Chapter 3: Katumbas ng Limampung Azreil!

Hindi naman kailangang si Catalina mismo ang mag-alaga kay Azreil, pero ayaw niyang ipagawa ito sa iba dahil baka kumalat ang tsismis.

Lalo na kung makarating iyon sa kuya niya.

Kahit itinuturing na walang silbi ang dating Catalina, mahal na mahal pa rin siya ng kanilang ama. Matiyaga rin sa kaniya ang kanilang ina.

Ang ikalawa niyang kuya naman ay naiiba sa ibang miyembro ng maharlikang pamilya. Nagtatrabaho ito sa industriya ng entertainment at bihirang umuwi. Isa o dalawang beses lang niya itong nakikita sa loob ng isang taon.

Pero ang tunay na problema niya ay ang panganay niyang kuya na si Gabriel Valemont.

Seryoso ito at napakahigpit.

Sampung taon ang tanda ni Gabriel kay Catalina. Isa na itong major general ng imperyo at buong taon na nakatalaga sa mga bituing nasa hangganan. Paminsan-minsan lang itong umuuwi sa kabisera, pero kapag naroon na, mahigpit nitong dinidisiplina ang mga nakababatang miyembro ng pamilya.

Maging ang dating Catalina ay hindi nakaligtas sa higpit ng kuya niya. Takot na takot ito kay Gabriel.

Kapag nalaman nitong bumili siya ng alipin at inaalagaan pa niya ito, siguradong ikukulong siya nito sa isang silid nang mag-isa. Pagkatapos, hahayaan lang siyang magutom nang dalawang araw habang walang emosyon na nakatingin sa kaniya.

Magutom?

Hindi iyon kayang tiisin ni Catalina!

Sa dati niyang buhay, madalas siyang mag-overtime nang hindi kumakain. Hanggang sa isang araw, bigla siyang namatay dahil sa matinding sakit ng tiyan habang nagtatrabaho sa harap ng kaniyang computer.

Hindi na niya hahayaang magutom muli sa buong buhay niya!

Kaya ginamit ni Catalina ang dahilan na gusto na niyang subukan ang bago niyang alipin para maiuwi si Azreil sa sarili niyang silid.

Napakaunlad ng teknolohiya sa mundong ito. Ang mga gamot sa sugat ay nasa anyo ng mga nano-repair spray na kayang mabilis na pahintuin ang pagdurugo at tulungan ang mga selula na gumaling.

Pero kahit gaano pa kaunlad ang teknolohiya, hindi nito kayang tuluyang alisin ang sakit kapag nagalaw o nainis ang mga sugat at nerbiyos.

Saglit na naramdaman ni Azreil ang maingat na pag-aalaga sa kaniya, pero bigla na lang siyang nakaramdam ng matinding sakit!

“Argh!”

Bigla siyang dumilat at likas na iniunat ang mga braso para pumiglas.

“Ah!”

May narinig siyang mahinang sigaw ng babae.

Natigilan si Azreil. Maya-maya, pinagpawisan siya nang malamig.

Huwag mong sabihing nasaktan niya ang babaeng bumili sa kaniya nang pumiglas siya?

Batay sa reputasyon ng babaeng iyon, siguradong mas malala ang magiging parusa niya.

Napahawak si Catalina sa dibdib habang namumuo ang luha sa kaniyang mga mata.

Bakit naman sa dibdib ko siya kumalmot?!

Napakaselan ng katawan niyang ito. Dahil sa biglaang pagkakasagi, halos hindi niya kinaya ang sakit.

Ang sakit naman! Ang kulit mo!

Tumalikod si Catalina at palihim na kinuskos ang dibdib niya.

Maya-maya, saka lang siya nakabawi at muling humarap kay Azreil.

Bahagya nang nakadilat ang mga mata nito.

Yumuko si Catalina at inilapit ang mukha sa kaniya.

“Gising ka na?”

Mukhang tuliro si Azreil.

Kinuha ni Catalina ang gamot at ipinakita iyon sa kaniya.

“Lalagyan kita ng gamot. Tiisin mo lang nang kaunti at huwag kang gagalaw.”

Hindi sumagot si Azreil. Malabo ang paningin niya, pero nakatitig pa rin siya kay Catalina.

Sa totoo lang, halos wala na siyang makitang malinaw.

Mula nang bugbugin siya at hampasin sa ulo sa pamilihan ng mga alipin, lumabo na ang paningin niya.

Pero malinaw niyang narinig ang sinabi ni Catalina.

Lalagyan siya ng gamot?

Nanaginip ba siya?

Nanigas ang buong katawan ni Azreil. Natatakot siyang baka magising siya at mawala ang lahat ng ito.

Nang makitang hindi na gumagalaw si Azreil, natakot si Catalina na baka bigla na naman itong pumiglas. Kaya mabilis niyang nilagyan ng gamot ang mga sugat nito.

Pagkatapos, tinanong niya ito, “Kaya mo bang bumangon? Kung kaya mo, doon ka matulog sa sofa.”

Unti-unting naisip ni Azreil na baka hindi nga siya nananaginip.

Sa bahay ng kaniyang amo, sapat nang makahanap ang isang makasalanang alipin ng bakanteng lugar para matulog. Kahit sa panaginip, hindi niya inakalang may babaeng mag-aalok sa kaniya ng sofa.

Napatayo siya habang pilit na sinusubukang makita nang malinaw ang kaniyang amo.

Itinuro ni Catalina ang sofa sa kabilang bahagi ng silid.

“Doon ka matulog.”

Malaki ang sofa at sapat ang espasyo nito para mahiga si Azreil.

Nang gumalaw siya, napansin niyang wala na ang maliliit na piraso ng salamin na dating nakabaon sa talampakan niya. Nilagyan na rin ng gamot ang mga sugat at binalutan ng benda.

Ang mga iyon ay mga bakas ng parusang natanggap niya nang mahuli siyang tumakas noon. Sinadya ng may-ari ng mga alipin na padaanin ang sasakyan sa kaniyang mga paa para turuan siya ng leksiyon.

Dahil may panakip sa bibig si Azreil, hindi siya makapagsalita. Tumango na lang siya at sinubukang hanapin ang sofa sa pamamagitan ng paghipo sa mga bagay sa paligid.

“Dug!”

Tumama ang ulo niya sa paa ng mesa.

Doon na napansin ni Catalina na may kakaiba.

Lumapit siya kay Azreil at iwinagayway ang kamay sa harap ng mga mata nito.

Bahagyang gumalaw ang malabo nitong mga mata.

“Hindi mo ba nakikita nang maayos ang mga bagay?”

Nag-atubiling tumango si Azreil.

Para sa isang alipin, ang pagkakaroon ng sugat o karamdaman ay nangangahulugang lalo siyang ituturing na walang silbi.

Pinigil niya ang paghinga habang hinihintay ang magiging desisyon ni Catalina.

Naging alanganin ang ekspresyon ng mukha ni Catalina.

Hindi niya inaasahang may problema rin pala sa paningin si Azreil.

Sa orihinal na kuwento, sandali lang binanggit ang eksenang iniligtas ng bida ang isang tao. Malamang na ginamit nito ang kapangyarihang pangkaisipan para pagalingin ang mga mata ng taong iyon.

Pero hindi iyon kayang gawin ni Catalina!

Wala siyang kapangyarihang pangkaisipan!

Napadaing siya sa isip.

Ito pala ang kaibahan ng bida sa isang karakter na gaya niya.

Napabuntong-hininga si Catalina at inalalayan si Azreil papunta sa sofa.

“Sige na. Dito ka na matulog.”

Inihagis niya ang isang kumot kay Azreil bago umakyat sa kama at masayang pumikit.

Inaantok na siya. Bukas na niya iisipin ang problema.

Nakahiga si Azreil sa sofa at matagal na hindi nangahas na gumalaw.

Iyon na ba talaga ang lahat?

Walang paghampas, walang pang-iinsulto, at walang pagpapahirap.

Nilagyan siya ng gamot ng babaeng bumili sa kaniya at pinatulog pa sa sofa.

Panaginip ba ito o totoong nangyayari?

Hindi alam ni Azreil ang sagot.

Pagod na pagod na siyang pumikit.

Kahit mas malupit na parusa pa ang naghihintay sa kaniya kinabukasan, sa wakas ay nakapagpahinga rin siya kahit sandali.

Kakakatulog pa lang ni Catalina nang magising siya sa pagtunog ng personal computer niya.

Sinagot niya ang tawag nang hindi man lang tinitingnan kung sino ang tumatawag.

“Hello?”

Agad na umalingawngaw ang malinaw na boses ng isang lalaki mula sa kabilang linya.

“Catalina Valemont! Mag-aalas-dose na ng hatinggabi! Hindi ba sinabi mong ikaw mismo ang maghahatid ng regalo kay Damian Roswell? Kapag hindi ka dumating ngayon, mahuhuli ka na talaga! Pinagpaguran kong tulungan ka, tapos nasaan ka ngayon?!”

Si Javier Valemont iyon, ang ikalawang kuya ni Catalina.

Umupo si Catalina sa kama habang unti-unting bumabalik sa isip niya ang mga nangyari.

Si Damian Roswell ay isang lalaking hindi gaanong pinapansin ng sarili niyang pamilya. Galing siya sa marangal na pamilyang Roswell ng imperyo.

Ginamit niya ang kasikatan at mga koneksiyon ni Catalina, na isang prinsesa, para sumikat sa industriya ng entertainment.

Samantala, baliw na baliw sa kaniya ang dating Catalina. Taon-taon, tuwing kaarawan ni Damian, inaasikaso nito ang lahat ng kailangan sa handaan at nagbibigay ng napakamahal na regalo.

Noong nakaraang taon, isang limitadong edisyon ng hovercar mula sa koleksiyong Starry Sea ang ibinigay ni Catalina kay Damian. Pero nagreklamo pa ang lalaki dahil masyado raw itong marangya.

Kaya ngayong taon, matapos ang mahabang pag-iisip, nagpasya ang dating Catalina na magbigay naman ng regalong magagamit talaga ni Damian.

Inutusan niya ang ikalawa niyang kuya na umorder mula sa ibang rehiyon ng mga bituin ng isang natural na kristal na kayang lumikha ng espirituwal na resonance. Sinasabing nakatutulong ang kristal na ito sa pagpapalakas ng kapangyarihang pangkaisipan ng mga lalaki.

Ang presyo nito ay isang milyong gintong barya.

Isang milyon!

Sapat na ang halagang iyon para makabili ng limampung Azreil!

Agad na nawala ang antok ni Catalina.

“Kuya Javier! Naipadala mo na ba ang regalo?!”

Napatawa si Javier sa kabilang linya.

“Ngayon ka lang nagmamadali? Walong minuto na lang bago maghatinggabi. Bilisan mo! Nandito na ang kristal. Ikaw na lang ang hinihintay ko.”

“Huwag mo munang ibigay!” nagmamadaling sigaw ni Catalina. “Pakiusap, huwag mo munang ibigay! Hintayin mo ako! Papunta na ako!”

Pero mukhang hindi siya narinig ni Javier dahil bigla na lang nitong pinutol ang tawag.

Tumalon si Catalina mula sa kama, nagmamadaling nagsuot ng damit, at rumatsada palabas ng silid.

Sa sofa, umupo si Azreil at tulalang tumingin sa direksiyon kung saan umalis si Catalina. Malabo pa rin ang paningin niya.

Maliwanag na maliwanag ang bulwagan. Nakahilera sa gitna ang napakaraming magagarang regalo. Halos lahat ng naroon ay panay ang tingin sa terasa sa ikalawang palapag.

Nakasandal si Javier sa rehas ng terasa habang hawak ang isang maliit na kahon ng regalo.

“Ahhh! Ang Pangalawang Prinsipe! Napakaguwapo niya!”

“Hoy, lalaki ka rin! Lalaki rin siya! Bakit ka sumisigaw nang ganyan?! Tumingin siya sa akin! Sa akin siya nakatingin!”

Walang pakialam na nakikipagbiruan si Javier sa mga tao sa paligid. Pagkatapos, ibinaling niya ang ulo sa loob ng terasa.

Kung hindi lang dahil sa kapatid kong nagmamakaawang pumunta ako sa kaarawan ni Damian Roswell, hindi ako pupunta sa ganitong pagtitipon.

Sikat na personalidad siya. Bakit ko pa sasayangin ang oras ko rito?

Wala pa rin si Catalina!

Mamaya, talagang ipapadidisiplina niya ito sa kanilang kuya!

“Pangalawang Prinsipe.”

Lumingon si Javier. Nang makita kung sino ang tumawag sa kaniya, bahagyang sumimangot siya.

Hindi niya namalayang nakalapit na pala si Damian Roswell.

Tunay ngang guwapo ang lalaki. Matangkad siya, maputi ang balat, bahagyang singkit ang mga mata, at palaging mahinahon ang ekspresyon ng mukha.

Pero hindi nakaligtas kay Javier ang pagmamataas na saglit na sumilay sa mga mata ni Damian.

“Inyong Kamahalan, hindi pa ba dumarating ang prinsesa?”

Halatang naiinip na si Damian.

Ano ba ang nangyayari? Palaging maagang dumarating si Catalina. Bakit wala pa siya ngayon?

Naiinis na rin si Javier. Itinaas niya ang kamay at nagbalak na ibigay na lang kay Damian ang kahon ng regalo.

Kapag naibigay na niya iyon, puwede na siyang umalis sa halip na manatili sa lugar na ito.

“Sandali—”