Chapter 1: Agawan sa Lalaking Gusto ng Bida

“Kamahalan! Tingnan n’yo po ito. Malakas siya at siguradong magugustuhan n’yo!”

“Ito rin po! Medyo payat nga lang, pero madaling masaktan. Kapag nasugatan, napakalakas niyang sumigaw.”

“Pati ito po! Kahit anong gawin sa kanya, hindi siya lalaban. Kapag nasaktan nang husto, iiyak pa at magmamakaawa. Nakakatuwang paglaruan!”

Sa pamilihan ng mga alipin sa kalawakan, kahit gabi na ay marami pa ring taong naghahanap ng mabibili.

Nag-unahan ang mga nagtitinda sa paglapit sa prinsesa. Halatang sabik na sabik silang makabenta habang ipinagmamalaki ang kanilang mga paninda.

Alam ng lahat na kahit C-rank lang ang Ikatlong Prinsesa at mahina ang kapangyarihan niya, mahilig naman siyang gumastos.

Kaya nang makita nilang pumunta siya sa isang murang pamilihan ng mga alipin, alam na nila kung ano ang pakay niya.

Gusto niyang bumili ng mga lalaking maaari niyang paglaruan.

Napapikit na lang si Catalina Valemont habang nakikinig sa mga nagtitinda. Halatang naiinis siya sa mga sinasabi ng mga ito.

Ikatlong araw na niya sa mundong ito ng mga mababangis na nilalang sa kalawakan.

Sa dati niyang buhay, halos buong araw siyang nagtatrabaho. Hanggang sa isang araw, bigla na lang siyang namatay habang nasa harap ng mesa niya.

Pagkagising niya, isa na siyang prinsesa.

Noong una, tuwang-tuwa pa siya. Gusto pa nga niyang magsindi ng paputok para ipagdiwang ang bago niyang buhay.

Pero nang maalala niya ang buhay ng dating may-ari ng katawan, bigla siyang natahimik.

Lintik! Napunta ako sa loob ng isang nobela!

Nabasa na niya ang kuwentong ito noon.

Tungkol ito sa isang babaeng S-rank na nahiwalay sa tunay niyang pamilya. Nang matagpuan siya, agad siyang minahal ng mga magulang at dalawang kuya niya. Marami ring kahanga-hangang lalaki ang nahulog sa kanya.

Sa huli, namuhay siya nang masaya kasama ang mga lalaking nagmamahal sa kanya.

Noong binabasa pa lang ni Catalina ang nobela, nagustuhan niya ang kuwento. Nakakatuwang panoorin kung paano nag-aagawan ang mga lalaki para sa iisang babae.

Ang problema, hindi siya ang bida.

Napunta siya sa katawan ni Catalina Valemont, ang pekeng tagapagmana at kalaban ng tunay na bida.

Noong una niyang basahin ang nobela, hindi niya nagustuhan ang karakter na kapangalan niya.

Kung tutuusin, hindi naman ganoon kasama ang dating Catalina. Kung ikukumpara sa ibang babaeng kalaban ng bida na gumagamit ng droga, naninira ng tao, o nagpapapatay, wala naman siyang ginawang ganoon kalaking kasalanan.

Mahilig lang siya sa mga lalaki, madaling mahulog ang loob sa kanila, medyo mayabang dahil lumaki siyang spoiled, at mahina ang kapangyarihan niya.

Pero parang lahat na lang ng malas ay ibinigay ng may-akda sa karakter na ito.

Nang bumalik ang tunay na tagapagmana, biglang nagbago ang pakikitungo sa kanya ng pamilya niya.

Ang mga magulang na dati ay nagmamahal sa kanya ay itinuring siyang sinungaling na umagaw sa puwesto ng tunay nilang anak.

Pati ang dalawa niyang kuya na dating nagtatanggol sa kanya ay nagsimulang kamuhian siya. Para sa kanila, inagaw niya ang lahat ng dapat sana ay para sa tunay nilang kapatid.

Pati ang mga lalaking nagustuhan niya ay minamaliit at iniinsulto siya. Ang mga taong dati ay laging nakapaligid sa kanya ay tinalikuran at pinagtawanan din siya.

Sa bandang huli ng kuwento, biglang lumakas nang husto ang kapangyarihan niya. Mula sa pagiging C-rank, umabot ito sa S-rank at naging isa siya sa iilang babaeng may ganoong kalakas na kapangyarihan sa buong imperyo.

Pero kahit lumakas siya, hindi pa rin nagbago ang kapalaran niya.

Nawala sa kanya ang lahat at ipinatapon siya sa isang malayong planeta. Doon, namatay siya sa gutom.

Samantala, masayang namuhay ang tunay na bida kasama ang mga lalaking nagmamahal sa kanya.

Galit na galit si Catalina nang mabasa niya ang bahaging iyon. Hindi niya akalaing darating ang araw na siya mismo ang mapupunta sa mundong iyon.

Kaya nang mapunta siya sa nobela, agad niyang pinag-isipan kung paano niya maiiwasan ang sinapit ng dating Catalina.

At sa wakas, nakaisip siya ng paraan.

Nasa simula pa lang ng kuwento ang lahat. May panahon pa siyang baguhin ang kapalaran niya.

Dalawang taon pa bago bumalik ang tunay na tagapagmana.

Sa ngayon, C-rank pa rin siya at hindi pa lumalakas ang kapangyarihan niya.

Kailangan niyang maghanda habang may oras pa.

Ano ang kailangan niya?

Pera?

Dahil mahina ang kapangyarihan niya, nakasanayan ng dating Catalina na gumastos nang malaki para matakpan ang kawalan niya ng tiwala sa sarili. Kahit malaki ang baon niya bawat buwan, halos wala nang natitira sa pera niya.

Puwesto sa imperyo?

Kahit prinsesa siya, mahina ang kapangyarihan niya. Dahil lumaki siyang laging pinagbibigyan, wala rin siyang interes na magtrabaho o humawak ng anumang tungkulin.

Kaya wala siyang mahalagang papel sa imperyo. Para lang siyang palamuti sa maharlikang pamilya.

Magdamag siyang nag-isip, pero sa huli, iisa lang ang naisip niyang paraan.

Mga kakampi!

Plano niyang kunin ang isang lalaking magiging mahalaga sa buhay ng tunay na bida.

Siyempre, hindi niya gagalawin ang mga lalaking mahal na mahal na ang babae. Ang pakay niya ay ang mga lalaking mahalaga sa kuwento pero hindi gaanong pinapansin ng bida.

Sa madaling salita, ang mga lalaking nasa likod lang ng grupo ng mga manliligaw nito.

Isa sa kanila si Azreil Grimwolf, ang lalaking magiging pinakatapat na tagapagbantay ng tunay na bida sa bandang huli ng kuwento.

Dati, kabilang si Azreil sa pamilya ng isang opisyal. Pero dalawang taon na ang nakalipas nang mawalan ng dangal at bumagsak ang kanilang pamilya. Ang ilan sa mga miyembro nito ay pinatay, habang ang iba naman ay ipinatapon.

Si Azreil ay ginawang alipin at ipinagbili sa pamilihan.

Nang dumating ang tunay na bida, limang taon nang nagtitiis si Azreil sa malupit na lugar na iyon. Halos mamatay na siya dahil sa lahat ng pagpapahirap na dinanas niya.

Binili siya ng bida at ginamot ang mga sugat niya. Dahil dito, nangako si Azreil na paglilingkuran niya ito habambuhay.

Pero ngayong dalawang taon siyang mas maagang dumating, bakit hindi na lang niya iligtas si Azreil at bigyan ng bagong amo?

Napangiti si Catalina sa naisip niya.

Habang naglalakad sa pamilihan, patuloy niyang hinanap ang lalaki.

Sa nobela, inilarawan si Azreil bilang isang wolf beastman. May tattoo rin siya sa mukha bilang tanda na isa siyang “makasalanang alipin.”

Halos sampung minuto na siyang naglalakad, pero wala pa rin siyang nakitang lalaking katulad ng nasa paglalarawan.

Dahil hindi na niya matiis ang walang tigil na pagsasalita ng nagtitinda sa tabi niya, tuluyan na siyang nagtanong.

“May iba pa ba kayong alipin? Mas gusto ko sana ang mula sa lahi ng mga lobo.”

Natigilan ang nagtitinda.

Karamihan sa mga babaeng bumibili ng alipin ay gusto lang ilabas ang galit nila. Bumibili sila ng mga alipin para paluin at pahirapan ayon sa gusto nila.

Mukhang ganoon din ang pakay ng Ikatlong Prinsesa. Malamang, naghahanap lang siya ng bagong laruan.

Samantala, isang nagtitinda na kanina pa hindi makasingit sa karamihan ang biglang nakaisip ng paraan para makuha ang atensiyon ng prinsesa.

“Meron po! Kamahalan, mayroon ako!”

Bahagyang kumunot ang noo ni Catalina. Itinaas niya ang baba at nag-utos.

“Dalhin mo ako sa kanya.”

Agad na tumango ang nagtitinda at inakay siya papunta sa mas malalim na bahagi ng pamilihan.

Habang papalayo sila, lalo namang lumalakas ang amoy ng dugo.

Sa wakas, huminto sila sa harap ng isang kulungan.

Masikip ito at natatakpan ng makapal na itim na tela. Para lang itong isang malaking kulungan ng aso.

Ngumiti ang nagtitinda habang inaalis ang telang nakatakip dito.

“Hindi pa po siya lubusang napapaamo, pero malakas at matibay siya. Bata pa at mabilis ding gumaling ang mga sugat niya. Siguradong magtatagal siya, kaya marami pa kayong puwedeng gawin sa kanya…”

Sa loob ng kulungan, tahimik na nakikinig si Azreil habang ipinagmamalaki ng nagtitinda ang mga katangian niya.

Tiningnan niya ang mga kamay at paa niyang nakakadena, saka kinagat ang panakip sa bibig niya.

Sino kaya ang taong ito?

Sana, tapusin na lang niya agad ang buhay ko.

Pagod na akong magdusa.

Nang pumasok ang liwanag sa kulungan, hindi niya agad naimulat ang mga mata niya.

Sa malabo niyang paningin, nakita niya ang isang payat na taong nakatayo sa labas.

May mabangong amoy na biglang umabot sa ilong niya. Sandaling natabunan nito ang mabaho at nakasusukang amoy ng dugo sa paligid.

Bahagya siyang pumikit at pilit na itinaas ang ulo para makita ang taong nasa harapan niya.

Dahil nakatalikod ito sa liwanag, hindi niya makita nang maayos ang mukha nito. Ang napansin lang niya ay ang mga matang biglang nagningning sa isang saglit.

Pagkatapos, narinig niya ang isang malinaw at masiglang tinig.

“Siya ang kukunin ko!”