Chapter 2: Maghiwalay na Tayo ng Landas

Magaling bumasa ng ekspresyon ng mukha ang may-ari ng mga alipin. Nang makitang nagustuhan ni Catalina ang napili niya, agad nitong tinaasan ang presyo at humingi ng 20,000 gintong barya.

Mabuti na lang at may natitira pang 100,000 gintong barya sa card ng dating Catalina.

Walang pag-aalinlangan na iniabot ni Catalina ang card. Halos lumaki ang ngiti ng nagtitinda sa sobrang tuwa nang matanggap ang bayad.

Binuksan ng lalaki ang kulungan at dalawang beses na sinipa si Azreil.

“Lumabas ka! Kilalanin mo ang bago mong amo!”

Dahan-dahang gumapang palabas si Azreil na may pilak na buhok. Pagkatapos, lumuhod siya sa sahig at hindi na gumalaw.

Alam ni Azreil kung bakit siya binili ng babae. Malamang, gusto lang siyang gawing laruan at pagbuntunan ng galit.

Palihim niyang hiniling na sana ay mabilis siyang patayin ng bago niyang amo. Gusto na niyang matapos ang lahat ng paghihirap niya.

Nang makitang hindi gumagalaw si Azreil, itinaas ng nagtitinda ang paa para sipain siyang muli.

Agad na inilagay ni Catalina ang mga kamay sa baywang at masamang tiningnan ang lalaki.

“Sino ang nagsabi sa iyong gawin iyan?”

Mayabang siyang nagsalita. “Sino ang nagbigay sa iyo ng karapatang hawakan ang pag-aari ko?”

Agad na naintindihan ng nagtitinda ang ibig niyang sabihin. Yumuko ito at mabilis na umatras.

“Patawarin po ninyo ako, Inyong Kamahalan!”

Kinuha ng lalaki ang mga kadena ni Azreil at iniabot ang mga ito kay Catalina, kasama ang susi.

“Pakikuha po.”

Tinanggap ni Catalina ang mga kadena. Hindi niya mapigilang matuwa.

Tagumpay!

Tiningnan niya ang mga susi at saglit na nag-isip bago itinago ang mga ito sa likod niya.

Hindi pa niya puwedeng palayain si Azreil. Paano kung tumakas ito? Sayang naman ang 20,000 gintong baryang ginastos niya!

Hawak ang kadena, tumalikod si Catalina.

“Tara na.”

Para kay Azreil, ang nakikita lang niya ay ang maninipis na bukung-bukong ni Catalina at ang paldang gumagalaw habang naglalakad ito.

Kinagat niya ang panakip sa bibig at pilit na sumunod kahit hirap na hirap siyang igalaw ang mga paa at kamay.

Ilang hakbang pa lang sila nang biglang huminto si Catalina.

Napatigil din si Azreil.

Huwag mong sabihing gusto na niya akong pahirapan dito mismo?

Nanigas ang buong katawan ni Azreil.

Napatingin si Catalina sa lalaking nakaluhod pa rin. Napabuntong-hininga siya bago ibinalik ang mga susi sa nagtitinda.

“Alisin mo ang lahat ng kadena niya.”

“Ha? Lahat po?”

“Oo. Iwan mo lang ang kadena sa leeg niya.”

Nang matanggal ang mga kadena ni Azreil, yumuko si Catalina at tinanong siya, “Kaya mo bang tumayo?”

Halos hindi na marinig ni Azreil ang tanong. Gayunpaman, tumango siya at pilit na tumayo.

Pero nang maituwid niya ang katawan, biglang sumakit nang husto ang mga paa niya.

Nakahinga nang maluwag si Catalina. Pagkatapos, inalalayan niya si Azreil palabas.

Kakababa pa lang nila mula sa pamilihan ng mga alipin nang biglang may tumawag sa kaniya.

“Inyong Kamahalan! Ikatlong Prinsesa!”

Napatingala si Catalina.

Isang babaeng nakapusod ang buhok ang mabilis na lumapit sa kaniya. Halatang nagulat at natuwa ito nang makita siya.

Si Bianca Monteverde iyon, ang matalik na kaibigan ng dating Catalina.

Walang pakialam na umiwas ng tingin si Catalina.

“Hmmph...”

May narinig siyang mahinang daing mula sa likuran.

Napansin niyang pasuray-suray si Azreil kaya agad siyang lumingon para alalayan ito.

Hindi na talaga kinaya ni Azreil ang sakit. Saglit siyang nawalan ng malay.

Nang magkamalay siya, napagtanto niyang nakasandal na pala siya sa mga bisig ng bago niyang amo!

Nanlaki ang mga mata niya sa gulat. Sinubukan niyang tumayo nang maayos, pero dahil sa panghihina, nadumihan niya ng dugo ang damit ni Catalina.

Lagot ako.

Natigilan si Azreil at hindi na nangahas pang gumalaw.

Matangkad at malaki ang katawan ni Azreil kaya nahirapan si Catalina na alalayan siya. Sa huli, sinenyasan na lang niya ang mga guwardiya na ilapit ang sasakyan.

Napansin din niyang nanginginig nang husto si Azreil. Inakala niyang napakalubha na ng mga sugat nito at hindi na nito kayang tiisin ang sakit.

Samantala, nakalapit na si Bianca sa kanila.

“Inyong Kamahalan, sa wakas ay nakita rin kita! Ano ang ginagawa mo sa ganitong lugar?”

Malambing ang tono ni Bianca, pero halatang hindi siya natutuwa sa nakikita niya. Lalo pang nadagdagan ang pagkasuklam sa mukha nito nang mapatingin kay Azreil.

“Napakababang lugar nito! Tapos, hinahawakan mo pa ang isang alipin! Kapag nalaman ito ni Damian, lalo ka niyang mamaliitin!”

Tiningnan lang siya ni Catalina nang walang emosyon.

Dahil hindi siya pinansin, lalo pang nagpatuloy sa pagsasalita si Bianca.

“Kung ako sa iyo, matututo akong kumilos nang maayos bilang isang prinsesa. Dapat mas disente at malumanay ka rin. Sa ganoon, mas magugustuhan ka ni Damian!”

Biglang napatingin si Bianca sa gilid ng mukha ni Azreil.

Doon ay makikita ang maitim na tattoo na tanda ng pagiging alipin.

Napahawak si Bianca sa bibig at nagkunwaring nagulat.

“Diyos ko! Alipin siya?! Inyong Kamahalan, bakit ka napakalapit sa isang alipin? Kapag nalaman ito ni Damian, lalo ka niyang hindi magugustuhan!”

Sa wakas, naubos na ang pasensiya ni Catalina.

“Tumahimik ka.”

Natigilan si Bianca at hindi agad nakasagot.

Hindi na siya pinansin ni Catalina.

Ang babaeng ito ay tinatawag na matalik niyang kaibigan, pero sa totoo lang, wala siyang pinagkaiba sa ibang taong gustong samantalahin ang kabaitan niya.

Mahina rin ang kapangyarihan ni Bianca at galing siya sa isang pamilyang hindi gaanong mayaman. Dahil magkapareho sila ng kalagayan, itinuring siya ng dating Catalina bilang tunay na kaibigan at lubos na pinagkatiwalaan.

Pero ginagamit pala ni Bianca ang pangalan ni Catalina para makakuha ng mga bagay na gusto niya. Ginagamit din niya si Damian Roswell, ang lalaking gusto ni Catalina, para mapasunod ito sa kaniya.

Nang bumalik ang tunay na tagapagmana, isa si Bianca sa mga unang tumalikod kay Catalina. Kumampi pa siya sa bagong prinsesa para makuha ang loob nito.

Walang balak si Catalina na ipagpatuloy ang pagkakaibigang puro pakitang-tao lang. Mas mahalaga sa kaniya si Azreil sa ngayon.

Dumating ang mga guwardiya at maingat na inalalayan si Azreil papasok sa sasakyan. Halos wala na itong malay.

Sasakay na sana si Catalina nang harangan siya ni Bianca.

“Inyong Kamahalan, ano ba ang nangyayari sa iyo? Ginagawa ko lang naman ito para sa ikabubuti mo! Kapag hindi ka nakinig sa akin, baka tuluyan ka nang hindi kausapin ni Damian!”

“Sige, sige.” Inis na iwinagayway ni Catalina ang kamay. “Tumabi ka nga. Huwag mong harangan ang daan ko.”

Natigilan si Bianca. Hindi siya makapaniwala sa narinig.

Dati, kapag naririnig ni Catalina na ayaw na siyang kausapin ni Damian, agad itong nagpapanic at sinusunod ang lahat ng gusto ng lalaki.

Pero bakit parang ibang tao na si Catalina ngayon?

“Inyong Kamahalan! Kaarawan ngayon ni Damian! Mahuhuli na tayo sa handaan! Bakit hindi mo na lang iwan ang aliping iyan at sumama sa akin?”

Hindi man lang siya nilingon ni Catalina.

“Kung ganoon, mauna ka na. Tumabi ka!”

Napaatras si Bianca. Halatang napahiya siya.

Kung hindi dahil sa tulong ng maharlikang pamilya, hindi siya magkakaroon ng pagkakataong makadalo sa handaan ni Damian.

Sinasadya ba talaga ni Catalina na ipahiya siya?!

Napakagat si Bianca sa labi bago gamitin ang huli niyang paraan.

“I-Ikaw... Hindi ka na nakikinig sa akin! Hindi na kita kakausapin kailanman!”

Sa wakas, hinarap siya ni Catalina.

Itinuro niya ang sarili. “Ano raw ang itinawag mo sa akin?”

Natigilan si Bianca.

“Inyong Kamahalan...”

“Tama.” Bahagyang ngumiti si Catalina. Lalong lumitaw ang ganda ng mukha niya. “Sino ka para utusan ang isang prinsesa?”

Namula sa galit at hiya ang mukha ni Bianca.

Nilampasan siya ni Catalina at yumuko para sumakay sa sasakyan.

Galit na galit na lumapit si Bianca sa bintana.

“Catalina Valemont! Ano ba ang ibig mong sabihin?! Ako na nga lang ang nag-iisa mong kaibigan!”

Dahan-dahang bumaba ang bintana.

Biglang lumiwanag ang mga mata ni Bianca. Akala niya, nagbago na ng isip si Catalina at babawiin na nito ang mga sinabi.

Sumungaw si Catalina sa bintana at tumingin sa kaniya.

“Ah, oo nga pala. Sa tingin ko, hindi ka karapat-dapat maging kaibigan ko. Simula ngayon, huwag na tayong mag-usap. At isauli mo ang lahat ng damit, bag, alahas, at perang hiniram mo sa akin sa loob ng maraming taon.”

“A-Ano ang sinabi mo...?”

Lalong lumapad ang ngiti ni Catalina.

“Kapag hindi mo isinauli ang mga iyon, ang panganay kong kuya mismo ang bahala sa pamilya Monteverde.”

Muling umangat ang bintana. Mabilis na lumipad palayo ang sasakyan.

Naiwang nakatayo si Bianca, tulala at hindi makapaniwala sa nangyari.

N-Nababaliw na ba si Catalina?!

Akala ni Azreil ay patay na siya.

Kung hindi, bakit may humahaplos sa kaniya nang napakalumanay?

May marahang paghipo siyang naramdaman sa mga sugat niya. Kahit mahina lang iyon, para sa kaniya ay isa itong mapanganib na tukso.

Tahimik na inalis ni Catalina ang kamay niya.

Pagdating nila sa villa, sinubukan niyang gamitin ang kapangyarihang pangkaisipan para maibsan kahit kaunti ang sakit na nararamdaman ni Azreil.

Hmm... Halos walang epekto.

Hindi man lang dumilat si Azreil.

Napabuntong-hininga si Catalina. Wala siyang ibang nagawa kundi kunin ang first-aid kit, lagyan ng gamot ang mga sugat ni Azreil, at balutan ang mga ito ng benda.