Toxic | คนมันสวยช่วยไม่ได้

       (ผีห่าตนไหนมันไปควบคุมจิตใจแกให้ไปซื้อคอนโดอยู่นอกเมืองขนาดนั้นอะ?)

            ฮารุยืนเทนมสดส่งตรงจากฮอกไกโดอยู่ในครัวถึงกับลอบยิ้มมุมปากอยู่คนเดียวเมื่อได้ยินจีน่าส่งเสียงแหลม ๆ ถามออกมา เธอวางกล่องนมลงบนโต๊ะแล้วหยิบฝาเกลียวขึ้นมาหมุนปิดก่อนจะยกแก้วนมถือติดมือแล้วจิบลงคอไปด้วยระหว่างเดินกลับเข้าไปในห้องนอนที่มีจอไอแพดตั้งอยู่บนโต๊ะ

            พรึบ!

            “…ขนาดฉันเดินออกไปข้างนอกเสียงแกยังแหลมไปถึงนู่นเลย ชาติที่แล้วกินนกหวีดเป็นอาหารหลักเหรอ?”

            ร่างบางหย่อนบั้นท้ายลงนั่งบนเก้าอี้โซฟาพลางส่งสายตายียวนไปให้เพื่อนสาวคนสนิทอย่างคนอารมณ์ดี

            (อื้อหือออ ตั้งแต่แปลงโฉมสลัดคราบยัยเฉิ่มแว่นตาหนาเตอะออกไป ปากแกก็แซ่บขึ้นเยอะเลยนะ ถูกใจฉันซะจริ๊ง!)

            “นึกว่าแกจะด่า กลับชอบซะงั้น”

            (ชอบสิ เมื่อก่อนแกก็อ่อนด๋อยเกิ๊น ต้องแซ่บแบบนี้แหละให้สมกับความสวยบนเบ้าหน้าหน่อย)

            “กราบขอบคุณค่ะเพื่อน”

            ฮารุวางแก้วในมือแล้วยกมือขึ้นไหว้พร้อมทำท่าสะบัดบ๊อบจนผมบลอนด์ยาวสยายพลิ้วไปด้านหลัง

            (จ้ะ! แล้วสรุปทำไมแกไปซื้อคอนโดอยู่ไกลจังแทนที่จะเอาในเมือง)

            สาวมั่นกอดอกตาจ้องจอ จีน่าถามย้ำเป็นครั้งที่สองเพราะเพื่อนของเธอยังไม่ยอมบอกเหตุผลเสียที

            “…อ่อ ก็แถวนี้ราคามันดีกว่าเยอะเลย ห้องก็ใหญ่กว่าห่างไกลความเจริญหน่อยแต่รถไม่ค่อยติดดีนะ”

            เธอพูดพลางหันมองรอบห้องที่เพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้ไม่ถึงสามวัน คนตัวเล็กคงไม่สามารถบอกถึงสาเหตุที่แท้จริงที่เธอเลือกซื้อคอนโดแถบชานเมืองให้จีน่าฟังได้ในตอนนี้

            (…ก็จริงของแก เวลาฉันจะออกไปไหนทีรถติดแทบขาดใจต้องเผื่อเวลาเป็นชั่วโมงแหนะ…เออ แล้วที่บอกว่าให้ฉันหาหนุ่มโปรไฟล์ดีให้แกเดต ยังสนใจอยู่ปะ?)

            ฮารุหันความสนใจกลับมาหาเพื่อนตัวเองหลังจากที่ก่อนหน้านั้นเธอเผลอคิดอะไรเพลิน ๆ แล้วสติหลุดลอยไปชั่วครู่

            “…อืม มีคนน่าสนใจปะล่ะ ก็ว่าจะลองออกไปเดตดู”

            (มีคนนึง โปรไฟล์ดีเลยแหละ เย็นนี้แกว่างไหมล่ะ? ฉันจะได้นัดให้เลย เขาเพิ่งกลับมาจากคุยธุรกิจที่เยอรมันเห็นเดินทางเป็นว่าเล่น)

            “ก็หล่อดีนะ เอาดิว่างพอดี…รบกวนแกด้วยฉันจะได้ไปอาบน้ำแต่งตัว”

            ฮารุพยักหน้าตกลง เธอมองจีน่าหันจอมือถือมาให้ดูภาพหนุ่มหล่อที่เพื่อนเธอเป็นคนจัดหาให้ สาวสวยไล่ตามองเพียงผ่าน ๆ เท่านั้นเพราะเธอไม่ได้คิดจะจริงจังกับใครตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ที่ทำแบบนี้ก็เพราะมีเหตุผลส่วนตัวบางอย่างเท่านั้นเอง

            (ยินดีค่ะเพื่อน เชิญเพื่อนแสนสวยไปประทินโฉมให้งามงดได้เลยค่ะ)

            ฮารุมองจีน่าทำไม้ทำมือแล้วก็อดหลุดยิ้มออกมาไม่ได้กับจริตจะก้านน่าหมันไส้ของสาวฮอตประจำกลุ่มที่เพื่อนสาวของเธอยังคงรักษามันไว้ได้เป็นอย่างดี ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีก็ตาม

            “โอเคคค ไปละไว้เจอกัน”

            นิ้วเรียวกดปุ่มวางสายบนหน้าจอแล้วดันตัวลุกขึ้นยืนพร้อมบิดขี้เกียจคลายความเมื่อยล้า ร่างแบบบางหันหลังให้จอไอแพดแล้วเดินตรงดิ่งเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัวอย่างที่ปากว่าเพื่อที่เธอจะได้มีเวลาแต่งหน้าแต่งตาก่อนออกไปเดตช่วงเย็น

            18:00น.

         ปลายเล็บเรียวที่ถูกแต่งแต้มจากช่างทำเล็บฝีมือดีกำลังเคาะลงบนโต๊ะอย่างคนไม่มีอะไรทำ ฮารุนั่งรอผู้ชายที่เพื่อนเธอนัดเดตให้มาร่วมชั่วโมงแล้ว แต่เขาก็ยังมาไม่ถึงโดยแจ้งแค่ว่าติดธุระสำคัญอยู่เท่านั้น

            ตึก ตึก ตึก

         “…สวัสดีครับคุณฮารุ ขอโทษที่ให้รอนะครับ”

            เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ก่อนจะตามมาด้วยเสียงทุ้มแบบผู้ชาย ทำให้ฮารุที่กำลังก้มควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าเงยหน้ากลับขึ้นมา เธอไล่ตามองสำรวจหนุ่มหล่อรูปร่างสูงโปร่งเพียงเสี้ยววินาทีแล้วคลี่ยิ้มเป็นมิตรทักทายออกไป

            “ไม่เป็นไรเลยค่ะ คุณ…ทิม ใช่ไหมคะ?”

            “ครับ พอดีบอร์ดผู้บริหารเรียกประชุมด่วน ปลีกตัวไม่ได้จริง ๆ”

            ฮารุมองใบหน้าหล่อตี๋ตาชั้นเดียวของทิม เขาพูดถึงเหตุผลที่ทำให้ตนเองมาสายก่อนจะใช้มือรวบเนกไทแล้วหย่อนตัวนั่งลงฝั่งตรงกันข้ามกับเธอ

            “เข้าใจค่ะ เป็นผู้บริหารงานคงยุ่งน่าดูเลยขนาดฮารุเป็นแค่ผู้ช่วยยังไม่มีตำแหน่งจริงจังในบริษัท ยังนอนไม่เป็นเวลาเลยค่ะ”

            เธอเอ่ยอย่างคนเข้าใจเพราะใจจริงแล้วก็ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดหรือไม่พอใจที่คู่เดตของตนมาเลท เธอเข้าใจดีว่าตำแหน่งผู้บริหารมีภาระหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบมากมายขนาดไหน

            “อ่อ คุณฮารุเตรียมเป็นทายาทรุ่นถัดไปนี่เอง แบบนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย…ถ้าให้ผมไปเดตกับผู้หญิงที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเลยหรือคนธรรมดาทั่วไปคงเหมือนคุยคนละภาษา”

            ปลายนิ้วที่กำลังไล่ไปตามตัวอักษรบนเมนูของร้านอาหารหรูถึงกับชะงักค้าง เมื่อหูของเธอได้ยินประโยคกึ่งดูแคลนออกมาจากปากผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้าม ฮารุชำเลืองตาออกจากแผ่นกระดาษในมือแล้วเหลือบตามองหนุ่มตี๋ที่เขากำลังก้มหน้าก้มตาเลือกเมนูอาหารอยู่

            “…ปกติคุณทิมเดตแต่กับสาวบ้านรวยเหรอคะ ไม่สิ สังคมรอบตัวคุณทิมคงเจอผู้หญิงธรรมดาทั่วไปไม่บ่อย ใช่ไหมคะ?”

            “ที่พูดมาก็ถูกครับ ความสามารถและฐานะระดับผมจะให้ลดตัวไปคลุกคลีกับมนุษย์เงินเดือนธรรมดา หรือคนที่ระดับมันสมองอยู่ในเกณฑ์ทั่วไปคงไม่เหมาะ…เราถึงได้โคจรมาเจอกันไงล่ะครับ เพราะพื้นเพไม่ต่างกันมาก”

            ทิมอธิบายถึงเหตุผลแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ กลับมาให้สาวผมบลอนด์ ซึ่งฮารุก็พยักหน้าช้า ๆ แล้วยกยิ้มมุมปากกลับไปเช่นกัน

            “…อืม งั้นสั่งอาหารเลยไหมคะ พนักงานยืนรอนานแล้ว”

            “มันหน้าที่เขาหนิครับ นานแค่ไหนก็ต้องรอไม่ต้องรีบหรอก”

            “…”

            นัยน์ตาสวยนิ่งเรียบไม่ต่างจากสีหน้าของเธอในตอนนี้ ทิมอมยิ้มมุมปากแล้วมองไปที่พนักงานของร้านอย่างคนมั่นใจในสถานะภาพตนเองที่เหนือกว่า

            ฟึบ!

         “จะไปเข้าห้องน้ำเหรอครับ?”

            ทิมถามเมื่อเห็นฮารุปิดเมนูพับเข้าหากันเสียงดัง แถมสาวสวยยังลุกขึ้นยืนทำท่าจะเดินออกจากโต๊ะ

            “กลับค่ะ เชิญคุณทิมกินข้าวกับความมั่นอกมั่นใจของตัวเองเถอะค่ะ มายเซ็ทแบบนี้เราไม่น่าจะคุยกันรู้เรื่อง”

            ทันทีที่พูดจบคนตัวเล็กก็เดินออกมา เธอพยายามกดข่มความหงุดหงิดเอาไว้เพราะรู้ดีว่ารอบตัวมีแต่เหล่าบรรดานักธุรกิจและคนมีฐานะทั้งนั้น ยังไงก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ตัวเองไว้ด้วย

            “…หล่อ รวย แต่ชุดความคิดบ้งคิดว่าตัวเองสูงส่ง แบบนี้ก็ไม่ไหว!”

            ฮารุโพล่งออกมาเมื่อพาตัวเองเดินมาถึงลานจอดรถใต้อาคาร สาวสวยไม่รอช้ารีบก้าวเข้าไปนั่งในรถแล้วส่งข้อความไปบ่นให้จีน่าฟังทันที

            “…นั่นใช่ฮารุรุ่นน้องที่ชอบมึงปะวะ?”

            เฟยหันไปถามโทบิถึงผู้หญิงผมบลอนด์ที่เพิ่งเดินออกไปจากร้านอาหาร เขาค่อนข้างมั่นใจแต่ด้วยลุคและการแต่งตัวของผู้หญิงคนนั้นค่อนข้างแตกต่างจากฮารุที่เขารู้จัก ทำให้ต้องหันไปถามไอ้เพื่อนสนิทแทน

            “อืม”

            โทบิตอบเพียงเท่านั้น ชายหนุ่มชำเลืองตามองทายาทตระกูลดังที่เขาเห็นตั้งแต่มันเดินเข้าร้านกระทั่งไปนั่งร่วมโต๊ะกับฮารุ

            “…ใช่คนเดียวกันกับที่เราเจอที่บาหลีปะวะ?”

            “ใช่”

            “เชี่ยยย! เทิร์นเป็นสาวแซ่บแล้วเหรอวะ กูก็ว่าคุ้น ๆ แต่ที่บาหลีอยู่กับผู้ชายอีกคนหนิ เชี่ยยย”

            โทบิมองเพื่อนสนิทผมทรงสกินเฮดยกมือปิดปากอย่างคนเหลือจะเชื่อ เขามองท่าทางประหลาดใจของมันแล้วได้แต่ข่มอารมณ์ขุ่นมัวของตัวเองเอาไว้

            เฮอะ! คงมั่นในความสวยของตัวเองมากเลยสิ