Chapter 4

Nanginginig pa rin ang kamay ni Karolina habang nakatitig sa marriage contract na nakalatag sa harapan niya. Parang biglang bumigat ang papel sa bawat segundo, na para bang bawat salitang nakasulat doon ay unti-unting sumasakal sa kanya.

Sa kabilang panig ng mesa, tahimik lamang na nakatayo si Alejandro, kalmado at matiyaga, as if he already knew what her answer would be.

Nanikip ang dibdib niya nang maisip si Jed na nakahiga sa hospital bed. Mahina, hirap huminga, at patuloy na lumalaban para mabuhay. Siya lang ang may kakayahang iligtas ito.

Wala siyang pagpipilian.

Dahan-dahan niyang inabot ang panulat. Huminga siya nang malalim, pilit pinatatag ang sarili. Pagkatapos ay tahimik niyang isinulat ang kanyang pangalan.

Bumaba ang tingin ni Alejandro sa kontrata. Unti-unting umangat ang sulok ng kanyang labi, ngunit hindi iyon ngiti ng saya. It was the smile of a man who had just gotten exactly what he wanted.

"Good," mahinang saad nito.

Sa sandaling iyon, may isang bagay na tuluyang tumama kay Karolina. She had just signed herself over to a man she barely knew. At ang mas nakakatakot? Takot na agad siya rito.

Hindi niya ito ginusto. Wala lang talaga siyang ibang pagpipilian. Ginawa niya iyon para kay Jed. Para sa mga anak niya.

Ngunit hindi niya maintindihan kung bakit biglang dumoble ang bigat ng kontratang hawak niya. Para bang sa mismong sandaling iyon, unti-unti siyang ikinukulong ng sariling pirma sa isang buhay na hindi niya kailanman pinangarap.

Nang tuluyan niyang ibaba ang kontrata, nagsalita si Alejandro.

"Don't worry," kalmado nitong saad. "I won't make your life a living hell... as long as you remember one thing."

Bahagya itong yumuko, sapat lang upang marinig niya ang bawat salitang binitiwan nito.

"Be a good wife... and we'll get along just fine."

Simple lang ang tono nito, ngunit sapat na iyon upang maramdaman ni Karolina ang malamig na babala sa likod ng mga salita. Hindi iyon pakiusap.

Banta iyon.

The following days in Puerto Rosario felt almost unreal.

Sa unang tingin, it looked like paradise—massive mansions overlooking the sea, private beaches untouched by crowds, lavish dinners prepared every night, and guards stationed in every corner of the estate. Pero sa kabila ng lahat ng karangyaan, wala ni isa roon ang nagbigay kay Karolina ng kapanatagan.

If anything, the island felt more like a beautiful prison. Especially because of Alejandro.

Noong una, halos hindi siya nito kinakausap. Hindi rin siya nito hinahawakan maliban na lang kung kinakailangan. Ngunit habang lumilipas ang mga araw, unti-unti niyang nasisilayan ang tunay na Gobernador sa likod ng kalmadong mukha, mamahaling suit, at kontroladong kilos.

He was colder than she remembered. More ruthless. And far more terrifying.

Nakikita niya iyon sa paraan ng agarang pagyuko ng mga tao sa tuwing dumarating ito. Sa katahimikang bumabalot sa silid sa isang tingin lang nito. Kahit ang mga armadong guwardiya sa mansion ay laging nakatindig nang tuwid, na para bang isang maling galaw lang ang katumbas ay kapahamakan.

At isang gabi, tuluyan niyang naunawaan kung bakit.

Tahimik siyang naglalakad sa pasilyo nang makarinig siya ng sigawan mula sa opisina ni Alejandro. Bahagyang nakabukas ang pinto.

Hindi niya sinasadyang mapasilip.

Sa loob, isang lalaki ang nakaluhod sa malamig na sahig, nanginginig sa takot habang nakayuko. Sa harap nito ay si Alejandro, tahimik lang na nakatayo, kalmado ang ekspresyon na para bang walang nangyayaring kakaiba.

Hindi siya sumisigaw. Hindi siya galit. At iyon ang mas nakakatakot.

Habang ang lalaki ay halos magmakaawa sa takot, nanatiling walang emosyon ang mukha ni Alejandro. Parang sanay na sanay na itong panoorin ang mga taong lumuluhod sa kanyang harapan.

“You stole from me,” Alejandro said quietly.

“H-hindi yan totoo, Governor, parang a—awa m-mo na—”

The sound of a gun clicking echoed through the room.

Parang biglang tumigil ang oras.

Napatigil si Karolina sa kinatatayuan niya, kasabay ng paglamig ng buo niyang katawan. Nanigas ang kanyang mga daliri sa pagkakahawak sa doorknob habang pilit niyang pinipigilan ang sariling sumilip pa.

Sa loob, bahagyang ikiniling ni Alejandro ang ulo, nananatiling kalmado at walang emosyon ang ekspresyon nito.

"You know what happens to people who betray me."

Bang.

Napasinghap si Karolina at agad na napaatras bago pa siya mapansin. Kumakabog nang malakas ang dibdib niya habang nagmamadali siyang lumayo, pilit pinipigilan ang panginginig ng kanyang mga kamay.

Hindi niya nakita ang sumunod.

At ayaw na rin niyang makita.

Isa lang ang malinaw sa isip niya. This was the man she married. At unti-unti niyang nauunawaan kung bakit halos lahat ng tao ay takot kay Alejandro Delgado.

Dahil hindi lang siya mapanganib. He was the kind of man who could take a life... and sleep peacefully after.

Gusto na niyang umuwi. Tumakas. Lumayo hangga't maaari sa lalaking iyon. Halos dalawang linggo na siyang nakakulong sa Puerto Rosario. Araw-araw, lalo niyang nami-miss ang kanyang mga anak. Ngunit wala siyang magawa.

She had signed the contract.

At ngayon, wala siyang ibang pagpipilian kundi magtiis at sumunod.

Makalipas ang ilang minuto, lumabas muna si Karolina at nagtungo sa hardin, desperadong huminga ng sariwang hangin. Ngunit kahit gaano kalalim ang bawat paghinga niya, hindi pa rin humupa ang kaba sa dibdib niya. Paulit-ulit pa ring naglalaro sa isip niya ang putok ng baril at ang malamig na boses ni Alejandro.

Nang maramdaman niyang bahagya na siyang kumalma, dahan-dahan siyang bumalik sa kanilang silid. Pagpasok pa lang niya, agad siyang natigilan.

Naroon na si Alejandro.

Tahimik itong nakaupo sa gilid ng kama, bahagyang nakarolyo ang manggas ng puting polo habang nakasandal ang isang kamay sa panga nito. Sa ilalim ng malamlam na ilaw ng silid, mas lalo itong nagmukhang malamig at imposibleng basahin ang iniisip.

His eyes slowly lifted to meet hers. "Where have you been?" he asked, his voice calm and unreadable.

Napahigpit ang hawak ni Karolina sa doorknob. "H-Huh?"

"I asked where you've been."

Bahagyang tinaasan siya ni Karolina ng tingin. "Bakit? Kailangan mo bang malaman ang bawat galaw ko?"

Saglit na katahimikan ang namagitan sa kanila.

Tahimik na bumuntong-hininga si Alejandro bago dahan-dahang tumayo mula sa kama. Hindi nagbago ang ekspresyon nito, ngunit lalong naging mabigat ang presensya nito habang papalapit.

"So, that's the attitude you've chosen."

Mababa ang boses nito, ngunit sapat iyon para maramdaman ni Karolina ang babalang nakatago sa bawat salita.

"Wala kang pakialam."

Tahimik lang siyang tiningnan ni Alejandro. Hindi ito nagalit. Hindi rin siya nagtaas ng boses.

But that silence was worse.

Dahan-dahan itong tumayo mula sa pagkakaupo at lumapit. Bawat hakbang nito ay tila lalong nagpapabigat sa hangin sa pagitan nila. Napaatras si Karolina nang isang hakbang hanggang sa sumayad ang likod niya sa pinto.

Huminto si Alejandro sa harapan niya.

"I don't tolerate disrespect," he said quietly. "Not from anyone."

Hindi sumagot si Karolina. Pilit niyang sinalubong ang titig nito kahit ramdam niyang unti-unting nawawala ang tapang niya.

Sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata. Pagkatapos ay malamig na bumuka ang labi ni Alejandro.

"Bend over."

Hindi iyon tunog pakiusap. Isa iyong utos.

"A-Alejandro… wala ako sa mood ngayon—"

"I don't repeat myself."

Napalunok siya. Pilit niyang sinalubong ang titig nito, kahit ramdam niyang unti-unti nang kinakain ng takot ang natitira niyang tapang.

"Please wag ngayon—"

"I gave you an order."

Mababa ang boses ni Alejandro, ngunit mas lalo iyong naging mapanganib.

"If you refuse me now, don't expect me to be patient the next time you decide to challenge me."

Tahimik ang buong silid. Tanging ang mabilis na paghinga ni Karolina ang maririnig.

Unti-unti niyang ibinaba ang tingin, nanginginig ang kanyang mga kamay. Hindi niya alam kung ano ang balak gawin ni Alejandro, ngunit isang bagay ang malinaw sa kanya.

He wasn't testing her. He was making sure she understood who was in control.

At nanatiling nakatayo si Karolina. Hindi siya agad kumilos. Tahimik na lumapit si Alejandro hanggang ilang pulgada na lang ang pagitan nila.

"Last chance," he said quietly. Sandali siyang tumitig sa mga mata nito bago malamig na inulit, "Bend over, Karolina."

His words sent a chill down her spine.

Napalunok si Karolina. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang dahan-dahan niyang ginawa ang ipinag-uutos nito.

Slowly, she bent over.

Nanatili si Alejandro sa paanan ng kama, hindi man lang nag-abalang alisin ang suot niyang coat. Tahimik lang niya itong pinagmasdan, tila sinusukat kung hanggang saan ang magiging pagsunod nito.

"Lean forward... just a little more," he commanded softly, his voice low and controlled.

Nag-atubili si Karolina, ngunit tuluyan din siyang sumunod.

A faint smirk tugged at Alejandro's lips as his gaze lingered on her.

"Hm..." mahina nitong bulong. "That's better.”

Then, he playfully slapped one of her ass cheeks. Karolina let out an uncontrolled, excited scream, isang matunog at mapang-akit na tili na lalong nagpaalab sa binata. A satisfied, proud smile spread across his face.

He didn’t waste any time. His manhood slid through her labia, spreading her wetness before pressing heavily against her opening.

"Ah, fuck... ang sikip mo." he groaned. Grabbing her buttocks in a tight squeeze, he thrust inside her mercilessly hard.

"Ohh!" Her body stretched, adapted, and clamped tight around him.

Isang malakas na halinghing ang umalingawngaw sa kwarto, napakasarap pakinggan ng bawat ungal at igos ng binata habang pabilis nang pabilis ang kanilang galaw.

They quickly got caught up in the primal rhythm. She dared to push her hips back, meeting him with a desperate counter-pressure.

His nails dug deep into her skin as she buried her face and screamed into the sheets,

"Ah! Ah!” her breathless cries sounded like a wild, desperate ode to the position.

The overwhelming sensation pushed Alejandro over the edge. With a low, guttural roar—isang malalim at pumuputok na ungal—he buried himself deep inside her one last time, releasing everything, his weight slumping heavily against her back as their ragged breathing filled the quiet room.