Chapter 003

Hindi napansin ni Lara na bumukas pala ang suot niyang jacket nang itulak siya ni Adrian kanina. Kaya nang makatayo siya, lantad na ang mga pulang marka sa kanyang leeg, balikat, at mga braso.

Isang tingin pa lang nina Roberto at Teresa, agad na nilang naunawaan kung ano ang nangyari.

Napasinghap si Teresa. Samantala, halos sumabog naman sa galit si Roberto.

Mabilis na lumapit si Roberto kay Lara at malakas itong sinampal.

“Walang hiya ka!” sigaw niya. “Tingnan mo ang ginawa mo!”

Bumasag sa katahimikan ng hardin ang malakas na sampal nito.

Namutla si Lara.

Parang may malakas na ugong sa kanyang tainga habang hawak ang namumulang pisngi niya. Hindi siya makapaniwalang sinaktan siya agad ng sariling ama.

Hindi man lang siya nito tinanong kung ano ang nangyari. Hinayaan na lamang nitong husgahan siya base sa nakita.

“Papa...” nanginginig niyang tawag.

“Huwag mo akong tawaging Papa!” galit na sigaw ni Roberto. “Wala akong anak na tulad mong walang hiya!”

Lalong nagalit si Roberto nang makita niyang naroon si Adrian.

Itinuro niya si Lara.

“Malapit ka nang ikasal, pero nakipagrelasyon ka pa sa ibang lalaki! Saan kami nagkulang sa pagpapalaki sa iyo?”

Tumulo ang mga luha ni Lara.

“Hindi po ganoon ang nangyari. Nilasing nila ako at—”

“Tama na!” putol ni Teresa.

Agad nitong niyakap si Liana. Nang makita niya ang bakas ng sampal sa mukha nito, masama niyang tiningnan si Lara.

“Malinaw naman ang ebidensiya. Ano pa ang gusto mong ipaliwanag?”

“Pero, Mama—”

“Ikaw na nga ang gumawa ng kahihiyan, ikaw pa ang nanakit sa kapatid mo!” singhal ni Teresa. “Pinagtakpan ka pa ni Liana. Sinabi niyang sa bahay ka ng kaibigan mo natulog para hindi kami mag-alala.”

Mahigpit niyang hinaplos ang namamagang pisngi ni Liana.

“Napakabata mo pa, pero napakasama na ng ugali mo. Ganyan ka ba pinalaki ng mga umampon sa iyo?”

Parang may kumurot sa puso ni Lara. Wala silang karapatang idamay ang mga taong nagpalaki sa kanya.

“Hindi po ako tinuruan ng mga magulang kong maging masama,” sagot niya. “At hindi po ninyo alam ang buong katotohanan.”

“Tumahimik ka!” sigaw ni Teresa.

Huminga siya nang malalim bago humarap kay Adrian. Mabilis na nagbago ang kanyang ekspresyon.

“Adrian, hindi na matutuloy ang kasal niyo ni Lara.”

Malamig naman ang boses ni Adrian.

“Hindi pa nga kami kasal, pero niloko na niya ako. Hindi tatanggapin ng pamilya Sarmiento ang isang babaeng tulad niya.”

Napapikit si Lara. Alam niyang kasinungalingan ang lahat.

Si Adrian ang unang nagtaksil sa kanya.

Pero sa harap ng kanyang mga magulang, siya pa ngayon ang lumalabas na nagloko.

***

Nang umaga ring iyon, dumating sa bahay ng mga Villanueva ang mga magulang ni Adrian upang pag-usapan ang pagkansela sa kasal. Dahil iniisip nina Roberto at Teresa na si Lara ang may kasalanan, wala silang nagawa kundi pumayag.

Tahimik lamang si Lara habang nakatayo sa isang sulok ng sala.

Wala man lang gustong makinig sa kanyang paliwanag.

“Papa, Mama,” biglang sabi ni Adrian sa kanyang mga magulang. “May gusto po sana akong sabihin.”

Nagkatinginan ang lahat.

“Matagal nang alam ng mga tao sa Manila na magkakaroon ng kasalan sa pagitan ng pamilya Sarmiento at Villanueva. Kapag bigla nating kinansela ang kasal, siguradong pag-uusapan tayo.”

Kumunot ang noo ng kanyang ama.

“Ano ang gusto mong mangyari?”

“Puwede pa ring matuloy ang kasal,” sagot ni Adrian. “Pero hindi si Lara ang pakakasalan ko.”

Napatingin siya kay Liana.

“Si Liana ang gusto kong maging asawa.”

Kunwari ay nagulat si Liana.

“A-Adrian...”

“Hindi ko kayang pakasalan si Lara pagkatapos ng ginawa niya,” pagpapatuloy ni Adrian. “Mas mabuting si Liana ang ipalit natin. Maaari nating sabihin sa lahat na si Liana naman talaga ang nakatakdang pakasalan ko.”

Napangiti siya.

“Matagal nang magkaibigan ang mga pamilya natin. Sayang naman kung masisira ang samahan natin dahil lamang kay Lara.”

Magkakilala na ang mga magulang ni Adrian at Liana mula pa noong bata pa sila.

Sa pagitan ni Liana, na lumaki sa marangyang buhay, at ni Lara, na kamakailan lamang bumalik mula sa probinsiya, malinaw kung sino ang mas gusto nila.

Ngunit may isang problema.

“Paano ang lola mo?” tanong ng ina ni Adrian.

“Ako na po ang kakausap sa kanya.”

Sandaling nag-isip ang ama ni Adrian bago tumango.

“Sige. Si Liana na ang pakakasalan mo.”

Nagliwanag ang mga mata nina Roberto at Teresa.

Mahalaga sa kanila ang kasal sa pagitan ng dalawang pamilya.

Matagal nang magkaibigan ang mga Villanueva at Sarmiento, pero malaki na ang agwat ng estado ng kanilang mga negosyo.

Kilalang pamilya ang mga Sarmiento sa Manila. Marami silang kompanya, establishments, at lupain.  Samantala, patuloy na nalulugi ang negosyo ng mga Villanueva.

Ang kasal sa pamilya Sarmiento ang tanging pag-asa nilang maisalba ang kanilang kompanya.

Hindi talaga sang-ayon sa kanila ang lola ni Adrian. Kung hindi lamang matagal nang napagkasunduan ng mga nakatatanda ang kasal ng kanilang mga apo, hindi nito tatanggapin ang isang Villanueva bilang asawa ni Adrian.

Iyon din ang isa sa mga dahilan kung bakit pinilit nina Roberto at Teresa na hanapin si Lara.

Si Lara ang panganay na anak ng pamilya Villanueva. Siya ang babaeng ipinangako kay Adrian.

Pero ngayon, napapayag na ang mga Sarmiento na si Liana ang ipalit sa kanya.

Para sa mag-asawa, iyon na ang pinakamagandang solusyon. 

Mabait, maganda, at maayos namang kumilos si Liana at kilalang-kilala rin nila si Adrian.

Wala na silang pakialam kung sino sa dalawang anak nila ang mapapangasawa nito, basta matuloy lamang ang kasal.

****

Pagkaalis ng pamilya Sarmiento, agad na ipinakuha nina Roberto at Teresa ang mga gamit ni Lara.

Ilang minuto lamang ang lumipas, inilabas na ng mga kasambahay ang dalawang maleta niya.

“Papa, Mama...” mahinang tawag ni Lara.

“Huwag mo kaming tawaging ganyan,” malamig na sabi ni Teresa. “Wala kaming anak na nagdala ng ganitong kahihiyan sa pamilya.”

Itinulak niya ang isang maleta palapit kay Lara.

“Bumalik ka kung saan ka nanggaling. Simula ngayon, si Liana na lamang ang anak namin.”

Parang may humigpit sa lalamunan ni Lara.

Hindi siya agad nakapagsalita.

“Tinatakwil ninyo na ako?” nanginginig niyang tanong.

“May mukha ka pang magtanong niyan?” singhal ni Teresa. “Ipinahiya mo ang buong pamilya Villanueva. Huwag mong asahang tatanggapin ka pa namin.”

Inihagis nito ang isang bag sa ibabaw ng maleta.

“Nasa loob niyan ang pera para sa tuition f*e mo. Kunin mo iyon at bumalik ka sa mga umampon sa iyo.”

Napatitig si Lara sa bag.

Ang paraan ng pagsasalita ni Teresa ay parang nagbibigay lamang ito ng limos sa isang pulubi.

Hindi niya maintindihan.

Anim na buwan pa lamang ang nakalipas mula nang hanapin siya nina Roberto at Teresa.

Nang una silang magkita, mahigpit siyang niyakap ng dalawa habang umiiyak. Sinabi nilang siya ang kanilang anak na nawala sa loob ng labing siyam na taon. Nangako silang babawi sila sa lahat ng panahong hindi sila nagkasama. Sinabi nilang ipapasok siya sa isang magandang unibersidad at bibigyan ng maayos na buhay.

Nangako rin silang babayaran nila ang pagpapagamot sa adopted father ni Lara na nasugatan ang binti sa isang aksidente.

Sa loob ng anim na buwan, ipinakita nina Roberto at Teresa na mahal nila siya.

Unti-unting natutong magtiwala si Lara sa kanila. Buong puso niya silang tinanggap bilang kanyang mga magulang at naniwalang sa wakas ay may pamilya na siyang masasandalan.

Pero sa isang iglap, itinapon nila siya na parang wala siyang halaga.

Tumingala si Lara habang namumuo ang mga luha sa kanyang mga mata.

Wala na siyang nakitang pagmamahal sa mga mata ng kanyang mga magulang. Puro galit, kahihiyan, at pagkasuklam lamang ang naroon.

Parang hindi na kayang tagalan nina Roberto at Teresa ang pagtingin kay Lara. Walang sabi-sabi silang tumalikod at pumasok sa loob ng bahay.

Nang makaalis ang dalawa, may isang taong huminto sa harap niya.

Si Liana iyon.

Dahan-dahang yumuko si Liana sa harap ni Lara. Wala na sa mukha niya ang maamo at inosenteng anyo. Sa halip, isang mapagmataas na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi.

“Kumusta ang regalo ko sa birthday natin, Ate?” tanong nito. “Nagustuhan mo ba?”