Chapter 6: Si Catalina ba talaga ito?

Napatingin si Catalina sa pangkagat na harang sa bibig ni Azreil. Hindi niya maiwasang makaramdam ng magkahalong emosyon.

Ang bagay na ito ang nagligtas sa leeg niya kagabi at pumigil sa walang utang na loob na kagatin siya.

Pero hindi rin naman puwedeng hindi niya ito alisin dahil kailangan ding kumain ni Azreil.

Sa huli, itinaas niya ang kamay at binuksan ang kontrol ng optical computer.

Klik!

Bumukas ang pangkagat na harang at bumagsak sa sahig.

Bata pa rin ang hitsura ng binata sa kabila ng bahagyang matatalim niyang mga katangian. Halos natatakpan ng maiitim na tattoo ang buong mukha niya. Nakatingin lang siya kay Catalina nang nakanganga, tila hindi alam ang gagawin.

Parang aso lang siya.

Kaya na ba niyang magsalita ngayon?

Iginalaw ni Azreil ang naninigas niyang panga. Idinikit niya ang mga labi at dinilaan ang mga ito bago nagsalita sa paos na tinig.

“...Master.”

Bahagya siyang umatras, yumuko nang malalim, at sinabing, “Nakasakit po ako sa inyo kagabi. Handa akong tumanggap ng parusa, master.”

Kumibot ang mga labi ni Catalina.

“...Hindi na kailangan.”

Ang lalim naman ng tawag niya sa akin!

Inalis niya ang kumot, bumangon sa kama, at naglakad palabas ng silid.

“Hindi ka ba nagugutom? Kumain muna tayo.”

Nanatiling nakaluhod si Azreil sa sahig habang bahagyang ikinukuyom ang mga daliri.

Mukhang wala namang balak na parusahan siya ng babae.

Bakit kaya?

Ganoon din kagabi. Pinahiran siya nito ng gamot at pinatulog sa malambot na sofa. Kahit nasaktan niya ito, maaari naman siyang patayin ni Catalina, pero hindi nito ginawa.

May mga babae ba talagang ganito kabait?

Sakto namang bumalik ang pamilyar na mabangong halimuyak.

May naramdaman siyang gumagalaw na anino papalapit sa kanya. Maya-maya, marahan siyang hinawakan sa palad.

“Naku, nakalimutan kong malabo pala ang paningin mo. Halika, ihahatid kita sa hapag-kainan.”

Makalipas ang ilang sandali.

Nakaupo si Azreil sa hapag-kainan, pero halatang hindi siya mapalagay.

Tinapik ni Catalina ang plato sa harap niya.

“Kumain ka na.”

Nag-alinlangan muna si Azreil bago nagtanong, “Master... para po ba sa akin ito?”

May karne sa harap niya!

Sa panahon ng interstellar, napakamahal ng mga natural na sangkap ng pagkain at bihira ang makakain na karne. Karaniwang mga babaeng mapili sa lasa at tekstura ang kumakain ng ganitong pagkain. May iilang lalaking kabilang sa mga maharlika na kumakain din ng natural na pagkain, pero karamihan sa mga lalaki ay nabubuhay sa mga nutritional supplement.

Walang babaeng magbibigay ng natural na pagkain sa isang alipin.

Kinilabutan si Catalina sa tuwing tinatawag siya ni Azreil na “Master.” Tahimik siyang tatlong beses na nagpaalala sa sarili: Kapag nasa Roma ka, gawin mo ang ginagawa ng mga Romano.

“Oo. Huwag kang mag-alala. May dagdag pa kung hindi ka mabusog.”

Saglit lamang nag-alinlangan si Azreil bago niya agad kinuha ang hiwa ng karne at mabilis na isinubo.

Tatlong araw na siyang hindi kumakain. Gutom na gutom na siya. Anuman ang balak ng babaeng ito sa kanya, kakain muna siya.

Tahimik siyang pinanood ni Catalina habang kumakain.

Malamang ay gutom na gutom talaga siya. Para itong lalamon ng plato sa sobrang bilis ng pagkain.

Hindi maiwasan ni Catalina na maawa sa kanya.

Sa nobelang nabasa niya, isang makapangyarihan at mahusay na S-class bodyguard si Azreil Grimwolf. Pero ang Azreil na nasa harap niya ngayon ay isa lamang labinsiyam na taong gulang na binatang nasaksihan ang pagbagsak ng sariling pamilya at dumanas ng walang katapusang paghihirap.

Pagkatapos nitong maubos ang pagkain, nagtanong si Catalina, “Tuluyan ka na bang nabulag?”

Nang marinig ang tanong tungkol sa kanyang mga mata, sumagot si Azreil sa mahinang tinig.

“Amo, nakakakita pa naman po ako, pero malabo.”

“Kailan nagsimula? At bakit lumabo ang paningin mo?”

“Mga isang buwan na po ang nakalipas. Nauntog ang aking ulo, at pagmulat ko, malabo na ang paningin ko,” sagot ni Azreil. Bahagyang gumalaw ang kanyang lalamunan habang nagsasalita. “Anuman po ang ipagawa ninyo sa akin, master, hindi magiging hadlang ang mga mata ko...”

Biglang bumilis ang tibok ng puso ni Catalina. Umayos siya ng upo at bahagyang nagtaas ng baba bago kunwaring kaswal na nagtanong.

“Alam mo ba kung sino ako?”

Bahagyang nabahala si Azreil. Tumingin siya sa direksiyon ni Catalina bago umiling.

“Siguro naman ay narinig mo na ang pangalan ko. Ako si Catalina Valemont, ang ikatlong prinsesa ng imperyo.”

Kitang-kita ang pagkagulat sa mukha ni Azreil.

Siyempre, narinig na niya ang tungkol sa walang kuwentang prinsesang si Catalina Valemont. Bago bumagsak ang pamilya Grimwolf, marami na siyang narinig na kuwento tungkol sa prinsesang habol nang habol sa mga lalaki sa buong kalawakan.

Kaya pala napakahina ng mental energy na naramdaman ko kagabi.

Pero ano naman ang kakaibang halimuyak na iyon?

“Hindi kita binili para utusan ka sa kung anu-ano. Basta sumunod ka lang, tutulungan pa kitang pagalingin ang mga mata mo.”

Huminga muna siya nang malalim bago nagpatuloy.

“Simula ngayon, nasa panig na kita. Aalagaan kita nang mabuti.”

Kaya huwag mo na akong gagantihan ng masama!

Dahil sa mga salitang iyon, namula ang mga tainga ni Azreil.

Siya... nasa panig niya?

Ibig sabihin, binili siya ng ikatlong prinsesa para maging laruan nito.

Totoo nga naman. Bukod sa pagmamalupitan, maaari ring gawing laruan ang mga alipin at paglaruan ayon sa kagustuhan ng kanilang amo.

Dahan-dahan siyang yumuko.

“...Opo, Master.”

Ilang segundo lang ang kinailangan ni Azreil para tanggapin ang bago niyang kalagayan.

Kung maaari siyang manatili sa tabi ng prinsesa at patuloy siyang pakikitunguhan nito nang ganito kabuti... handa siyang manatili.

Hindi alam ni Catalina na mali ang pagkaintindi ni Azreil sa mga sinabi niya. Inabot pa niya ang kamay nito at walang kamalay-malay na lalo pang pinalala ang hindi pagkakaunawaan.

“Halika, ihahatid kita para maligo.”

Amoy pa rin kasi ni Azreil ang dugo at bulok na amoy mula sa pamilihan ng mga alipin. Hindi talaga kaaya-aya...

Lalong namula ang mukha ni Azreil.

Tinulungan siyang makatayo ni Catalina. Ang kamay na nakahawak sa kanya ay payat at malambot, kaya marahan lamang niya itong hinawakan. Hindi niya namalayang kusang sumunod ang mga paa niya sa bawat hakbang ni Catalina.

Itinulak ni Catalina si Azreil papasok sa banyo, sinabi kung nasaan ang mga gamit sa paliligo, at pagkatapos ay tumalikod at isinara ang p***o.

Sa loob ng banyo, sandaling nanatili roon si Azreil bago nagsimulang mangapa sa paligid.

Nakita niya ang panlinis at maingat niya itong inamoy.

Hindi ito ang amoy niya.

Tahimik siyang yumuko at nagsimulang maglinis ng katawan, umaasang masisiyahan ang prinsesa sa kanya.

...

Sa pangunahing silid-piloto ng armada

Nakatayo nang tuwid ang isang lalaking nakasuot ng uniporme ng heneral. Tumatama sa kanyang mukha ang sinag ng liwanag, na lalong nagbigay-diin sa halos perpekto niyang mga katangian. Malamig ang tingin ng malalim niyang mga mata.

Lumapit ang isang tauhan at nag-ulat.

“Kamahalan, nagpadala po ng mensahe ang Emperatris Dowager. Nagsimula na raw pong pumili ng mapapangasawa ang ikatlong prinsesa, at nais niyang bumalik kayo sa lalong madaling panahon upang tumulong sa pagpili.”

Bahagyang lumingon si Gabriel Valemont at mahinang sumagot, “Sige. Sabihin mo sa Emperatris na darating ako bukas ng gabi.”

Tumango ang tauhan at palihim na sumulyap sa pinakamalakas na sandata ng imperyo.

Hindi ko talaga maintindihan kung ano ang iniisip ng Emperatris. Napakahusay nang lalaking SS-class ang Crown Prince, pero hindi pa rin siya nito ipinapareha sa isang babae. Sa tuwing tumitindi ang digmaan, kung anu-ano ang idinadahilan nito para pabalikin siya.

Kung magpapatuloy ito, baka tuluyan nang mawalan ng kontrol sa mental energy si Kamahalan at maging isang mabangis na hayop!

Ibinaba ni Gabriel ang tingin at inutusan ang mga tauhan na planuhin ang ruta ng armada.

Nag-aalala ang kanyang ina at gustong-gusto siyang pauwiin, pero para rin naman iyon sa ikabubuti niya.

Dahil kapag hindi na niya napigilan ang pag-alburoto ng kanyang mental energy at tuluyan siyang naging isang halimaw, mabubunyag ang isang lihim.

Isa siyang inapo ng mga halimaw at wala siyang anumang kaugnayan sa dugo sa buong pamilya ng imperyal.

Pinatay ni Gabriel ang control console at lumabas ng silid-piloto.

Nagkukumpulan ang mga heneral sa pasilyo habang may pinag-uusapan. Pagkakita sa kanya, agad silang sumaludo.

“Heneral!”

Bahagyang tumango si Gabriel.

“Heneral! Sandali po!”

Bahagya siyang natigilan nang makita ang isang tauhang alanganing lumalapit sa kanya. Kakaiba ang ekspresyon ng mukha nito.

“Heneral, ah... totoo po bang kasalukuyang pumipili ng mapapangasawa ang Kanyang Kamahalan na prinsesa?”

Sandaling nag-isip si Gabriel.

“...Oo. Bakit?”

“Isinasaalang-alang po ba ng prinsesa ang mga nagawa namin sa militar sa pagpili ng mapapangasawa?” Nahihiyang ngumiti ang lalaki. “Heneral, maaari po ba akong sumubok na maging mapapangasawa niya?”

Gabriel: “...?”

Mabilis na lumapit ang ilan pang heneral na naroon.

“Heneral, iisa lang po ba ang pipiliing pangunahing asawa ng prinsesa? Paano naman po kaming mga puwedeng maging konkubino?”

“Oo nga! Ayos na rin po sa akin ang maging konkubino. Napakahusay ng mga naging resulta ko sa lahat ng pagsusulit sa nakalipas na tatlong taon! Maaari ko po bang gamitin iyon para mag-apply?”

“Wala iyan sa ginawa ko! Ako nga, nakatanggap ng ikalawang antas na parangal noong nakaraang taon...”

Kumunot ang noo ni Gabriel. Hindi niya maintindihan ang nangyayari.

Kailan pa naging ganito kasikat si Catalina?

Nang mapansin ng mga tauhan ang pagtataka ng kanilang heneral, nagulat sila.

“Ha? Hindi po ba ninyo alam?”

Gabriel: ...Ano naman ang dapat kong malaman?

Alam nilang hindi mahilig ang kanilang nakatataas sa mga tsismis tungkol sa buhay sa kalawakan. Kaya agad na inilabas ng isa sa kanila ang personal terminal nito at ipinakita sa kanya ang isang video.

“Heneral, hindi ko po akalaing ganito pala kabuti ang prinsesa! Napakaswerte ng sinumang magiging asawa niya...”

Sa video, taimtim na nagsasalita ang isang maliit na babae.

“Tulad ng alam ninyo, mahina ang mental power ko, kaya hindi maiiwasang mahirapan ang magiging asawa ko. Kung patuloy pa akong makikipaglandian sa ibang mga lalaki, masasaktan ko lang ang damdamin niya...”

Bahagyang nagtaas ng kilay si Gabriel.

Ito ba talaga... si Catalina?