LOGINthanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
“A-ANONG NANGYARI?”Lumamig ang ekspresyon ni Damion. “May gana ka pa talagang magtanong niyan? You’ve been through a lot, and you still let those people scheme against you. They even spiked your wine!”“May mali sa wine?” bulong ni Czarina.Dahil sa paliwanag nito, saka lamang niya naunawaan ang nangyari. “Kaya naman pala nalasing ako agad.”Saglit siyang natahimik. “Wait, bakit nila lalagyan ng something ’yong inumin ko? Dahil ba sa inyo?”Mukhang iyon lamang ang posibleng dahilan. Sinamantala nila ang kalasingan ni Czarina para madali siyang kontrolin at maisagawa ang masama nilang pakay.Nang maisip niya kung ano ang maaaring mangyari kung hindi dumating si Damion sa tamang oras, napasinghap siya. Nanlamig ang buong katawan niya. Ngayon lamang niya napagtanto kung gaano siya naging careless.Tahimik lamang siyang pinagmamasdan ni Damion. Nang makita nito ang takot at pagsisisi sa mukha niya, unti-unting lumambot ang ekspresyon nito.Sa totoo lang, naantig siya. Kaya sa halip na ib
SA IKALAWANG ARAW NG KLASE, dumating si Cassidy matapos malaman na nagtuturo si Damion at kasama roon si Czarina. Bilang Mrs. Marquez, pilit siyang sumali sa klase.Nagkunwari namang nagulat si Czarina at magalang siyang binati. Bahagyang naningkit ang mga mata ni Damion bago ngumiti. “So, you’re also interested in business matters.”Lantaran ang pagiging sweet ni Cassidy kay Damion, kaya natuwa si Czarina dahil mukhang gumagana ang plano niya. Hindi na siya pinansin ni Damion at tumanggi rin siyang sumabay pauwi kay Cassidy.Sa harap ni Tito Fran, iginiit niyang wala siyang pakialam kay Damion—kahit bahagya pa rin siyang nasaktan nang makita itong umalis kasama si Cassidy.Mula noon, araw-araw nang pumapasok si Cassidy sa class. Sa harap ng iba,
NAPILITAN SI CZARINA na umupo sa harap ni Damion at makinig sa klase. Seryoso itong magturo at paminsan-minsang napapatingin sa kanya, dahilan para lalo siyang mailang at mahirapang mag-concentrate.Pagkatapos ng klase, mabilis siyang lumabas at naghintay kay Tito Fran. Ngunit sa halip na ito ang dumating, si Damion ang sumunod sa kanya. Nagtaka si Czarina kung paano ito nakatakas sa dami ng mga taong kanina’y nakapaligid sa kanya.“Huwag ka nang maghintay r’yan. Those people are still inside the classroom, filling out their information.”“Ah, okay. Titignan ko muna. Mag-iingat ka, Mr. President.”Agad sanang tatakbo si Czarina palayo nang biglang hawakan ni Damion ang kuwelyo niya.“I’ve already filled out your information form, so you don’t need to go back now,” he said with a smile.“Salamat.”“You’re welcome. Let’s go.”“Saan?”“I’ll take you home.”Mabilis na kumaway si Czarina. “Hindi na po kailangan. Susunduin ako ni Tito Fran.”“Really? But I heard his car broke down on the w
“AN IDENTITY THAT SHOULD HAVE BELONGED TO YOU.”Damion is cunning and shrewd. Palaging may pahiwatig ang mga salita, saka hahayaan ang kausap na hulaan iyon.Ayaw ni Czarina na makipaglaro sa kanya ng ganoong klaseng word games, kaya sadyang iniwasan niya ang tunay na punto ng usapan at ngumiti.“The president wouldn’t be suggesting na kunin ko ang position ni Kathy, would he?” Napatawa siya nang bahagya. “Don’t be ridiculous. I’m not qualified for that. May self-awareness pa naman ako.”Unti-unting nawala ang lambing sa mga mata ni Damion. Umayos siya sa pagkakaupo.“If you don’t want to, then forget it. Anyway, I gave you a chance.”“Thank you for your kind words, Damion.” Pilit na ngumiti si Czarina. “Although hindi ko man naabot ang expectations niyo, gagawin ko ang lahat ng abot-makakaya ko.” “If you want to become better, you really need to work harder.” Kinuha ni Damion ang isang papel at iniabot iyon kay Czarina. “Here. Take this.”Napakunot-noo siya habang tinatanggap iyon.
“Ah?”Tila pinagpawisan si Enzo habang pinupunasan ang noo. “Kung may kailangan ka, sabihan mo lang ako.”Naguluhan si Czarina. Maya-maya, bigla niyang naunawaan. “Tinutulungan mo lang ba ako dahil takot kang guluhin ko ang President? Don't worry. The president is so fierce. Even if I really need help, I won’t ask him.”Sa halip na gumaan ang mukha ni Enzo, lalo itong pinagpawisan. Pinunasan niya ang noo gamit ang panyo.“Huwag kang magsalita ng ganyan. I was wrong before. I was overthinking and misunderstood you. Just pretend that everything I said before was nonsense.”“‘Yon talaga ang iniisip mo?”“Of course. These are my own thoughts, and I’m very sincere.”Gustong gamitin ni Enzo ang mga mata niya para ipakitang seryoso siya. Pero nang maisip niyang baka lalo lamang siyang mabuking kapag tumingin siya nang diretso kay Czarina, agad niya iyong isinuko.May kakaiba talaga sa kanya. Napatingin si Czarina kay Enzo mula ulo hanggang paa.“Huy, ano bang meron sa ‘yo? Ang daming nagbago
MATAPOS KUMAIN at marami pang natira, ipinabalot ni Czarina ang pagkain at ipinakain sa mga stray cats and dogs nang sunduin sila ni Tito Fran.Pagkatapos, hinatid nila si Wendy pabalik sa ospital bago dumiretso pauwi.Sa biyahe, agad tinanong ni Czarina si Tito Fran kung bakit ito biglang umalis nang walang paalam. Ipinaliwanag niya na nagpunta siya sa supermarket dahil naubusan sila ng pagkain at ayaw niyang walang maihanda para kay Wendy.Nainis si Tito Fran nang maalala niyang nagkaroon ng pagkakataon si Damion na guluhin si Czarina, ngunit binalewala na niya iyon dahil nakabawi naman na si Damion.Gayunpaman, may naalala si Czarina mula sa sinabi ni Wendy na gusto niyang pag-usapan.“Anong sinabi niya?”Saglit siyang nag-isip. “Sabi niya, parang may sinusunod na script si Damion kapag kaharap niya ang mga impostor. Sobrang perpekto ng pakikitungo niya sa kanila, pero parang… hindi totoo.”Natahimik si Tito Fran.“Pinag-isipan ko rin iyon,” patuloy ni Czarina. “At baka tama siya.
“...IKAW RIN. BAKA MAGSISI KA RIN.”Sasagot na sana si Czarina nang bumukas ang pintuan at pumasok ang isang matangkad, matikas at matipunong lalaki, dala ang lamig ng hangin. Sa kamay nito ay may hawak itong paper bag na naglalaman ng pagkain.Napatayo agad si Wendy at lumawak ang ngiti kay Czarin
“RINA, NO! PLEASE, WAKE UP!”Napapikit ng mga mata si Czarina, may ngiti sa labi at dahan-dahan na inabot ang pisngi ng lalaki. “I-I’m so…”“Don’t speak!” nanginginig na saad ni Damion.“I’m s-sorry… Dam…”Inabot ni Damion ang nanlalamig na kamay ni Czarina na nakadapo sa kanyang pisngi, pero bago
SA ISANG ABANDONADONG WAREHOUSE.Isang babae ang pumasok sa loob ng warehouse, naka-high heels, ang tunog ng bawat hakbang ay malamig at matalim. Tumigil ito sa harap ni Czarina na nakahandusay sa sahig.“Kailan siya magigising?” tanong ng babae, malamig ang boses at puno ng inis.Tumingin ang kalbo
“...HINDI AKO KAILANMAN PAPAYAG NA PAKASALAN KA. SO, DON’T GET YOUR HOPES UP.”Sandaling natahimik si Czarina. Pinipigilan niyang matawa kahit gusto na niyang sapakin ang lalaki. Sa halip, nilaro niya ang emosyon, kunwaring nasaktan. Pinilit niyang pigilan ang mga luha na wala naman talaga, sabay pi







