LOGINNakatayo si Ria sa loob ng isang pribadong terminal sa hangar ng kaniyang lolo. Ang kaniyang lolo, si Don Augusto Soliven, ay isang taong matagal na niyang hindi nakita—ang taong itinago ng kaniyang mga magulang dahil sa gulo ng pamilya, ngunit ngayon ay kaisa-isang pag-asa niya. Ang kaniyang lolo ay isang kilalang negosyante sa Visayas, makapangyarihan at may sapat na yaman upang protektahan siya mula sa mga Elizalde."Are you sure about this, Maria?" tanong ng kaniyang lolo. Ang kaniyang mukha ay seryoso, ngunit ang kaniyang mga mata ay puno ng awa para sa kaniyang apo. "You can stay here in Manila under my protection. Hinding-hindi ka maaabot ng mga Elizalde.""Hindi po, Lolo," matatag na sagot ni Ria. "Kailangan kong lumayo. Kailangan kong bumuo ng sarili kong mundo kung saan walang anino ni Javier Elizalde. Gusto kong lumaki ang anak ko nang malayo sa poot at kasakiman ng pamilyang iyon."Hinawakan ni Ria ang kaniyang tiyan. Kahit maliit pa ito, ramda
Nasa loob ng library si Javier Elizalde, hawak ang isang baso ng whiskey. Ang baso ay malamig, ngunit mas malamig ang nararamdaman niya sa kaniyang dibdib. Dapat ay masaya siya. Ang babaeng itinuturing niyang pabigat, ang babaeng pinakasalan niya lamang dahil sa obligasyon, ay wala na. Ang annulment papers ay pirmado na. Malaya na siya upang pakasalan si Clarisse, ang babaeng "nagligtas" sa kaniya. Ngunit bakit parang may mali? "Babe, bakit ang tahimik mo?" malambing na tanong ni Clarisse habang yumayakap sa kaniyang likuran. "Celebrate na tayo! Imagine, wala na ang manggagantso na 'yun dito. We can finally redecorate the house. Ayoko na ng mga mumurahing kurtina na pinili niya." "Later, Clarisse. Medyo masakit lang ang ulo ko," simpleng sagot ni Javi. Inalis niya nang bahagya ang kamay ni Clarisse sa kaniyang balikat. Bakit ba tuwing pumipikit siya, ang nakikita niya ay ang mga mata ni Maria? Hindi ang mga mata ni Maria na
Mabilis na inagaw ni Ria ang envelope mula sa kamay ni Donya Esmeralda. Ang kaniyang puso ay tumitibok nang mabilis, parang isang ibong pilit na kumakawala sa hawla. "Wala ito, Donya. Personal na gamit ko ito." Naningkit ang mga mata ng matanda. "You're hiding something, Maria. Isang huling alas ba 'yan para hindi ka namin tuluyang mapalayas? Gusto mo bang mag-drama na may malubha kang sakit para kaawaan ka ni Javier?" "Kahit kailan, hindi ko hiningi ang awa niyo, lalong-lalo na ang awa ni Javi," matatag na sagot ni Ria. "Aalis na ako. Iyan naman ang gusto niyo, 'di ba? Ang mawala ang mantsa sa pamilya niyo." Tumawa nang mapakla ang Donya at humakbang patabi. "Good. Just make sure na kapag lumabas ka ng gate na 'yan, hinding-hindi ka na lilingon. Dahil sa oras na matapos ang annulment, ikaw ay isa na lamang estranghero sa amin. Isang basura na nagkataon lang na nakapasok sa loob." Hindi na sumagot si Ria. Pinahigpit niya an
Bumalik si Ria sa kaniyang maliit na silid sa Elizalde Mansion. Hindi ito ang master bedroom—matagal na siyang pinalayas doon ni Donya Esmeralda simula nang ma-aksidente si Javi, at hindi na siya pinabalik ng asawa nang makakita na ito. Ang silid na ito ay malapit sa quarters ng mga katulong, maliit, at tila nakalimutan na rin ng panahon. Inilabas ni Ria ang isang lumang maleta mula sa ilalim ng kama. Ito ang maletang dala niya noong unang gabi niya sa mansyong ito bilang asawa ni Javier. Puno siya ng pag-asa noon. Akala niya, ang kaniyang pagmamahal ay sapat na upang baguhin ang malamig na puso ng isang Elizalde. Dahan-dahan niyang itinupi ang kaniyang mga simpleng damit. Ang mga mamahaling damit at alahas na ibinigay ni Javi—mga gamit na isinusuot lamang niya tuwing may okasyon upang magmukha siyang 'presentable'—ay iniwan niya sa closet. Hindi niya kailangan ang mga iyon. Ang mga iyon ay paalala lamang ng kaniyang pagiging palamuti sa buhay ng isang
Ang panulat na hawak ni Maria "Ria" Soliven ay tila tumitimbang ng isang tonelada. Sa kaniyang harapan, ang mga dokumentong nakalatag sa ibabaw ng mahogany desk ni Javier Elizalde ay hindi lamang mga papel—ito ang hatol sa tatlong taon ng kaniyang buhay na ibinuhos niya sa isang balon na walang tubig. Ang bawat letra ng kaniyang pangalan na nakalimbag sa puting pahina ay tila isang sumbat sa kaniyang katangahan."Pirmahan mo na, Maria. Marami pa akong gagawin," malamig na sabi ni Javi. Nakaupo ito sa kaniyang swivel chair, ang mga matang dati’y puno ng pangangailangan noong bulag pa ito ay ngayon ay tila dalawang pirasong yelo na nakatitig sa kaniya.Humigpit ang hawak ni Ria sa ballpen. Ang kaniyang mga daliri ay nanginginig, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa hapdi ng katotohanang ang lalaking inalagaan niya sa dilim ay siya ring lalaking mabilis na nagbubukas ng pinto para siya ay lumabas sa liwanag."Sigurado ka na ba rito, Javi?" mahinang tanong ni
Ang liwayway ay nagsisimulang gumuhit sa abot-tanaw ng Maynila, ngunit para kay Javier Elizalde, ang kadiliman ay tila ngayon lamang nagsisimula. Nakaupo siya sa sahig ng kaniyang silid sa mansyon, napapaliligiran ng mga gamit ni Ria na kaniyang inilabas mula sa mga cabinet. Ang amoy ng banilya at sariwang labada ay tila nanunuot sa kaniyang balat, isang matamis na paalala ng kaniyang mga pagkakamali.Sa kaniyang kamay ay ang wedding ring na inihatid ni Tita Baby kaninang madaling araw. Ang mensaheng kasama nito ay tila isang hatol ng kamatayan: “Huwag mo na akong hanapin.”"Hindi ko hahayaang matapos ito nang ganito, Ria," bulong ni Javi, ang kaniyang mga mata ay namumula at puno ng determinasyon. "Hahanapin kita. Kahit saang sulok ng mundo, hahanapin kita."Ngunit sa bawat tawag niya sa kaniyang mga investigator, ang sagot ay iisa: “Negative, Sir. Walang trace. Walang flight record sa ilalim ng kaniyang pangalan. Walang bank activity.” Si Ria ay tila nag





![ACADEMIC AFFAIRS [SPG]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

