Chapter 004

Namula ang mga mata ni Lara.

Mahigpit niyang kinuyom ang mga kamay.

“Liana, nagtiwala ako sa’yo. Kung gusto mo si Adrian, sana sinabi mo na lang. Hindi ko siya aagawin sa iyo.”

Nanginginig ang kanyang boses.

“Bakit kailangan mong gawin ito sa akin?”

Nawala ang ngiti ni Liana.

“Dahil hindi lang doon, Lara. Ano bang karapatan mong kunin ang mga bagay na para sa akin?”

Nanlaki ang mata ni Lara. “Ano?”

“Isa ka lamang babaeng lumaki sa probinsiya. Tapos babalik ka rito at kukunin mo ang lugar ko? Akala mo ba papayag akong ikaw ang maging asawa ng tagapagmana ng mga Sarmiento?”

Mas lumapit si Liana sa kanya.

“Dahil aalis ka na rin naman, sasabihin ko na sa iyo ang totoo.”

Napakunot-noo si Lara.

“Matagal nang alam nina Papa at Mama kung nasaan ka. Alam nilang nag-aaral ka sa University of Manila, pero wala silang planong kunin ka.”

Parang biglang huminto ang paghinga ni Lara.

“Hindi ‘yan totoo, Liana.”

Tumawa si Liana. “At bakit naman ako magsisinungaling? Hindi ako gusto ng lola ni Adrian. Ayaw niyang pumayag na magpakasal kami dahil ikaw ang panganay na anak na ipinangako sa pamilya nila.”

“Dahil ayaw nina Papa at Mama na mawala ang ugnayan nila sa pamilya Sarmiento, napilitan silang hanapin ka. Kailangan ka nila para matuloy ang kasal,” dugtong niya.

Hindi makapagsalita si Lara.

“Hindi ka nila hinanap dahil mahal ka nila,” patuloy ni Liana. “Hinahanap ka nila dahil may pakinabang ka.”

Tuluyan nang nabasag ang puso ni Lara. Napailing siya.

“Hindi… hindi ‘yan totoo.”

Marahang tumawa si Liana.

“Bakit? Masakit bang marinig ang totoo?”

Lalong lumapad ang ngiti niya.

“Noon, kailangan ka nilang ipakasal kay Adrian para matulungan ang negosyo ng pamilya natin. Pero ngayong ako na ang pakakasalan niya, wala ka nang silbi.”

Parang may matalim na kutsilyong paulit-ulit na tumutusok sa puso ni Lara.

“Hindi ka rin kailanman nagustuhan ni Adrian,” dagdag ni Liana. “Pinakisamahan ka lang niya dahil sinabi kong gawin niya iyon. Kung hindi dahil sa akin, hindi ka man lang niya papansinin.”

Nanginginig ang buong katawan ni Lara.

Akala niya ay wala nang mas sasakit pa sa mga nangyari sa kanya. Pero nang marinig niya ang katotohanan mula kay Liana, parang muling dinurog ang kanyang puso.

Ginamit lang pala siya ng lahat.

Ginamit siya ng kanyang mga magulang para sa negosyo. Niloko siya ng sariling kapatid. At si Adrian, nagpanggap lang na may pakialam sa kanya.

Ano ba talaga ang tingin nila sa kanya?

Bakit napakadali para sa kanila na paglaruan ang kanyang damdamin at sirain ang buhay niya?

Uminit ang mga mata ni Lara, ngunit mabilis siyang tumingala upang pigilan ang mga luhang nagbabantang pumatak.

Mula sa araw na iyon, nangako siyang hindi na siya muling iiyak para sa mga taong iyon. Dahil hindi sila karapat-dapat sa kahit isang patak ng kanyang luha.

***

Samantala, sa presidential suite sa pinakamataas na palapag ng isang hotel sa Makati, dahan-dahang nagmulat ng mga mata ang lalaking nakahiga sa kama.

Napalingon siya sa kabilang bahagi ng kama, ngunit wala na roon ang babaeng nakasama niya kagabi.

Bahagyang naningkit ang mga mata ni Renzo Valmonte.

“Ang bilis naman, tinakasan niya ako…” malamig niyang bulong.

Inalis ni Renzo ang kumot at bumaba sa kama.

Pumasok ang sikat ng araw mula sa malalaking bintana at tumama sa kanyang katawan. Matangkad siya, malapad ang mga balikat, at matipuno ang pangangatawan. Bakas sa kanyang katawan ang matitigas na guhit ng kanyang mga kalamnan.

Matalim ang kanyang mga mata. Matangos ang ilong niya, manipis ang mga labi, at malinaw ang matigas na hubog ng kanyang panga.

Kahit bagong gising, dama pa rin ang malamig at makapangyarihan niyang presensiya.

Iniunat ni Renzo ang kanyang mga braso, ngunit biglang kumirot ang kanyang likod.

Humarap siya sa salamin at doon napansin ang mahahabang gasgas sa kanyang balat.

Unti-unting umangat ang isang sulok ng mga labi ni Renzo.

“Matapang.”

Kumuha siya ng tuwalya at ibinalot iyon sa kanyang baywang. Pagkatapos, hinawi niya ang buhok na nakatakip sa kanyang noo.

Sa unang pagkakataon, nakatulog siya nang mahimbing. Magaan ang kanyang pakiramdam, at malinaw ang kanyang isip.

Ang babae kaya ang dahilan kung bakit naging mahimbing ang tulog niya?

Muling bumalik sa kanyang alaala ang nangyari kagabi.

Bigla na lamang pumasok ang babae sa kanyang silid. Halatang wala ito sa tamang pag-iisip, ngunit ito pa ang unang lumapit at humalik sa kanya.

Hindi gusto ni Renzo na nilalapitan siya ng mga babae. 

Pero kakaiba ang babaeng iyon.

Hindi siya nakaramdam ng inis o pagkasuklam. Sa halip, hinayaan lamang niya ang babae na gawin ang nais nito.

Napatingin siya sa magulong kama. Doon niya napansin ang maliit na pulang mantsa sa puting sapin.

Agad na nawala ang bahagyang ngiti sa kanyang mga labi. At matagal niya iyong tinitigan.

Ibig sabihin, siya ang unang lalaking nakagalaw nito?

Unti-unting dumilim ang kanyang mga mata nang maalala ang nangyari kagabi.

“Interesting.”

Kinuha ni Renzo ang kanyang cellphone mula sa mesa. Tatawagan na sana niya ang kanyang tauhan upang ipasuri ang mga kuha ng CCTV sa hotel nang mapansin niya ang isang maliit na papel sa tabi ng telepono.

Dinampot niya iyon.

Malalaki at madiin ang mga salitang nakasulat sa papel na:

[ Walang hiya ka. Huwag mo na akong hanapin ]