LOGINNagising si Karolina na mabigat ang ulo at nanlalabo pa ang paningin. The first thing she noticed was the sound of waves crashing outside the huge glass windows beside her. Slowly, she sat up from the massive bed, agad napansin na wala na siya sa port.
The room looked luxurious. Too luxurious. Black marble floors, dim lights, expensive furniture. Para siyang nasa isang five-star hotel, pero bakit parang kulungan ang pakiramdam niya? Then she saw him. Alejandro stood near the balcony doors, one hand inside his pocket while calmly staring outside. “You’re awake,” he said without looking at her. Biglang bumalik lahat sa isip ni Karolina, ang island, ang malamig niyang tingin, at yung cloth na pinasinghot sa kanya bago siya mawalan ng malay. “What the hell did you do to me?” she demanded, mabilis na bumangon. Alejandro finally looked at her. Calm. Cold. Untouched. “You passed out,” he answered simply. “You’re safe here.” “Passed out?” she snapped. “You kidnapped me!” “Oh come on, nothing happened to you. It’s just for the love of the game,” he said, amusement flickering in his eyes while his expression remained dangerously calm. Karolina let out a hollow laugh, disbelief flashing across her face as she slowly stepped away from him. “A game?” she whispered. “Because I’m the one trapped in it.” “Anyway, you’re staying here for now,” he said. “And one more thing, Karolina,” his eyes darkened slightly. “Do not leave this room. Don’t wander around the estate, and don’t try to escape.” Nakunot noo niya. “Why?” “Because I said so.” That only irritated her more. After Alejandro left, naiwan siyang mag-isa sa napakalaking kwarto. Tahimik. Suffocating. Hours passed, and curiosity slowly started eating at her. Bakit siya binabantayan? Bakit parang preso siya rito? Nandito siya para mag perform, hindi para maging bilanggo. At anong klaseng tao ba talaga si Alejandro Delgado? So despite the warning, she left the room. Tahimik ang mansion habang naglalakad siya sa mahahabang hallways. The place was massive, almost maze-like, with expensive paintings, dark walls, and armed guards stationed outside certain doors. Her chest tightened. Something was wrong in this place. Habang pababa siya sa likod na hallway, may narinig siyang mahinang sigawan mula sa isang open door downstairs. She hesitated, but moved closer anyway. And that was her mistake. The moment she peeked inside, her blood ran cold. A man was kneeling on the floor, bruised and bleeding badly while two guards held him down. And standing right in front of him was Alejandro. Calm. Expressionless. Dangerous. “Please… I swear, I didn’t say anything,” umiiyak na sabi ng lalaki. Alejandro slowly crouched in front of him, almost relaxed. “But you were going to,” he replied quietly. Then without hesitation. He pulled out a gun. Nanlaki mata ni Karolina. A loud gunshot echoed across the room. The man’s body dropped lifelessly to the floor. Karolina gasped softly, mabilis na natakpan ang bibig niya, but it was too late. Alejandro looked up. Diretso sa kanya. For a second, nobody moved. Then his expression darkened. “Shit,” she whispered. Mabilis siyang tumakbo paatras, nanginginig buong katawan niya habang habol-habol ang hininga. Pero bago pa siya makalayo, may humawak agad sa braso niya. “Let me go!” sigaw niya habang nagpupumiglas. Pero walang epekto. Within seconds, dinala ulit siya pabalik sa parehong kwarto, this time with Alejandro already waiting for her inside. Tahimik lang ito habang nakaupo sa couch, parang walang nangyaring pagpatay ilang minuto lang ang nakalipas. Karolina backed away from him, nanginginig. “You killed him,” she whispered. Alejandro looked at her calmly. “I warned you not to leave the room.” “You’re insane!” “No,” he replied coldly. “I’m careful.” Tahimik na bumagsak ang luha ni Karolina habang unti-unting nagsisink in ang realidad. She saw too much. And now she knew exactly why he didn’t want her wandering around. Alejandro slowly stood and walked toward her. “Normally,” he said calmly, “people who witness things like that don’t stay alive long enough to speak about it.” Biglang nanlamig buong katawan niya. “But,” he continued, stopping inches away from her, “I’m willing to give you another option.” Napatitig siya sa kanya. “A contract marriage.” Her breath caught. “You become my wife,” Alejandro said, his voice low and terrifyingly calm, “and in return, I protect you, your children, and I pay for every treatment your son needs.” Nanlaki mata niya. Nagtataka kung paano nito nalaman ang sitwasyon niya at anak. “But there’s a condition.” His gaze darkened. “You obey everything I say. No questions. No disobedience.” Lumapit pa siya nang bahagya. “Because if you don’t,” he murmured, “I’ll keep you locked up here until you do.” His jaw tightened slightly before delivering the final blow. “And your son will die in that hospital with no one left to save him.” Karolina felt her knees weaken. Pagdating sa mga anak niya gagawin niya lahat mapabuti ang lagay ng mga ito. Then Alejandro slowly pulled a folder from the table beside him and placed it in front of her. A marriage contract. Already signed by him. All that was missing was her name.Maaga pa lamang ay gising na si Alejandro.Tahimik niyang isinara ang mga cuff ng puting long-sleeved polo habang sinusulyapan ang kama. Mahimbing pa ring natutulog si Ely sa gitna, yakap ang stuffed bunny nito. Sa kabilang panig naman ay si Karolina, na bahagyang nakayakap pa rin sa unan.Sandali niya lamang silang pinagmasdan.Ito ang kapayapaang handa niyang ipaglaban sa anumang paraan.Marahan siyang lumapit sa kama at bahagyang yumuko upang halikan sa noo si Ely. Pagkatapos ay lumipat ang tingin niya kay Karolina.Tila naramdaman nito ang presensya niya dahil dahan-dahan itong nagmulat ng mga mata."You're leaving?" paos nitong tanong.Bahagyang ngumiti si Alejandro. "May aasikasuhin lang ako."Napabangon nang kaunti si Karolina. "Ganito kaaga?""Mm."Hindi na ito nagtanong pa. Sa mga mata pa lang ni Alejandro, alam niyang hindi ito simpleng trabaho.Marahan niyang hinawakan ang kamay nito."Magpapasama ako kina Romano. Stay here with Ely."Tahimik si Karolina tumango. "Mag-iinga
Tahimik nilang pinanood ang papalayong bulto ng Doña.Isa-isang nagsara ang mga pinto ng mga itim na sasakyan. Umalingawngaw ang mahinang ugong ng mga makina bago dahan-dahang umusad ang buong convoy palabas ng vineyard.Nang tuluyang mawala ang mga sasakyan sa kanilang paningin, tila kasabay ding nawala ang natitirang init ng gabing iyon.Tahimik na yumuko si Alejandro. Mahigpit pa rin ang hawak niya sa brown envelope. Pagkalipas ng ilang segundo, marahan niya itong isinara.Nang muli siyang mag-angat ng ulo, wala na ang lalaking kanina lang ay nakikipagsayaw at nakikipagbiruan kay Karolina.Bumalik ang Gobernador. Bumalik ang lalaking kinatatakutan ng mga kalaban niya."Romano."Isang salita lang iyon, ngunit sapat na para agad na tumuwid ang kanyang tauhan."Governor.""Lock everything down.""Yes, Governor.""Walang lalabas na kahit anong impormasyon tungkol sa complaint na 'to. Kahit isang dokumento. Kahit isang pangalan."Tumango si Romano. "I'll handle it personally.""Good." I
Unti-unting humina ang tugtog ng string quartet bago napalitan ng isang banayad na instrumental piece. Ang malamig na simoy ng hangin ay marahang dumaan sa pagitan nila, dahilan upang bahagyang sumayaw ang laylayan ng damit ni Karolina. Tahimik na tumayo si Alejandro at inilahad ang kanyang kamay. "May I have this dance?" Napatingin si Karolina sa kamay nito bago marahang ngumiti. "I know how to dance," mahina niyang sabi. "Just... not like this." Napakunot-noo si Alejandro. "I've only ever danced because it was my job." Dagdag ni Karolina. "No one's ever asked me to dance... just because they wanted to." May kung anong kumirot sa dibdib ni Alejandro. Marahan niyang inilapit pa ang kamay. "Then let this be your first." Ilang segundo siyang nag-alinlangan bago tuluyang inilagay ang kanyang kamay sa palad nito. Dahan-dahang hinila siya ni Alejandro palapit. Maingat nitong ipinatong ang isang kamay sa kanyang baywang habang magkahawak ang isa pa nilang kamay. Hindi sila
Mainit na sinag ng araw ang marahang sumilip sa pagitan ng makakapal na kurtina. Sabado ngayon. Dahan-dahang iminulat ni Karolina ang mga mata. Paglingon niya sa tabi, mahimbing pa ring natutulog si Ely, mahigpit na nakayakap sa paborito nitong stuffed bunny. Napangiti siya at marahang hinaplos ang buhok ng anak bago maingat na bumangon. Habang isusuot niya ang kanyang tsinelas, napansin niya ang isang puting sobre na nakapatong sa bedside table. Napakunot-noo siya. Nakasulat sa harap nito ang pangalan niya sa pamilyar na sulat-kamay. For Karolina. Dahan-dahan niya iyong binuksan. Isang maliit na card ang bumungad sa kanya. Will you let me court you? I realized I fell in love with you without ever asking for the chance to win your heart the right way. Dinner tonight. Seven o'clock. No pressure. If you don't come, I'll understand. — Alejandro Matagal na natigilan si Karolina habang nakatitig sa liham. Hindi niya namalayang bahagyang umangat ang sulok ng kanyang mga labi.
Ilang araw na ang lumipas. Unti-unti nang bumalik sa normal ang takbo ng buhay sa loob ng mansyon. Tahimik pa rin ang pagitan nina Karolina at Alejandro. Wala nang sigawan, wala na ring pilitang pag-uusap. Tinupad ni Alejandro ang sinabi niya, hindi niya ito pinilit na magtiwala muli. Sa halip, hinayaan niyang ang mga kilos niya ang magsalita. Isa sa mga una niyang ginawa ay ang ipalipat si Ely sa isang prestihiyosong pribadong paaralan sa Puerto Rosario upang mas malapit ito sa mansyon. Maaga pa lamang ay gising na si Karolina. Nakaupo si Ely sa kama habang inaayos niya ang uniporme nito para sa unang araw sa bago nitong paaralan. "Excited ka na ba?" nakangiting tanong niya. Malawak ang ngiti ni Ely habang masiglang tumango. "Super, Mama!" Napangiti rin si Karolina. Dahan-dahan niyang isinuklay ang mahabang buhok ng anak bago ito tinalian ng maayos. "Ang ganda naman ng prinsesa ko." Napangiti si Ely at umikot pa sa harap niya. "Pretty ba ako, Mama?" "Very pretty," sagot niya
Tahimik ang buong biyahe pauwi. Walang nagsalita kahit isa sa kanila. Tanging ang mahinang ugong ng makina at paminsan-minsang pagpatak ng ulan sa salamin ang maririnig sa loob ng sasakyan. Pagdating sa mansyon, hindi na lumingon si Alejandro. Agad itong bumaba at naglakad papasok ng bahay. Hindi rin ito huminto. Diretso itong nagtungo sa opisina. Napalunok si Karolina. Hindi niya alam kung bakit, ngunit bawat hakbang palapit doon ay parang lalong bumibigat ang pakiramdam niya. Huminto siya sa labas ng pintuan nang marinig ang pagbukas nito. Pumasok si Alejandro. Hindi na ito nagsalita. Hindi rin siya nilingon. Ilang segundo lang ang lumipas bago muling bumukas nang bahagya ang pinto. Tahimik na lumabas si Romano. Nagtagpo ang tingin nila ni Karolina. Walang biro sa mukha nito ngayon. Wala ang nakasanayan niyang kalmadong ngiti. Lumapit ito nang isa pang hakbang. "Karolina." Napatingin siya rito. "Huwag kang makipagtalo sa kanya." Bahagya siyang napakunot-noo. "Will he hurt me
It has already been six months since Karolina Kordova’s son was diagnosed with lung cancer. Going through cancer is such a painful and life-changing experience. As a single mother, it breaks Karolina’s heart to see her child suffer. He became traumatized by the diagnosis, the endless needles and m
Nakaupo si Karolina sa sofa, yakap ang bunso sa gilid niya habang ang panganay ay nakasandal sa balikat niya. Madilim ang kwarto, ang liwanag ng TV lang ang gumagawa ng anino sa kanilang mga mukha. On the screen, Thanos stood tall, calm yet terrifying. In a deep, heavy voice, he said, “The hardest
Lumipas ang mga oras nang hindi namamalayan ni Karolina. Unti-unting napuno ang ballroom ng mas malalakas na tawanan, tunog ng mga baso na nagkakatamaan, at musika na tila mas naging buhay habang lumalalim ang gabi.Sa kung anong himala, natapos din ang walang katapusang introductions.At marami si
The next morning was worse. Hindi nakatulog si Karolina. Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, nakikita niya ang sulat. Naririnig niya ang pangalan na matagal na niyang ibinaon sa limot. Elyzabeth. Parang multong bumalik mula sa nakaraan. Tahimik siyang nakaupo sa terrace ng mansyon ha







