Chapter 006

Pero hindi agad sumunod si Liana.

“Puwede ko po bang makausap muna ang mga magulang ko?”

Tumango si Luca.

“Sige. Maghihintay kami sa labas.”

Tumayo siya at lumabas kasama ang kanyang mga tauhan.

Pagkaalis nila, agad na pinauwi ni Liana sa kusina ang mga kasambahay.

“Liana,” mahinang sabi ni Teresa. “Hindi ba’t si Lara ang babaeng nasa hotel kagabi?”

“Mama!”

Mabilis siyang pinatigil ni Liana.

Nilibot niya ang tingin sa paligid. Nang masigurong walang nakikinig, saka siya lumapit sa kanyang mga magulang.

“Hinaan niyo naman ang boses niyo, Ma. Paano kung may makarinig?”

“Pero anak, ikaw mismo ang nagsabi na si Lara ang iniwan mo roon,” sabi ni Teresa.

“Alam ko po.”

Hinawakan ni Liana ang kamay ng kanyang ina.

“Pero isipin ninyo ang ginawa natin kanina. Pinalayas ninyo si Lara at sinabi ninyong hindi na ninyo siya anak.”

Bahagyang nagbago ang mukha nina Roberto at Teresa.

“Puwede naman natin siyang hanapin at pauwiin,” sabi ni Teresa.

“Paano kung ayaw niyang bumalik?” tanong ni Liana. “Paano kung galit na galit siya sa atin?”

Hindi sila nakasagot.

“Narinig ninyo ang sinabi ni Luca. Hindi raw pinababayaan ng pamilya Valmonte ang mga taong malapit sa kanila.”

Mas hininaan ni Liana ang kanyang boses.

“Paano kung gusto ni Renzo Valmonte na ipagpatuloy ang relasyon nila ni Lara? Kapag bumalik siya at sinabi kay Renzo ang lahat ng ginawa natin sa kanya, ano ang mangyayari sa pamilya natin?”

Namutla si Teresa.

Maging si Roberto ay napaisip.

Ngayon, pinagsisisihan nilang pinalayas nila si Lara.

Kung alam lamang nilang si Renzo Valmonte ang lalaking nakasama nito kagabi, hinding-hindi nila ito itatakwil.

Dapat ay tinanong muna nila ang buong nangyari.

Pero bakit hindi rin agad sinabi ni Lara kung sino ang lalaking kasama nito?

“Anong gagawin natin ngayon?” nag-aalalang tanong ni Teresa.

Mabilis na nag-isip si Roberto.

Makalipas ang ilang sandali, tumigas ang kanyang mukha.

“Ang babaeng nakasama ni Renzo Valmonte kagabi ay si Liana.”

Nagulat si Teresa. “Pero—”

“Iyon ang katotohanang sasabihin natin,” mariing sabi ni Roberto. “Wala nang ibang dapat makaalam.”

“Pero nakatakda nang pakasalan ni Liana si Adrian,” wika ni Teresa.

Umismid si Roberto.

“Kapag ikinumpara sa pamilya Valmonte, ano ba ang halaga ng pamilya Sarmiento?”

Kumislap ang mga mata niya sa pananabik.

Matagal nang gusto ni Roberto na mapalapit sa pamilya Valmonte.

Nakilala lamang sa negosyo ang pamilya Sarmiento dahil malayong kamag-anak ng ina ni Renzo ang lola ni Adrian. Kahit hindi sila gaanong malapit, marami pa ring natanggap na pabor at pagkakataon ang pamilya Sarmiento dahil sa ugnayang iyon.

Paano pa kung maging malapit si Liana kay Renzo?

“Kapag nagustuhan ni Renzo si Liana, wala nang mangangahas na maliitin ang pamilya natin,” sabi ni Roberto. “Hindi na rin natin kailangang mag-alala tungkol sa kompanya.”

Nag-aalinlangan pa rin si Teresa.

“Pero matagal nang nagmamahalan sina Liana at Adrian.”

Umiling si Roberto. “Hindi sapat ang pag-ibig para iligtas ang negosyo natin.”

Hinawakan ni Roberto ang mga balikat ng kanyang anak.

“Liana, maganda ka at matalino. Huwag mong sayangin ang pagkakataong ito.”

“Pero, Papa...”

“Ito na ang pagkakataon nating umasenso. Kapag nakuha mo ang loob ni Renzo, siguradong magbabago ang buhay nating lahat.”

Kunwari ay nag-alangan si Liana. “Naiintindihan ko po, Papa. Handa akong gawin ang lahat para sa pamilya at sa kompanya.”

“Ganyan ang anak ko.”

“Pero may isa lang po akong problema.”

“Ano iyon?” tanong ni Roberto.

Ibinaba ni Liana ang mga mata upang maitago ang kasamaan sa kanyang tingin.

“Noong dinala ninyo rito si Lara, halos walang nakaaalam na may kakambal akong kapatid.”

Dahan-dahan siyang tumingin sa kanyang mga magulang.

“Pero nag-aaral si Lara sa University of Manila. Magkapareho kami ng mukha at nasa iisang lungsod lang kami.”

Kumunot ang noo ni Roberto.

“Paano kung makita siya ni Renzo?” pagpapatuloy ni Liana. “Kapag nalaman niyang nagsinungaling tayo at inangkin ko ang pagkakakilanlan niya, baka magalit siya.”

Hindi na itinuloy ni Liana ang kanyang sasabihin. Hinayaan niyang isipin ng kanyang mga magulang ang maaaring mangyari kapag nalaman ni Renzo ang katotohanan.

Gaya ng inaasahan niya, sabay na namutla sina Roberto at Teresa.

Alam ni Liana na pera, pangalan, at kapangyarihan ang pinakamahalaga sa kanyang ama. Kaya lalo niyang pinatindi ang takot nito.

“Anak ninyo ako. Para sa inyo at sa kompanya, kaya kong iwan si Adrian at subukang kunin ang loob ni Renzo.”

Mahina at malungkot ang kanyang boses.

“Handa akong gawin ang lahat para sa pamilya. Pero paano kung malaman ni Renzo ang totoo? Baka hindi lang ako ang gantihan niya, kundi pati kayo at ang kompanya.”

Tuluyang dumilim ang mukha ni Roberto. “Hindi puwedeng manatili si Lara.”

Biglang nanlaki ang mga mata ni Teresa. “Roberto, anak din natin si Lara.”

“Hindi tayo pwedeng magpadala sa awa, Teresa.”

Malamig siyang tiningnan ni Roberto.

“Ano ba ang halaga ng isang anak na halos hindi naman natin nakasama kumpara sa kinabukasan ng buong pamilya?”

Hindi nakasagot si Teresa.

Hinaplos ni Roberto ang balikat ni Liana.

“Pumunta ka na sa bahay ng mga Valmonte. Huwag kang mag-alala tungkol kay Lara.”

“Pero, Papa—”

“Ako na ang bahala sa kanya. Sisiguraduhin kong hindi na siya magiging problema sa atin.”

Unti-unting ngumiti si Liana. “Salamat po, Papa.”

“Huwag mong paghintayin si Renzo. Umalis ka na.”

Tumango si Liana. “Opo.”

Tumalikod si Liana at naglakad palabas ng bahay.

Habang naglalakad, marahan niyang hinaplos ang sariling mukha.

Magkapareho sila ni Lara. At iyon ang bagay na matagal na niyang kinamumuhian.

Ayaw niyang may kahati sa mukha, pangalan, at buhay na para sa kanya. Ayaw niyang may ibang babaeng maaaring kumuha ng mga bagay na gusto niya.

Para kay Liana, iisa lang ang dapat manatili. At hindi iyon si Lara.

Kaya naman...

“Lara, mamatay ka na,” aniya sa isip.