Chapter 5: Panahon ng Pagiging Sensitibo?!

Mabilis na umiling si Catalina  at paulit-ulit na nangakong magiging mabait siya at hindi gagawa ng anumang kalokohan.

Medyo naniwala si Javier, pero may pagdududa pa rin siya. Tumango siya nang walang gaanong interes at sinabing, “Ayos lang ’yan. Sa tuwing may nagagawa kang kalokohan, ako ang sasalo para sa’yo. Kung may mangyaring malaking gulo, ibunton mo na lang sa akin ang sisi. Handa ang pangalawa mong kuya na akuin ang lahat para sa’yo.”

Naantig si Catalina. Lumapit siya at niyakap ang braso nito, saka marahang niyugyog habang nakangiting sinasabi, “Alam kong ikaw talaga ang pinakamagaling, Second Brother!”

Saglit na natigilan si Javier.

Hindi niya alam kung kailan nagsimula, pero unti-unting naging mas mailap at tahimik ang personalidad ng nakababatang kapatid niya. Matagal-tagal na rin mula nang maging ganito sila kalapit sa isa't isa.

Noong bata pa si Catalina, madalas niyang yakapin ang braso ni Javier at makipag-usap nang malambing sa kanya.

Bahagyang umangat ang mga sulok ng labi ni Javier. Kitang-kita sa mukha niya na maganda ang kanyang mood.

...

Huminto ang lumilipad na sasakyan sa harap ng villa.

Bumaba si Catalina, ngunit hindi pa rin siya sumusuko. Itinaas niya ang kahong naglalaman ng regalo at nagtanong, “Second Brother, hindi na ba talaga natin puwedeng isauli ang kristal na ito?”

“Hindi na puwedeng isauli o ipagpalit ang mga bagay na ito. Itago mo na lang para sa sarili mo.”

Pagkasabi ni Javier, nakita niyang biglang nalungkot ang mukha ng nakababatang kapatid niya.

Ah, oo nga pala. Halos hindi sapat ang mental power ni Catalina para ma-activate ang kristal.

Nakiramay siya rito at sinabing, “Gawin mo na lang palamuti. Puwede mo naman itong paglaruan.”

Pinanood ni Catalina ang sasakyan ni Javier habang mabilis itong lumilipad palayo. Wala siyang nagawa kundi ang tumalikod at pumasok sa bahay.

Lagpas hatinggabi na, at madilim na madilim ang buong villa.

Isinara niya ang p***o at paglingon niya, nagulat siya.

Nakatayo si Azreil sa di-kalayuan, nakatitig sa kanya gamit ang kulay-abong asul nitong mga mata.

Nagtaka si Catalina. Ano naman ang ginagawa niya rito?

Sa liwanag ng buwan, napansin niyang may tumubong pares ng taingang lobo sa ulo ni Azreil. Paminsan-minsan, kumikibot at gumagalaw ang mga ito.

Sa sandaling iyon, nakaramdam si Catalina ng matinding katapatan at pagnanais na protektahan si Azreil. Dahil na rin sa dami ng mga sugat sa katawan nito, hindi niya namalayang nabawasan ang pag-iingat niya. Sa halip, kusang humakbang siya palapit at nagtanong.

“Anong nangyari sa mga tainga mo—Ah!”

Laking gulat niya nang biglang mawalan ng balanse si Azreil. Dalawang hakbang itong pasuray-suray bago tuluyang bumagsak sa direksiyon niya!

Hindi pa man nakakabawi sa pagkabigla si Catalina, natumba na siya sa sahig matapos siyang madaganan nito. Dumampi ang likod niya sa matigas na sahig habang bumagsak sa ibabaw niya ang mainit na katawan ni Azreil!

“Ano’ng ginagawa mo?!”

Nagpumiglas si Catalina upang makabangon, ngunit biglang tumunog ang alarm!

Saka lamang niya napagtanto na may nagawa siyang napakalaking katangahan—hinayaan niyang mapag-isa sila ng isang lalaking nasa hustong gulang sa loob ng isang silid!

Palihim niyang isinumpa ang sarili dahil sa sobrang katangahan niya. Pinaalis niya ang lahat ng mga guwardiya upang palihim na tulungan si Azreil, ngunit hindi niya naisip na ang mga iyon ay mga tapat na tagapagbantay ng babaeng bida, hindi sa kanya!

Walang-wala ang lakas ng pagpupumiglas ni Catalina kung ihahambing sa pambihirang lakas ng lalaking orc!

“Azreil! Ano ba ang gusto mo?! Bitawan mo ako, at gagawin ko ang anumang hihilingin mo!”

Napahiyaw si Catalina, ngunit wala man lang naging reaksiyon si Azreil. Mahigpit lamang siya nitong pinigilan sa pagkakahiga habang sunod-sunod na naglalabas ng pigil na ungol mula sa lalamunan.

“Klik—”

Tunog iyon ng pagkikiskisan ng pangkagat na harang sa kanyang mga ngipin!

Labis na natakot si Catalina!

Mabuti na lamang at hindi niya inalis ang bagay na iyon sa bibig ni Azreil. Kung ginawa niya iyon, baka nakagat na nito ang leeg niya!

“Azreil! Ganito mo ba sinusuklian ang kabutihan ng iba?!”

Sa sobrang takot, nanginginig ang boses ni Catalina at halos maiyak na siya.

Waaah! Bakit sa harap ng babaeng bida, handa siyang maging reserbang pagpipilian lang, pero kapag ako na ang kaharap niya, nagiging walang utang na loob siya?!

Marahil dahil sa sobrang lakas ng pagpupumiglas ni Catalina, lalo pang idiniin ni Azreil ang katawan nito sa kanya.

Hindi napigilan ni Catalina ang mapangiwi nang maramdaman niya ang sobrang init ng katawan nito.

Bakit ang init-init niya?!

...Sandali lang! Panahon ba ngayon ng kanyang immune period?!

Bigla niyang naalala ang isang bagay na nakaligtaan niya.

Sa mundong ito, napakalakas ng mental aggression ng mga lalaki. Pana-panahon itong nagiging matinding pagnanasa, gana sa pagkain, o maging mas matinding pagiging marahas. Tumatagal ang yugtong ito nang isa hanggang tatlong araw at tinatawag na susceptible period.

Kapag nasa susceptible period ang isang lalaki at hindi siya napapakalma ng isang babae, maaari siyang makaranas ng mental disorder. Sa pinakamalalang kaso, maaari siyang tuluyang maging isang mabangis na halimaw at mawalan ng kakayahang mag-isip nang maayos.

Nasa susceptible period ba ngayon si Azreil?!

Gustong umiyak ni Catalina, pero wala na siyang mailabas na luha.

Napakahina ng mental power niya. Ni hindi niya kayang pakalmahin si Azreil!

Lutang si Azreil sa gitna ng matinding init at kaguluhan. Biglaan ang pagdating ng sensitibong yugtong ito, at kailangan niyang gamitin ang lahat ng natitira niyang lakas upang mapanatili kahit kaunting katinuan.

Malabo niyang nauunawaan ang ginagawa niya, ngunit hindi niya kayang pigilan ang sarili.

Hindi niya mapigilang maakit sa halimuyak na nagmumula sa babaeng ito. Para bang may puwersang humihila sa kanya palapit, na para bang gusto niyang lunurin ito sa yakap at tuluyang isama sa kanyang katawan.

Nanginginig ang maliit at malambot na babae sa ilalim niya. Walang magawa si Catalina kundi ang umiyak at magmura habang mahigpit siyang pinipigilan nito.

“Walang utang na loob ka! Bastardo! Bitawan mo ako! Waaah...”

Inamoy ni Azreil ang mukha niya at pinunasan ang kanyang mga luha.

Ang bango...

May kaunting katinuan pa siyang natitira, kaya nauunawaan niyang magagalit sa kanya ang babae dahil sa ginagawa niya.

Papatayin niya ako, hindi ba?

...Sa wakas, magiging malaya na rin ba ako? Napakaganda naman niyon.

Nanginginig ang mga kamay ni Catalina habang nangangapa sa quantum computer na nakasuot sa kanyang pulsuhan.

Gusto niyang patayin si Azreil.

Kapag naging alipin ang isang orc, itinatanim sa katawan nito ang isang chip. May ganap na kontrol ang amo sa chip ng kanyang alipin. Kapag lumaban ang alipin, maaari itong pasabugin ng amo sa loob ng puso nito anumang oras!

Dahil buhay niya ang nakataya, wala nang pakialam si Catalina sa anumang plano. Ang tanging gusto na lamang niya ay alisin si Azreil sa kanyang buhay.

“Hmm...”

Bigla siyang nakarinig ng mahinang ungol ng sakit sa tabi ng kanyang tainga. Kasabay nito, may mainit at basang bagay na dumampi sa kanyang leeg.

Hindi makapaniwala si Catalina.

Umiiyak siya?!

Hindi, umiiyak ako dahil natatakot akong patayin mo ako! Bakit ka umiiyak, gayong ikaw naman ang mamamatay-tao rito?!

Nang ia-activate na sana niya ang chip upang pasabugin ito, hindi sinasadyang napatingin siya sa mukha ng binata.

Nakapilipit iyon sa matinding sakit.

Punong-puno ng luha ang malabo nitong kulay-abong asul na mga mata. Kitang-kita roon ang lubos na kawalan ng pag-asa.

Natigilan si Catalina.

“……Lintik!”

Sige na nga! Ibibigay ko na ang lahat!

Habang isinusumpa ang sarili dahil sa pagiging masyadong maawain, mahigpit niyang niyakap si Azreil gamit ang kanyang mga braso at binti. Pagkatapos, desperado niyang sinikap na pakilusin ang kaunting mental energy na mayroon siya.

Nanginig si Azreil. Sunod-sunod siyang huminga nang mabilis bago unti-unting kumalma. Hindi niya namalayang ibinaba niya ang ulo at marahang idinikit ang mukha sa leeg ni Catalina, na para bang naghahanap ng ginhawa at lambing.

Unti-unting nanghina ang katawang nasa mga bisig niya.

Makalipas ang mahabang sandali, walang magawang niyakap ni Azreil ang babaeng nawalan ng malay.

Ano ang halimuyak na iyon kanina?

Bakit napakalaking ginhawa ang naidulot ng simpleng amoy na iyon sa magulong isipan ko?

At bakit hindi niya ako pinatay?

May kakaibang halimuyak na bumabalot sa bulaklak. Hindi maipaliwanag ni Catalina kung bakit, ngunit nakakaramdam siya ng hindi maipaliwanag na pagiging malapit dito. Hindi niya napigilang naisin na lumapit upang masuri ito nang mabuti.

Ngunit pagkalapit na pagkalapit niya, hinarangan siya ng isang di-nakikitang harang.

Marahang gumalaw ang mga talulot ng munting puting bulaklak.

Catalina: “...”

Guniguni ko lang ba ito? Bakit parang malungkot itong humihingi sa akin ng pagkain?!

Napatayo lamang siya roon, litong-lito.

Tila nagalit ang munting puting bulaklak at mas malakas pang umuga.

Biglang umikot ang buong mundo sa paningin ni Catalina...

Bigla siyang nagising mula sa panaginip at iminulat ang kanyang mga mata.

Natigilan pa siya nang makita ang nakakasilaw na kristal na chandelier sa itaas ng kanyang ulo.

Nang sumunod na segundo, takot na takot siyang gumulong at napaupo sa kama. Noon niya napagtantong nasa malaking kama siya sa loob ng silid-tulugan.

Lumingon siya at napaharap sa isang pares ng malalabong mata.

Nakaluhod si Azreil sa tabi ng kama, magalang ang tindig at maayos ang postura.

Nang mapansing gising na siya, agad nitong ibinaba ang ulo. Bahagyang kumibot ang kulay-pilak nitong mga taingang lobo.

Sandaling nag-alinlangan si Catalina.

Siya ba ang nagdala sa akin papunta sa kwarto?

Maingat siyang nagtanong, “Ayos ka na ba?”

Hindi makapagsalita si Azreil dahil sa pangkagat na harang na suot niya, ngunit tahimik itong tumango.

Nakahinga nang maluwag si Catalina nang makita ang pagiging masunurin nito.

Mukhang nawalan lamang siya ng katinuan kagabi dahil nasa susceptible period siya.

Hindi niya sinasadyang saktan si Catalina.

“Grrr...”

Biglang may kumalam, at ilang segundo ring natahimik ang buong silid.

Napatingin si Catalina sa tiyan ni Azreil.

Lalo pang yumuko ang malaking asong-lobo.