasikat na eksperto sa neurorehabilitation sa Germany.""Sa larangan ng medisina, kilala siya bilang doktor na kayang agawin ang pasyente mula mismo sa bingit ng kamatayan.""Isa pa...""Labing-apat na taong gulang pa lang siya nang magsimula siyang mag-aral ng neurosurgery."Napanganga si Stacey. L
Kinabukasan…Maagang dumating si Franco sa ospital. May dala siyang isang mangkok ng mainit na lugaw na may kalabasa, kasama ang dalawa sa mga paboritong ulam ni Stacey.Marahan niya itong inilapag sa mesa."Dalawang araw ka nang walang kinakain.""Kumain ka muna.""Pagkatapos, sabay nating hahanapan ng paraan ang problema."Dahan-dahang tumingin si Stacey sa kanya. Namumula pa rin ang kanyang mga mata sa kakaiyak. Malamig ang kanyang boses."Umalis ka.""Ayokong makita ka."Hindi umalis si Franco. Maingat siyang nagsalita."Hindi kita ginugulo.""Nag-aalala lang talaga ako sa'yo."Ngunit lalo lamang tumigas ang ekspresyon ni Stacey."Wala kang karapatang mag-alala.""Ang buhay ko ay wala nang kinalaman sa'yo.""Kaya sana, Mr. Franco...""Huwag mo na akong gambalain."Pagkasabi noon, tumayo siya at tahimik na lumabas ng ward. Diretso siyang nagtungo sa opisina ni Dr. Charles."Dr. Charles...""Labis na lumala ang kondisyon ng nanay ko kumpara noong nakaraang buwan."Napabuntong-hininga
Nang makita ni Franco na bahagya nang kumalma si Stacey, tahimik siyang umalis.Pagdating sa pasilyo, agad niyang tinawagan si Gino na nasa ibang bansa.Hindi sinagot ang unang tawag. Alam niyang kapag nasa research meeting ito o kasama ang adviser nito, hindi dapat istorbohin.Ngunit ngayon, hindi siya maaaring maghintay. Paulit-ulit siyang tumawag.Hanggang sa ikalimang tawag, sa wakas ay sinagot iyon."Ano ba'ng nangyayari sa'yo?""Limang beses kang tumawag! Pinagalitan tuloy ako ng adviser ko!"Malamig ngunit nagmamadaling sagot ni Franco,"Gino.""Hindi ka puwedeng maghintay ng isang buwan.""Kailangan mong umuwi ngayon din.""Bakit? Ano'ng nangyari?""Nasa ICU ngayon si Aunt Jaira.""Nagkaroon siya ng acute respiratory failure."Tahimik ang kabilang linya. Maya-maya ay nagsalita si Gino."Franco...""Matagal na kayong hiwalay ni Stacey.""Bakit mo pa pinoproblema kung mabubuhay o mamamatay ang nanay niya?"Mariing napapikit si Franco. Mahigpit niyang kinuyom ang kamao. Paos ang
Hindi pa gaanong nakakalayo ang itim na Rolls-Royce nang mag-vibrate ang telepono sa loob ng sasakyan. Narinig nila ang mahinahong boses ni Trixie.“Franco, may naiwan bang mga dokumento si Stacey? Nakita at inayos ko na ang mga ito. Dadalhin ko ba ngayon para hindi na maantala ang trabaho ninyo?”
Kinabukasan, pagkatapos mag-almusal, umalis si Stacey sa lumang mansyon.May kukunin siyang mga dokumento sa bahay kaya dumaan muna siya roon. Pagpasok niya, nasalubong niya si Franco na palabas naman.Naroon sina Ronald at Clara na nagliligpit ng mga gamit matapos mag-almusal.Nagulat siya nang ka
Biglang kumunot ang noo ni Franco sa kanyang narinig.“Wala kang karapatan na makialam sa buhay ko.”Napasinghal si Dominic, malamig nitong tiningnan si Stacey bago tuluyang nanahimik.Pagpasok nila sa loob, agad silang sinalubong ng isang matandang babaeng nakangiti hanggang magkulubot ang mga mata
Halos mawalan ng hininga si Stacey nang makita ang necktie ng asawa, ngunit hindi niya ito pinahalata sa babae sa harap niya. “Alam mo kaya mo naman na yan ibigay kay Franco, alam mo naman siguro yung office niya di’ba? Hindi para ipaabot mo pa sakin yan.”Ngumiti lang si Trixie.“Flight ko na kas







