LOGINIsang araw, nakatanggap siya ng sobre mula sa Europa. Walang mamahaling regalo. Walang mahabang paliwanag. Isang larawan lamang ni Xin Xin, nakangiti sa harap ng paaralan.Sa likod nito, may maikling sulat.Daddy, natapos ko na ang bagong school year ko. Miss na kita. Magkita tayo sa bakasyon.Napangiti si Franco. Sa ilalim ng sulat ay may isa pang linya, na isinulat ni Stacey.Maayos kami rito. Sana ay maayos ka rin. Matagal niyang tinitigan ang mga salita.Noon, maaaring inisip niyang pagkakataon iyon upang muling buksan ang kanilang pag-uusap.Ngunit ngayon, alam na niyang iyon lamang ang ibig sabihin ni Stacey.Maayos sila. At nais nitong maging maayos din siya.Hindi iyon pangako. Hindi iyon paanyaya. Hindi iyon pag-asang magbabalikan sila. Isa lamang iyong mensahe mula sa isang babaeng minsan niyang minahal at hindi na niya muling makakasama bilang asawa.Dahan-dahan niyang itinupi ang sulat at inilagay sa drawer.Pagkatapos, nagpatuloy siya sa trabaho.Sa kabilang panig ng mund
Hindi na naging pareho ang buhay ni Franco matapos umalis sina Stacey at Xin Xin.Sa unang linggo, araw-araw niyang tinatawagan ang anak. Sa ikalawang linggo, nagsimula siyang masanay sa pagkakaiba ng oras. Sa ikatlong linggo, natutuhan niyang maghintay hanggang sa libreng oras ni Xin Xin.Hindi na niya hinihinging makausap si Stacey. Hindi na rin siya nagtatanong kung sino ang kasama nito o kung saan ito pumupunta. Ngunit may mga gabing hindi niya kayang pigilan ang sarili. Kapag umuuwi siya sa bahay, tahimik ang buong mansiyon. Wala ang mga yapak ni Xin Xin. Wala ang boses ni Stacey na nagpapaalala sa kanya na huwag kalimutang kumain. Wala ang babaeng minsang naghintay sa kanya hanggang madaling-araw.Isang gabi, pumasok siya sa silid na dating ginagamit ni Xin Xin. Nasa istante pa rin ang ilang laruan nito. Kinuha niya ang isang maliit na manika at naupo sa sahig.Naalala niya ang unang pagkakataong nakita niya ang anak. Ang bilog nitong mga mata. Ang maliit na dimples. Ang paraan
Samantala, tuluyang gumaling ang ina ni Stacey na si Jaira. Nagpasalamat si Stacey kay Franco dahil sa tulong niya at pakikipagugnayan sa kaibigan niyang doctor na si Dr. Gino, napagaling nito si Jaira. "Maraming salamat, Franco. Napakalaki ng naitulong mo sa nanay ko." Ngumiti si Franco. "Walang anuman, Stacey. Lahat gagawin ko para sayo at sa pamilya mo"Makalipas ang isang buwan, dumating ang opisyal na alok mula sa ibang bansa.Isa itong malaking proyekto para sa Pavilion, at kasama sa kasunduan ang pagkakataong mamahala si Stacey ng isang sangay sa Europa.Nang basahin niya ang kontrata, alam niyang ito ang pagkakataong matagal na niyang hinihintay. Ngunit may isang bagay siyang kailangang pag-isipan.Si Xin Xin.Nang gabing iyon, naupo siya sa tabi ng anak.“Baby, may gustong itanong si Mommy.”“Ano po iyon?”“Paano kung lumipat tayo sa ibang bansa?”Nanlaki ang mga mata ng bata.“Malayo po ba?”“Oo. Pero maaari pa rin nating makita si Daddy kapag may bakasyon ka.”Napaisi
Samantala, makalipas ang ilang buwan, tuluyang bumagsak ang pamilya ni Trixie. Tuluyan silang hindi tinulungan ni Stacey. Masakit man sa kanyang loob pero sapat na sa kanya ang lahat ng paghihirap na naranasan nila ng kanyang ina noon na kailanman ay hindi niya malilimutan.Isang taon ang lumipas. Patuloy padin si Franco sa pagsuyo kay Stacey. Hindi siya nawawalan ng pagasa na muli siyang mapapatawad at mamahalin ni Stacey.“Tangtang…”Mainit ang hininga ni Franco habang nakatayo sa harap ni Stacey. Ilang sandali pa lamang ang nakalilipas, malamig ang kanyang mukha, ngunit nang marinig niya ang paghingi nito ng tawad, tila may kung anong bagay na muling nabuhay sa kanyang dibdib.Ilang taon niyang hinintay ang pagkakataong ito. Hindi niya kailanman inakalang ang simpleng mga salitang iyon mula sa babae ay makapagdudulot sa kanya ng ganitong kalaking pag-asa.Ngunit nang makita ni Stacey ang nagbabagong ekspresyon niya, agad siyang umatras.“Franco, huwag mong bigyan ng ibang kah
Nang makita niyang kumakampi ang lahat sa kanyang panganay na anak, hindi na niya muling binanggit ang usapin. Tuluyan pa niyang tinanggihan ang pakikipagkita kay Bella.Nang marinig iyon ni Trixie, mahigpit niyang niyakap ang sarili at pumulupot sa isang sulok ng inuupahan niyang silid habang humahagulgol.Bumagsak ang dilim, at para bang wala nang sisikat na liwanag kinabukasan.Siya, na dating mapagmataas ay hindi kayang tanggapin na tuluyan siyang malugmok sa putikan.Tahimik niyang kinuha ang isang kutsilyong panghiwa ng prutas at itinapat iyon sa kanyang dibdib…Inakala niyang si Franco ang tumatawag. Biglang nagliwanag ang kanyang mga mata. Hindi man lamang niya tiningnan ang telepono bago ito sinagot.“Franco…”Ngunit isang hindi pamilyar na tinig ng babae ang narinig niya sa kabilang linya.“Gusto mo bang labanan ang tadhana?”Sandaling nag-alinlangan si Trixie.“Oo.”“Pumunta ka sa pribadong piging sa Springtown.”Bumagsak sa sahig ang kutsilyong nakadikit sa kanyang dibdib.
Nakasuot si Meng ng maluwag na asul na damit pang-ospital na may mga guhit. Sa ibabaw nito ay suot niya ang pagkakakilanlang vest ng detention center. Gusgusin ang kanyang itsura habang nakaluhod sa lupa, mahigpit na binabantayan ng mga pulis.“Tanging ikaw na lang ang natitira sa akin, anak…”Matatagpuan ang kanilang Studio sa mataong komersiyal na distrito, sa loob ng isang magandang villa na maayos ang pagkakadisenyo. Hindi lamang maraming taong dumaraan sa lugar, kundi marami ring turistang sadyang pumupunta roon upang mamasyal at makita ang studio.Sa isang iglap, nagtipon ang mga tao sa paligid.Dahil kaunti lamang ang nalalaman nila tungkol sa nangyari, at dinagdagan pa ng malakas na paghagulgol ni Bella, inakala ng lahat na naging mayaman ang anak ngunit kinalimutan na nito ang sariling mga magulang.Nang makita iyon ni Rochelle, agad siyang lumabas upang paalisin ang mga nakikiusyoso. Ngunit may ilang taong hindi nakatiis.“Sino ba ang anak ng matandang iyan? Palabasin ninyo
Noong ikasal sila, may pinirmahan silang kasunduan.Isang malinaw pero hindi patas na kasunduan.Nakasulat doon na habang kasal sila, sasagutin ng Mondragon Corporation ang lahat ng gastusin sa pagpapagamot ng mama niya.Pero dahil nahihiya sila ng lola niya, ang regular na bayarin lang ang hinayaang
“Ano ba ang tinatago mo?”Bahagyang yumuko ang lalaki at marahang hinalikan ang labi ni Stacey. Pigil ang kanyang mga kilos pero ramdam mo ang init ng mga labi nito .“Nasan na ang tapang mo? Parang kanina lang ang lakas ng loob mong halikan ang adam’s apple ko ah”Ang mapuputi at makinis na binti
Hindi pa gaanong nakakalayo ang itim na Rolls-Royce nang mag-vibrate ang telepono sa loob ng sasakyan. Narinig nila ang mahinahong boses ni Trixie.“Franco, may naiwan bang mga dokumento si Stacey? Nakita at inayos ko na ang mga ito. Dadalhin ko ba ngayon para hindi na maantala ang trabaho ninyo?”
Kinabukasan, pagkatapos mag-almusal, umalis si Stacey sa lumang mansyon.May kukunin siyang mga dokumento sa bahay kaya dumaan muna siya roon. Pagpasok niya, nasalubong niya si Franco na palabas naman.Naroon sina Ronald at Clara na nagliligpit ng mga gamit matapos mag-almusal.Nagulat siya nang ka







