LOGINNagising si Karolina sa gitna ng gabi, hingal pa at magulo ang isip. The bed beside her was empty, Alejandro was gone.
For a moment, she just lay there in silence, staring at the dark ceiling while trying to calm the chaos inside her chest. The sheets were still warm from his body, carrying the faint scent of his cologne mixed with smoke and expensive liquor. Her body still remembered everything from earlier, the closeness, the heat, the way he made her forget how to think straight. Too intense, too consuming. Every touch still lingered on her skin like a mark she couldn’t erase no matter how hard she tried. Nakakauhaw. That was the only thing she could focus on. Dahan-dahan siyang bumangon at lumabas ng kwarto, barefoot, habang tahimik na naglalakad sa madilim na hallway ng mansion. The cold marble floor sent chills through her body. The place felt different at night, bigger, colder, like it was watching her. Shadows stretched across the walls while the dim lights from the chandeliers barely illuminated the hallway. Even the silence felt heavy, suffocating in a way she couldn’t explain. Pagdating niya sa kitchen, agad siyang kumuha ng baso at nagsalin ng tubig. Her hands trembled slightly as she lifted the glass to her lips. She drank slowly, trying to steady her breathing, trying to silence the uneasy feeling crawling under her skin. Pero bago pa man siya tuluyang makapagpahinga, biglang may brasong humawak sa kanya mula sa likod. Nanigas si Karolina. “You’re awake,” isang mababang boses ang bumulong sa gilid ng leeg niya. The familiar scent hit her instantly. Oh it’s Alejandro, she thought. Kaya hinayaan niya nalang gawin ang gusto nito. At bigla siyang napasinghap nang maramdaman niyang humigpit ang hawak ng binata sa kanyang baywang. His chest pressed firmly against her back while his breathing brushed against her skin, slow and controlled. “Don’t move,” he murmured. Hindi siya gumalaw gaya ng sabi nito. Her pulse spiked as his hand slid carefully inside her panty, holding her in place. Karolina’s thoughts scattered, confused, dizzy, trapped between fear and something she didn’t want to name. Her breathing became uneven as his fingers traced slowly against her skin, deliberate and possessive, like he already owned every part of her. He, then, tilted her chin slightly, forcing her to look up. The kitchen suddenly felt too small, too hot, too dangerous. And just as their lips almost met— “Let her go.” Cold. Composed. Chilling. The voice cut through the room like a blade. The arms around her immediately loosened. Karolina stepped back fast, breathing uneven, turning her head toward the door. And there he was. Alejandro. ‘Alejandro? No… wait. If he’s Alejandro… then who the hell is this guy supposed to be?’ Karolina’s stomach dropped violently. Or at least… another version of him. Her mind spiraled in panic as she stared between the two men. Same height. Same face. Same dark eyes that looked capable of ruining lives without remorse. Even the way they stood was identical, calm and terrifying at the same time. “What the fuck is happening?” Karolina was confused as fuck. Wala nang nagme-make sense sa kanya at that moment. Her thoughts were spinning so fast, hindi na niya alam kung ano ba talaga ang totoo Alejandro sa kanila. Her chest felt tight as panic slowly consumed her. Alejandro was already complicated enough, pero ngayon may kambal pa? She felt betrayed, overwhelmed, and honestly scared. Parang biglang gumuho yung reality niya. Standing in the doorway, Alejandro watched without moving. His expression remained unreadable, his jaw tight as his eyes locked onto the man behind her. The tension inside the kitchen became unbearable, thick enough to choke on. And the man in front of her looked exactly like him. Same presence. Same terrifying calm. But the real Alejandro’s voice came again, sharper this time. “Step the fuck away from her, Aldous.” Nanginginig ang mga kamay ni Karolina habang nakatingin sa pagitan nila. Dalawang lalaki. Iisang mukha. Isang bangungot na hindi niya maintindihan. And then Karolina realized she had never truly known who she was sleeping beside all this time. But who cares if she knows him or not? She got fucked the moment they met in that VIP room, so what was the point? Alejandro took one slow step forward. The other didn’t move. And in the suffocating silence of the kitchen, with her heartbeat turning violent against her ribs, Karolina whispered the only question that mattered. “Who the hell did I marry?”Maaga pa lamang ay gising na si Alejandro.Tahimik niyang isinara ang mga cuff ng puting long-sleeved polo habang sinusulyapan ang kama. Mahimbing pa ring natutulog si Ely sa gitna, yakap ang stuffed bunny nito. Sa kabilang panig naman ay si Karolina, na bahagyang nakayakap pa rin sa unan.Sandali niya lamang silang pinagmasdan.Ito ang kapayapaang handa niyang ipaglaban sa anumang paraan.Marahan siyang lumapit sa kama at bahagyang yumuko upang halikan sa noo si Ely. Pagkatapos ay lumipat ang tingin niya kay Karolina.Tila naramdaman nito ang presensya niya dahil dahan-dahan itong nagmulat ng mga mata."You're leaving?" paos nitong tanong.Bahagyang ngumiti si Alejandro. "May aasikasuhin lang ako."Napabangon nang kaunti si Karolina. "Ganito kaaga?""Mm."Hindi na ito nagtanong pa. Sa mga mata pa lang ni Alejandro, alam niyang hindi ito simpleng trabaho.Marahan niyang hinawakan ang kamay nito."Magpapasama ako kina Romano. Stay here with Ely."Tahimik si Karolina tumango. "Mag-iinga
Tahimik nilang pinanood ang papalayong bulto ng Doña.Isa-isang nagsara ang mga pinto ng mga itim na sasakyan. Umalingawngaw ang mahinang ugong ng mga makina bago dahan-dahang umusad ang buong convoy palabas ng vineyard.Nang tuluyang mawala ang mga sasakyan sa kanilang paningin, tila kasabay ding nawala ang natitirang init ng gabing iyon.Tahimik na yumuko si Alejandro. Mahigpit pa rin ang hawak niya sa brown envelope. Pagkalipas ng ilang segundo, marahan niya itong isinara.Nang muli siyang mag-angat ng ulo, wala na ang lalaking kanina lang ay nakikipagsayaw at nakikipagbiruan kay Karolina.Bumalik ang Gobernador. Bumalik ang lalaking kinatatakutan ng mga kalaban niya."Romano."Isang salita lang iyon, ngunit sapat na para agad na tumuwid ang kanyang tauhan."Governor.""Lock everything down.""Yes, Governor.""Walang lalabas na kahit anong impormasyon tungkol sa complaint na 'to. Kahit isang dokumento. Kahit isang pangalan."Tumango si Romano. "I'll handle it personally.""Good." I
Unti-unting humina ang tugtog ng string quartet bago napalitan ng isang banayad na instrumental piece. Ang malamig na simoy ng hangin ay marahang dumaan sa pagitan nila, dahilan upang bahagyang sumayaw ang laylayan ng damit ni Karolina. Tahimik na tumayo si Alejandro at inilahad ang kanyang kamay. "May I have this dance?" Napatingin si Karolina sa kamay nito bago marahang ngumiti. "I know how to dance," mahina niyang sabi. "Just... not like this." Napakunot-noo si Alejandro. "I've only ever danced because it was my job." Dagdag ni Karolina. "No one's ever asked me to dance... just because they wanted to." May kung anong kumirot sa dibdib ni Alejandro. Marahan niyang inilapit pa ang kamay. "Then let this be your first." Ilang segundo siyang nag-alinlangan bago tuluyang inilagay ang kanyang kamay sa palad nito. Dahan-dahang hinila siya ni Alejandro palapit. Maingat nitong ipinatong ang isang kamay sa kanyang baywang habang magkahawak ang isa pa nilang kamay. Hindi sila
Mainit na sinag ng araw ang marahang sumilip sa pagitan ng makakapal na kurtina. Sabado ngayon. Dahan-dahang iminulat ni Karolina ang mga mata. Paglingon niya sa tabi, mahimbing pa ring natutulog si Ely, mahigpit na nakayakap sa paborito nitong stuffed bunny. Napangiti siya at marahang hinaplos ang buhok ng anak bago maingat na bumangon. Habang isusuot niya ang kanyang tsinelas, napansin niya ang isang puting sobre na nakapatong sa bedside table. Napakunot-noo siya. Nakasulat sa harap nito ang pangalan niya sa pamilyar na sulat-kamay. For Karolina. Dahan-dahan niya iyong binuksan. Isang maliit na card ang bumungad sa kanya. Will you let me court you? I realized I fell in love with you without ever asking for the chance to win your heart the right way. Dinner tonight. Seven o'clock. No pressure. If you don't come, I'll understand. — Alejandro Matagal na natigilan si Karolina habang nakatitig sa liham. Hindi niya namalayang bahagyang umangat ang sulok ng kanyang mga labi.
Ilang araw na ang lumipas. Unti-unti nang bumalik sa normal ang takbo ng buhay sa loob ng mansyon. Tahimik pa rin ang pagitan nina Karolina at Alejandro. Wala nang sigawan, wala na ring pilitang pag-uusap. Tinupad ni Alejandro ang sinabi niya, hindi niya ito pinilit na magtiwala muli. Sa halip, hinayaan niyang ang mga kilos niya ang magsalita. Isa sa mga una niyang ginawa ay ang ipalipat si Ely sa isang prestihiyosong pribadong paaralan sa Puerto Rosario upang mas malapit ito sa mansyon. Maaga pa lamang ay gising na si Karolina. Nakaupo si Ely sa kama habang inaayos niya ang uniporme nito para sa unang araw sa bago nitong paaralan. "Excited ka na ba?" nakangiting tanong niya. Malawak ang ngiti ni Ely habang masiglang tumango. "Super, Mama!" Napangiti rin si Karolina. Dahan-dahan niyang isinuklay ang mahabang buhok ng anak bago ito tinalian ng maayos. "Ang ganda naman ng prinsesa ko." Napangiti si Ely at umikot pa sa harap niya. "Pretty ba ako, Mama?" "Very pretty," sagot niya
Tahimik ang buong biyahe pauwi. Walang nagsalita kahit isa sa kanila. Tanging ang mahinang ugong ng makina at paminsan-minsang pagpatak ng ulan sa salamin ang maririnig sa loob ng sasakyan. Pagdating sa mansyon, hindi na lumingon si Alejandro. Agad itong bumaba at naglakad papasok ng bahay. Hindi rin ito huminto. Diretso itong nagtungo sa opisina. Napalunok si Karolina. Hindi niya alam kung bakit, ngunit bawat hakbang palapit doon ay parang lalong bumibigat ang pakiramdam niya. Huminto siya sa labas ng pintuan nang marinig ang pagbukas nito. Pumasok si Alejandro. Hindi na ito nagsalita. Hindi rin siya nilingon. Ilang segundo lang ang lumipas bago muling bumukas nang bahagya ang pinto. Tahimik na lumabas si Romano. Nagtagpo ang tingin nila ni Karolina. Walang biro sa mukha nito ngayon. Wala ang nakasanayan niyang kalmadong ngiti. Lumapit ito nang isa pang hakbang. "Karolina." Napatingin siya rito. "Huwag kang makipagtalo sa kanya." Bahagya siyang napakunot-noo. "Will he hurt me
Magkahawak pa rin ng kamay sina Alejandro at Karolina, habang mas hinigpitan naman ni Karolina ang pagkakayakap kay Mochi. Salamat sa Diyos at ligtas ang aso. Nanginginig man ito, wala itong malubhang sugat. Then a familiar voice spoke. "Well... this is awkward." Her eyes widened. No way! No f
Hindi makagalaw si Karolina.Parang nanigas ang buong katawan niya habang palipat-lipat ang tingin niya sa dalawang lalaking nasa kusina. Pareho silang nakatayo na parang sanay na sanay mag dala ng takot. Same face. Same eyes. Same broad shoulders that looked too dangerous for any room. Kung hindi
Nanginginig pa rin ang kamay ni Karolina habang nakatitig sa marriage contract na nasa harapan niya. The paper felt heavier than it should, parang bawat salita roon ay unti-unting sumasakal sa kanya. Alejandro stood silently across from her, calm and patient as if he already knew what her answer wo
Nagising si Karolina na mabigat ang ulo at nanlalabo pa ang paningin. The first thing she noticed was the sound of waves crashing outside the huge glass windows beside her. Slowly, she sat up from the massive bed, agad napansin na wala na siya sa port. The room looked luxurious. Too luxurious. Bl







