MasukNAIA TERMINAL 3... Sa gitna ng mga taong nagmamadaling lumabas sa arrival area na may hawak na mga payong at malalaking maleta, isang lalaki ang naglalakad nang walang anumang pagmamadali. Si Damon Vance. Suot niya ang isang dark grey tactical jacket, simpleng itim na t-shirt, at faded denim jeans. Bitbit niya ang isang itim na duffel bag sa kanyang kaliwang balikat. Ang kanyang matangkad at matipunong tindig ay nagbibigay sa kanya ng isang imposing na aura, ngunit ang kanyang mga mata na nakatago sa ilalim ng isang itim na baseball cap ay patuloy na sumusuri sa bawat taong dumadaan sa kanyang paligid. Walang nakakakilala sa kanya rito. Para sa mga opisyal ng immigration, isa lamang siyang turistang bumabalik sa bansa gamit ang isang pekeng European passport. Ngunit sa mundo ng mga anino, si Damon ay kilala bilang isa sa pinakamagaling at pinakadelikadong rogue informants sa Southeast Asia. Naglakad siya patungo sa parking bay at pumasok sa isang vintage dark green Ford Mustang na
MALIWANAG ang sikat ng araw sa labas ng National Bureau of Investigation. Ngunit sa loob ng Cybercrime Division glass office sa ikatlong palapag, tanging ang liwanag ng tatlong malalaking monitors at ang amoy ng bagong timplang kape ang nagbibigay ng buhay sa silid.Nakatayo sa harap ng isang malaking glass whiteboard ang bagong italagang Cybercrime Division Lead. Si Senior Agent Kira Ramirez. Suot niya ang isang fitted navy blue blazer, puting inner shirt, at dark trousers. Ang kanyang mahabang buhok ay nakatali sa isang neat ponytail. Hawak niya ang isang dry-erase marker habang sinusuri ang mga linyang nakaguhit sa board. Sa gitna ng board, nakasulat ang isang letrang may digital matrix design.HEX.Sa paligid ng pangalang iyon ay ang mga larawan mula sa iba't ibang operasyon ng pulisya sa nakalipas na dalawang taon—ang pagkaka-raid sa isang offshore money laundering ring sa Pasay, ang pagkakabuwag ng isang human trafficking network sa Pampanga, at ang pinakahuling pagbagsak ng und
LUMABAS si Thoryn sa Salvatore General Hospital habang wala pang alas-sais ng umaga. Ang malamig na simoy ng hangin sa labas ay bahagyang nagpagising sa kanyang pagal na katawan pagkatapos ng tatlong oras na operasyon.Sa halip na umuwi sa kanyang condo upang magpahinga, pumasok si Thoryn sa kanyang itim na Audi sedan. Inilagay niya ang encrypted USB flash drive sa gitnang console ng sasakyan at pinaandar ang makina.Hindi siya patungo sa kanyang tahanan.Nagmaneho si Thoryn patungo sa silangang bahagi ng Metro Manila, malayo sa mga pangunahing kalsada at matataas na gusali. Pagkaraan ng kalahating oras na pagbibiyahe sa gitna ng unti-unting kumapal na trapiko, pumasok ang kanyang sasakyan sa isang tila abandonadong logistics hub sa Bonifacio Naval Station Compound sa Taguig.Sa labas, mukha lamang itong lumang bodega ng mga shipping containers. Walang signages. Walang mamahaling sasakyan. Ngunit nang makarating si Thoryn sa gilid ng ikalawang pasilidad, itinapat niya ang kanyang mukh
MALAMIG ang hangin sa loob ng Emergency Room ng Salvatore General Hospital.Ang tunog ng mga nagmamadaling wheels ng stretcher, ang paulit-ulit na beeping ng mga vital sign monitors, at ang mabilis na mga hakbang ng mga doktor at nurse ay nagbibigay ng isang nakatatarantas na kapaligiran. Ngunit sa gitna ng kaguluhang iyon, may isang taong nananatiling ganap na kalmado.Si Dr. Thoryn Blair Montclair.Nakatayo si Thoryn sa gitna ng Triage Area habang nakatitig sa light board kung saan nakasabit ang mga brain CT scan films ng isang kritikal na pasyente. Suot niya ang kanyang navy blue surgical scrubs, mabilis na nakatali ang kanyang buhok paitaas, at nakasabit ang kanyang stethoscope sa kanyang leeg."Dr. Montclair, the patient's intracranial pressure is rising rapidly," ulat ng resident physician na si Dr. Santos habang mabilis na naglalakad lapit sa kanya. "The GCS score dropped from nine to six in less than ten minutes."Inilapit ni Thoryn ang kanyang mukha sa film. Ang kanyang mga m
NATAPOS ang gala sa Grand Hyatt eksaktong ala-una ng madaling araw.Nagpaalam si Caelan sa kanyang mga magulang na mauuna na siyang umuwi gamit ang sarili niyang sasakyan. Walang naghinala. Sa tingin ni Caden at Talia, pagod lamang ang kanilang anak mula sa pakikipag-usap at pakikipag-flirt sa mga bisita sa buong kagabi.Pagpasok ni Caelan sa kanyang custom matte black Sports Utility Vehicle, hindi siya agad nag-start ng engine. Huminga siya nang malalim at inalis ang kanyang tuxedo jacket. Itinapon niya ito sa passenger seat kasama ang kanyang silk necktie. Unbuttoned ang dalawang itaas na pindutan ng kanyang puting dress shirt. Isang mabilis na pagpindot sa kanyang dashboard console ang nagbukas ng isang hiwalay at encrypted navigation system.Hindi siya pauwi sa Montclair Villa sa Forbes Park. Nagmaneho siya patungo sa kanyang personal penthouse sa Makati—isang lugar na walang nakakapasok kahit ang mga kasambahay ng kanilang pamilya.Pagpasok niya sa penthouse, hindi na siya nag-ab
CHAPTER 1—Ang grand ballroom ng Grand Hyatt Manila sa Bonifacio Global City ay punung-puno ng liwanag, musika, at mamahaling pabango. Lahat ng mga prominenteng tao sa negosyo, medisina, at mataas na lipunan ay naroon upang dalo sa taunang Montclair Group Gala. Ang mga crystal chandelier sa kisame ay nagpapakalat ng ginintuang liwanag sa paligid, habang ang tunog ng live string quartet ay nagbibigay ng eleganteng kapaligiran sa buong kwarto.Sa gitna ng karangyaan, isang lalaki ang tila nagmamay-ari ng bawat sulok ng silid.Si Caelan Vaughn Montclair.Nakatayo siya malapit sa bar habang nakasandig nang bahagya sa counter. Suot niya ang isang tailored dark charcoal tuxedo na bumabagay sa kanyang matangkad at magandang tindig. Hawak niya ang isang baso ng whiskey habang may bahagyang ngiti sa kanyang mga labi. Sa bawat paggalaw niya, tila nahahakot niya ang atensyon ng mga tao sa paligid, lalo na ng mga kababaihang kanina pa pasimpleng tumitingin sa kanya."Masyado mong ginagalingan a
SA TERRACE ng ikatlong palapag, patuloy pa ring sumasayaw sa hangin ang mga pink rose petals. Ang mga drone sa itaas ay bumubuo pa rin ng kumikislap na “starlight,” parang walang pakialam sa kaguluhang kakapasok lang sa eksena.Napakaganda, pero at the same time ay mayroon ding dalang sakit.Sa gil
SAMANTALA, sa kabilang bahagi ng Grey Wharf sector, sa dulo ng isang pribadong coastal road na halos walang dumadaan, nakatayo ang isang napakalawak na estate na nakatago sa pagitan ng mga matataas na pader na bato.Mula sa labas ay mukhang isang lumang kastilyo ang gusali, makapal na pader, matata
“LEAVE no one alive.” Isang malamig ngunit mababang boses ng lalaki ang umalingawngaw sa gitna ng kagubatan. Hindi ito sumigaw, ngunit sapat ang bigat ng tono para maramdaman ng lahat ang awtoridad at panganib na dala nito. Kasabay noon ay mas lalo pang umigting ang putukan. Ang mga lalaking naka
SAMANTALA, sa kabilang bahagi ng Grey Wharf, sa mismong entertainment district na kilala sa walang tigil na nightlife at underground deals, matatagpuan ang isa sa pinakasikat na bar sa lugar— ang Crimson Mirage. Ito ang pinakamalaki at pinaka-ekstrabaganteng bar sa buong Grey Wharf.Mula pa lang sa







