LOGINNakatayo ang lumang Meat Processing Plant sa pinakagitna ng masukal at matagal nang abandonadong industrial zone ng Puerto Rosario. Isa itong napakalaking gusaling bakal at semento na matagal nang nilamon ng kalawang, panahon, at katahimikan. Basag ang karamihan sa mga bintana, nakalaylay ang mga lumang conveyor chains, at ang mga dingding ay nababalot ng lumot at tuyong dugo ng mga hayop na noon ay kinakatay roon.Sa gitna ng malakas na buhos ng ulan, mistulang isa itong higanteng halimaw na tahimik na nag-aabang ng susunod nitong mabibiktima.Walang ilaw sa labas. Tanging ang paminsan-minsang kidlat na humahati sa kalangitan ang nagbibigay-liwanag sa madilim na estruktura. Mula sa loob ay maririnig ang paos na ugong ng isang lumang generator, the only sign that the place was still alive. Kasabay nito ang mahinang pagpatak ng tubig mula sa sirang bubong at ang nakabibinging katahimikan bago ang unos.Ilang metro ang layo, dahan-dahang huminto ang convoy ng mga Delgado. Sunod-sunod
Lumipas ang limang oras. Limang oras ng purong impyerno para kay Alejandro.Sa loob ng security command center ng kapitolyo, nagkakagulo ang lahat. Ang dating tahimik at organisadong silid ay napuno ng ingay ng mga radyo, sunod-sunod na ring ng telepono, at mabilis na pagpindot ng mga keyboard ng mga IT experts at intelligence team.Ngunit sa kabila ng lahat ng tao at kagamitang itinapon ni Alejandro sa paghahanap, wala pa ring ni isang bakas.Nawala ang itim na van sa mga blind spot ng lumang highway patungong kabundukan. Walang nakakita. Walang nag-report. Tila ba nilamon ng lupa si Karolina at Landon.Nakatayo si Alejandro sa harap ng malaking mapa ng probinsya. Hukot ang kanyang mga balikat, at ang kanyang polo na dati’y maayos ay nakatupi na sa mga braso. Malalim ang kaitiman sa ilalim ng kanyang mga mata. Sa bawat minutong lumilipas na wala siyang balita, unt-unting pinapatay ng takot at galit ang kanyang sistema."Governor," lumapit ang kanyang Chief of Police, nanginginig ang
Lumipas ang ilang linggo.Mas lalo nang lumaki ang tiyan ni Karolina. Halos pitong buwan na ang kanyang dinadala, at dahil unti-unti nang bumabalik ang sigla niya, nagsimula na rin siyang mamili ng mga gamit para sa kanilang magiging anak.Sa loob ng opisina ng Gobernador, isinara ni Alejandro ang isang makapal na folder bago tumingin sa asawa."I'm sorry, sweetheart."Napatingin si Karolina. "Hmm?""I promised I'd go shopping with you today." Bahagya itong napabuntong-hininga. "But the council moved an emergency budget meeting. Kailangan kong tapusin 'to bago mag-alas singko."Ngumiti si Karolina at marahang hinawakan ang pisngi nito. "It's okay. Hindi naman mauubos ang mall.""I still don't like the idea of you going without me."Napailing siya. "Hindi naman ako mag-isa. May security detail naman."Tahimik na tinitigan siya ni Alejandro bago tuluyang sumuko."Fine." Tumayo ito at marahang yumuko upang halikan ang noo niya. "But promise me one thing.""What?""Don't leave the guards.
Tahimik na ang buong Capitol. Halos lahat ng empleyado ay nakauwi na, at tanging mahihinang yabag ng mga guwardiya at ang tunog ng air conditioner ang maririnig sa malawak na opisina ng gobernador. Abala si Alejandro sa pagpirma ng mga dokumentong nakasalansan sa kanyang mesa, habang si Karolina naman ay nakaupo sa mahabang leather sofa. Nakahawak siya sa kanyang anim na buwang buntis na tiyan habang paminsan-minsang napapangiwi. Hindi pa rin siya makapaniwalang anim na buwan na ang kanyang dinadala. Pakiramdam niya'y kailan lang nang malaman niyang buntis siya, at kasabay noon, tuluyan din niyang nawala ang anak niyang si Jed. Napahawak siya sa kanyang tiyan at napangiti nang mapait. Habang lumalaki ang sanggol sa kanyang sinapupunan, mas lalo rin niyang nami-miss ang kanyang munting anghel. Ilang minuto ang lumipas bago siya napabuntong-hininga. "Sweetheart..." Hindi tumingin si Alejandro, ngunit agad siyang sinagot. "Hmm?" "Masakit na paa ko." Kaagad nitong ibinaba ang hawak
Ang pribadong hardin ng mga Delgado ay ginawang isang elegante at napakagandang venue para sa selebrasyon. Napuno ito ng mga dekorasyong puti at ginto, habang sa gilid ay nakatayo ang isang malaking backdrop na may nakasulat na, "Boy or Girl?", katabi ang isang napakalaking balloon box na naghihintay sa pinakahihintay na gender reveal. Unlike the grand events hosted by influential families, this celebration was intentionally kept intimate. Only the people closest to Alejandro and Karolina were there. Present sa selebrasyon sina Doña Emilia, Mommy Beck, Jane, Aldous, Romano, at ang pinakamalalapit na kaibigan ni Alejandro—sina Riot, Roman De Luca, Sebastian Laurent, Tobias Kane, Roman Vincent Castellano, at Silas Moril Moretti, na minsan na ring nakilala ni Karolina noon. Habang nagkukuwentuhan ang lahat, hindi maiwasang mapangiti ni Karolina. Hindi niya akalaing mararanasan niya ang ganitong klaseng selebrasyon. Noong ipinagbubuntis niya sina Ely at Jed, walang gender reve
Tatlong buwan na ang lumipas. Hindi na maririnig ang tunog ng maliit na whiteboard na palaging ginagamit ni Jed. Wala na ring munting boses ni Ely na laging nagyayayang maglaro sa kapatid. Marami ang nagbago. Ngunit mas marami ang nanatiling pareho. Sa hardin ng mansion, sa ilalim ng parehong punong pinili ni Jed para sa kanilang huling family picture, tahimik na nakaupo si Karolina. Suot niya ang isang maluwag na puting dress na hindi na kayang itago ang unti-unti niyang lumalaking tiyan. Halos apat na buwan na ang dinadala niyang sanggol. Marahan niyang hinaplos ang kanyang baby bump habang nakatitig sa naka-frame na larawan nilang apat na nakapatong sa maliit na mesa. Nakangiti si Jed sa litrato. Parang buhay na buhay pa rin. Unti-unting namuo ang luha sa kanyang mga mata. "I miss you, baby..." mahinang bulong niya. Napahikbi siya. "I wish you were here to meet your little brother or sister." Napayuko siya habang mahigpit na yakap ang frame. "Araw-araw kitang nami-miss." T
It has already been six months since Karolina Kordova’s son was diagnosed with lung cancer. Going through cancer is such a painful and life-changing experience. As a single mother, it breaks Karolina’s heart to see her child suffer. He became traumatized by the diagnosis, the endless needles and m
Nakaupo si Karolina sa sofa, yakap ang bunso sa gilid niya habang ang panganay ay nakasandal sa balikat niya. Madilim ang kwarto, ang liwanag ng TV lang ang gumagawa ng anino sa kanilang mga mukha. On the screen, Thanos stood tall, calm yet terrifying. In a deep, heavy voice, he said, “The hardest
Nanginginig pa rin ang kamay ni Karolina habang nakatitig sa marriage contract na nasa harapan niya. The paper felt heavier than it should, parang bawat salita roon ay unti-unting sumasakal sa kanya. Alejandro stood silently across from her, calm and patient as if he already knew what her answer wo
Nagising si Karolina na mabigat ang ulo at nanlalabo pa ang paningin. The first thing she noticed was the sound of waves crashing outside the huge glass windows beside her. Slowly, she sat up from the massive bed, agad napansin na wala na siya sa port. The room looked luxurious. Too luxurious. Bl







