Chapter 002

Mas hinigpitan ni Adrian ang pagkakayakap kay Liana.

“Ginawa mo iyon para sa atin, Liana. Magkababata tayo at matagal na kitang mahal. Ikaw ang gusto kong pakasalan, hindi si Lara.” 

Parang may matalim na bagay na bumaon sa dibdib ni Lara.

Nagpatuloy si Adrian.

“Matagal na nawala si Lara matapos siyang dukutin noong bata pa tayo. Akala ng lahat, hindi na siya babalik. Kaya ikaw ang nakasama ko habang lumalaki tayo, Liana.”

Napabuntong-hininga siya.

“Pero noong malapit nang pag-usapan ng pamilya natin ang kasal, saka naman siya natagpuan at ibinalik dito.”

“Hindi ko rin naman ginustong mangyari iyon,” mahinang sabi ni Liana.

“Alam ko.”

Hinaplos ni Adrian ang buhok nito at nagpatuloy pa.

“Si Lola lang naman ang matigas ang ulo. Paulit-ulit niyang sinasabi na ang ipinangako sa pamilya Sarmiento ay ang panganay na anak na babae ng mga Villanueva. Dahil ilang minuto lang naunang ipinanganak si Lara, pinipilit niya akong pakasalan siya,” salaysay ni Adrian.

Mariing kinuyom ni Lara ang kanyang mga kamay.

“Kahit magkamukha kayo, hindi ko siya kayang mahalin,” dagdag ni Adrian. “Sa tuwing nakikita ko ang mukha niya, naaalala kong siya ang dahilan kung bakit hindi tayo puwedeng magsama.”

Pagkatapos ay hinalikan niya si Liana sa pisngi.

“Pero ang galing mo. Tamang-tama ang naisip mong plano kagabi. Pinainom mo siya nang pinainom hanggang sa mawalan siya ng malay. Pagkatapos, dinala mo siya sa silid ng isang matandang lalaki.”

Napangiti si Adrian.

“Ngayong may nangyari na sa kanila, hindi na ako pipilitin ni Lola na pakasalan siya.”

Parang nawalan ng hangin si Lara.

Sila pala ang may kagagawan ng lahat. Sadyang nilasing siya ni Liana at dinala siya nito sa silid ng isang lalaki upang masira ang kanyang pangalan.

“Pero parang ayaw talaga sa akin ng lola mo,” malungkot na sabi ni Liana.

“Hindi ko talaga maintindihan si Lola,” sagot ni Adrian. “Mas gusto pa niyang pakasalan ko si Lara dahil lang siya ang panganay, kahit ikaw naman ang matagal ko nang nakasama.”

Dahil matagal na nawala si Lara, lumaki siya sa isang maliit na bayan sa Quezon. Isang simpleng pamilya ang nag-alaga sa kanya hanggang sa matagpuan siya ng kanyang tunay na mga magulang anim na buwan na ang nakaraan.

“Pero pagkatapos ng nangyari kagabi, wala nang dahilan si Lola para tumutol,” pagpapatuloy ni Adrian. “Matagal nang magkaibigan ang mga pamilya natin. Kaya nga nila napagkasunduan ang kasal natin noong mga bata pa tayo.”

Ngumiti si Adrian kay Liana.

“Kapag nalaman nilang may nangyari kay Lara at sa ibang lalaki bago pa ang kasal, siguradong hindi na siya tatanggapin ng pamilya namin.”

“Sa wakas, hindi na natin kailangang magtago,” masayang sabi ni Liana. “Mahal na mahal kita, Adrian. Handa kong gawin ang lahat para sa iyo.”

“Mahal din kita, Liana.”

Mahigpit na nagyakapan ang dalawa bago naghalikan.

Parang may kung anong malakas ang pumalo sa puso ni Lara.

Napakainit ng panahon. Halos nakasusunog ang sikat ng araw, pero pakiramdam niya ay napakalamig ng buong paligid.

Nanginginig ang kanyang buong katawan. Namumula ang kanyang mga mata sa galit.

Paano nila nagawa iyon sa kanya? Paano sila naging ganoon kasama?

Hindi na nakapagpigil si Lara.

Mabilis siyang tumakbo papunta sa dalawa at sapilitang pinaghiwalay sila.

Bago pa makapagsalita si Liana, isang malakas na sampal ang dumapo sa kanyang mukha.

“Aray!” Napahiyaw si Liana at natumba sa damuhan.

“Bakit?” umiiyak na sigaw ni Lara. “Bakit ninyo ginawa ito sa akin?”

Sinubukan niyang sampalin si Adrian, pero mabilis nitong nahawakan ang kanyang pulsuhan.

“Bitawan mo ako, Adrian! Ano ba?!” sigaw ni Lara.

Nagpumiglas si Lara, pero masyadong malakas si Adrian.

“Kung ayaw mo sa akin, sana sinabi mo na lang!” galit niyang sigaw kay Adrian. “Hindi ako ang tipo ng babaeng hahabol sa lalaking ayaw sa akin. Bakit kailangan ninyo pang sirain ang buhay ko?”

Dahil alam ni Adrian na may kasalanan siya, hindi siya agad nakasagot. Umiwas na lang siya ng tingin kay Lara.

Ngunit biglang napadaing si Liana.

“Aray ang sakit...”

Agad na nag-alala si Adrian. Malakas niyang itinulak si Lara bago mabilis na lumapit kay Liana.

Nawalan ng balanse si Lara at bumagsak sa matigas na daan. Kumirot ang kanyang siko nang tumama iyon sa lupa.

“Liana, ayos ka lang ba?” nag-aalalang tanong ni Adrian.

“Masakit ang mukha ko, Adrian,” naiiyak na sabi ni Liana.

Malinaw ang marka ng mga daliri sa pisngi ni Liana. Namumula at namamaga rin iyon.

Nang makita ni Adrian ang mukha nito, biglang naglaho ang konsensiya niya.

Galit niyang itinuro si Lara.

“Bakit mo siya sinampal?” galit na sigaw ni Adrian. “Tingnan mo ang ginawa mo sa mukha niya! Ang sama mo talaga, Lara!”

Nakatayo na si Lara habang pinipigilan ang mapait na tawa.

Pero dahil sinampal niya si Liana, siya pa ngayon ang masama?

Doon niya napagtanto kung gaano siya katanga.

Matagal na palang may relasyon ang dalawa, pero ni minsan ay hindi niya iyon napansin.

Itinuring niya si Adrian na mabuting lalaki. Naniwala siyang matututunan din nilang mahalin ang isa’t isa pagkatapos nilang ikasal.

Itinuring din niya si Liana bilang pinakamamahal niyang kapatid.

Pero ang dalawang taong pinagkatiwalaan niya ang mismong sumira sa kanyang buhay.

Habang nagtatalo sila, may narinig silang malalim at seryosong boses mula sa labas ng garden.

“Anong kaguluhang ito?”

Biglang natigilan ang lahat.

Dumating ang mga magulang nina Lara at Liana—sina Roberto at Teresa Villanueva.

Bahagyang nagbago ang mukha nina Adrian at Liana. Nagkatinginan ang dalawa.

Natakot si Liana na sabihin ni Lara ang tunay na nangyari, kaya mabilis siyang tumakbo papunta sa kanilang mga magulang.

Ibinuka niya ang mga braso upang pigilan silang lumapit kay Lara.

“Papa, Mama... huwag muna kayong lumapit.”

Namumuo ang mga luha sa kanyang mga mata.

“Si Ate Lara... siya kasi...”

Sandali siyang tumigil at yumuko.

“Ako po ang may kasalanan. Akala ko nakauwi na si Ate kagabi, kaya nauna na rin akong umuwi. Hindi ko alam na naiwan pa pala siya sa hotel.”

Napatingin siya kay Lara bago muling yumuko.

“Siguro masama lang po ang loob ni Ate kaya niya ako nasampal. Kasalanan ko rin naman po. Huwag ninyo na po siyang pagalitan.”

Hindi direktang sinabi ni Liana kung ano ang nangyari, pero mas lalo lamang naghinala ang kanilang mga magulang.

Kumunot ang noo ni Roberto. “Anong nangyari sa kapatid mo?”

Hindi sumagot si Liana. Nanatili lamang siyang nakayuko habang palihim na pinipigilan ang ngiti sa kanyang mga labi.

Nawalan ng pasensya si Roberto. Marahan niyang inalis si Liana sa kanyang harapan at lumapit kay Lara. Kung ayaw nitong magsalita, siya na mismo ang aalamin kung ano ang nangyari.