Chapter 7

Hindi pa gaanong nakakalayo ang itim na Rolls-Royce nang mag-vibrate ang telepono sa loob ng sasakyan. Narinig nila ang mahinahong boses ni Trixie.

“Franco, may naiwan bang mga dokumento si Stacey? Nakita at  inayos ko na ang mga ito. Dadalhin ko ba ngayon para hindi na maantala ang trabaho ninyo?”

Napatingin si Stacey kay Franco.

Alam niyang dahilan lang iyon ni Trixie para makasama sa business trip.

Pero sigurado siyang hindi ito papayagan ni Franco. Kilala niya ito. Palaging trabaho ang inuuna nito at hindi nito hinahalo ang personal na buhay sa trabaho.

Kahit gaano pa kamahal ni Franco si Trixie, hindi siya basta gagawa ng espesyal na pabor.

Ngunit sa sumunod na sandali, kalmadong sinabi ni Franco habang may sigarilyo sa labi:

“Pumunta ka rito.”

Bahagyang humigpit ang hawak ni Stacey sa kanyang panulat.

Doon niya napagtanto na ang mga prinsipyo ni Franco ay para lamang sa kanya. Kapag si Trixie ang kasangkot, handa itong balewalain ang kanyang prinsipyo.

Pagkaraan ng tatlong oras, dumating sila sa cultural tourism town.

“Mr. Mondragon, bumagsak po ang pangunahing display stand sa handicraft area!”

Nagkunot-noo si Franco.

“Maaaring maitayo ulit ang stand, pero nasira ang ilang mahahalagang exhibit. Bukas darating ang mga turista at ang Imperial Group para mag-inspeksyon. Kapag hindi ito naayos ngayon, mapipilitang isara ang buong lugar.”

Napatingin siya kay Stacey.

“Ako na ang titingin,” sagot nito.

Pagkalipas ng sampung minuto, nakita niya ang problema.

Hindi pasado sa standard ang mga bolt na ginamit at may mga bahagi ring binago ang construction team nang walang pahintulot.

Habang tinitingnan ang mga sinaunang kuwintas na nakakalat sa sahig, ipinaliwanag niya ang sitwasyon kay Franco.

“Sabihin kay Mr. Paulo na ayusin at palakasin ang stand. Ako naman ang mag-aayos ng mga kuwintas. Ilayo muna ang mga turista rito at huwag munang papasukin ang lugar.”

“Sige.”

Pagkatapos ay malamig na sinabi ni Franco kay Paulo:

“Ikaw ang may responsibilidad dito. Kapag nagkaproblema ulit, umalis ka na sa kumpanya.”

Kinabahan si Paulo at agad na sumang-ayon.

Pagkaalis ni Franco, agad na sinimulan ni Stacey ang pagkukumpuni ng mga kuwintas.

Mula tanghali hanggang dapit-hapon, natapos niya rin ang lahat.

Humanga si Paulo.

“Talagang maaasahan si Stacey.”

Hindi niya namalayan na nakatayo na pala si Franco sa malapit.

Maya-maya ay dumating si Trixie na nakasuot ng rosas na damit.

“Franco,” matamis nitong bati.

Masayang sinalubong siya ng mga tao.

Namigay siya ng pastry at kape.

“Salamat sa inyong lahat. Hindi kayo pababayaan ng Mondragon Corp.”

Pagkatapos ay lumapit siya kay Stacey na pawis na pawis pa sa trabaho.

Ngumiti siya ngunit may halong pang-iinsulto.

“Laging maaasahan sina Jaira. Kaya nakapagtataka kung bakit bumagsak ang display stand.”

Pagkatapos ay idinagdag niya:

“O baka naman mali ang timbang ng mga exhibit na ibinigay ni Stacey?”

Natahimik ang lahat.

Napatingin si Paulo kay Franco.

Alam niyang istrikto ito at may mananagot kapag may pagkakamali.

Ngunit walang sinabi si Franco.

Ipinasok lamang niya ang isang kamay sa bulsa at umalis.

Agad siyang sinundan ni Trixie.

Bago umalis, sinabi nito kay Stacey:

“Stacey, pupunta muna kami sa restaurant. Hintayin ka namin doon.”

Pagkaalis nila, nagsialisan din ang mga tao.

Walang gustong madamay.

Pagsapit ng gabi, mag-isang naiwan si Stacey sa exhibition area.

Malungkot ang kanyang pakiramdam.

Sa lugar na siya ang namamahala naganap ang aksidente, kaya anumang paliwanag niya ay magiging walang saysay hangga't hindi pa natutukoy ang tunay na sanhi nito.

Naalala niyang may isang taong kahina-hinala ang kilos sa construction site kanina. Pakiramdam niya ay may sabwatan at kailangan niya itong imbestigahan. Hindi siya papayag na siya ang sisihin nang walang dahilan.

Pagkatapos ng trabaho, nagtungo siya sa restaurant.

Pagpasok niya, nakita niyang nag-uusap sina Trixie at Paulo.

“Salamat sa ginawa mo ngayon, Miss Trixie,” sabi ni Paulo.

“Wala iyon. Sinabi ko lang ang totoo,” sagot ni Trixie.

Dahil malayo siya, hindi niya marinig ang usapan.

Nang makita niyang naroon si Franco, balak sana niyang umalis.

Ngunit tinawag siya ni Trixie.

“Stacey, buong hapon kang nagtrabaho. Join us, sabay na tayong kumain.”

Umupo si Trixie sa tabi ni Franco habang si Stacey ay umupo sa tapat nila.

Habang kumakain, sinabi ni Trixie:

“Hindi lang naman para kay Franco kaya ako pumunta rito.”

Pagkatapos ay sumulyap siya kay Stacey.

“Ilang araw na lang at kaarawan na ng tatay ko. Mahilig siya sa orchid, at sikat ang mga orchid dito. Bibili ako ng isa para sa kanya.”

Napahinto si Stacey. Naalala nia na malapit na rin ang kaarawan ng kanyang ama na si Ronald Madrigal. Naisip niyang bilhan din ito ng orchid. Ngunit nagbago ang kanyang isip dahil marahil ay matagal na siyang nakalimutan ng kanyang ama.

Pagkatapos ng aksidente ng kanyang ina, nahinto nadin ang kanyang ama sa pagbigay ng suporta. Sinubukan niyang makipag-ugnayan noon, ngunit palagi siyang hinaharang ng assistant ng kanyang ama.

Kaya kalaunan ay hindi na niya ito muling hinanap.

Biglang tumunog ang kanyang telepono.

“Nurse Joyce,” sagot niya.

“Ms. Stacey, may kailangan kayong bayaran para sa pagpapagamot. Naipadala ko na ang detalye sa inyong telepono.”

“At pakisabihan si Sir Franco na bayaran na nang maaga ang gastusin sa paggamot at huwag nang hintayin na habulin pa namin siya.”

Pagkatapos nito ay ibinaba na ng nars ang tawag.

Nagkunot-noo si Franco.

“Nahuli ba ang bayad sa pagpapagamot ng nanay mo?”

Akala niya ay sinasadya lamang ito ni Stacey.

Balak sana ni Stacey na paalalahanan siya tungkol sa kanilang kasunduan.

Hindi pa sila annulled at obligasyon pa rin nitong bayaran ang gastusin ng kanyang ina.

Ngunit bago pa siya makapagsalita, aksidenteng natabig ni Trixie ang baso ng tubig.

Nabasa ang manggas ni Franco.

“Pasensya na, napakaburara ko talaga,” sabi niya habang pinupunasan ito.

Pagkatapos ay tumingin siya sa labas ng bintana.

“Umuulan pala. Wala akong dalang payong. Paano ako makakauwi?”

Palihim siyang sumulyap kay Franco.

Tinawag ni Franco ang waitress.

“Pwede bang makahiram ng payong?”

Pagkatapos ay sinabi niya kay Trixie:

“Ihahatid na kita. Daan ko rin naman iyon.”

Tumayo silang dalawa.

Habang naglalakad, kunwari ay aksidenteng natamaan ni Trixie ang upuan ni Stacey.

Pagkatapos ay inosenteng tumingin siya kay Franco.

“Franco, kung ihahatid mo ako, paano naman si Stacey? Wala rin siyang dalang payong.”