LOGINHindi na ito laban na kayang tapusin sa isang sagot. Habang magkaharap sina Samuel at ang lalaking minsang itinuring niyang kapatid, malinaw na ang bigat ng mga taon na lumipas ay hindi basta mawawala sa isang pag-uusap. Tahimik ang silid. Ngunit ang katahimikan ay puno ng tensyon—parang anumang salita ay maaaring magpasabog ng lahat. “Akala ko…” nagsimula si Samuel, “…naiintindihan mo kung bakit ako umalis.” Napangiti ang lalaki—ngunit walang init ang ngiting iyon. “Naintindihan ko,” sagot niya. “Pero hindi ibig sabihin tanggap ko.” “Hindi ko kayo iniwan dahil gusto ko,” dagdag ni Samuel. “Kailangan kong gawin iyon.” “Para sa sarili mo?” tanong ng lalaki. “Para sa tama.” Bahagyang natawa ang lalaki. “Tama,” ulit niya. “Iyan ang lagi mong sinasabi.” Lumapit pa siya nang kaunti. “Pero alam mo kung ano ang problema?” dagdag niya. Hindi sumagot si Samuel. “Akala mo kapag pinili mo ang tama… mawawala na ang mali.” Tahimik si Aurora, ngunit bawat salita ay malinaw na tumata
Napakunot ang noo ni Daniel.“Origin?” bulong niya.Dahan-dahan niya itong binuksan.At doon—isang lumang larawan ang lumabas.Tatlong tao.Mas bata.Nakangiti.Isa sa kanila—ang ama ni Samuel.Ang isa—ang lalaking kasalukuyang kasama nila.At ang pangatlo—Nanlaki ang mata ni Daniel.“Hindi…” bulong niya.Ang babae sa screen.Isa siya sa founders.Sa sasakyan, biglang tumunog ang phone ni Samuel.Si Daniel.Agad niya itong sinagot.“Daniel?”“Sir…” nanginginig ang boses nito.“May nakita ako.”“Ano?”Tahimik sandali.Parang hindi niya alam paano sasabihin.“Magkakilala sila noon pa.”Napakunot ang noo ni Samuel.“Sino?”“Yung babae.”“Yung kasama mo.”“At ang ama mo.”Parang biglang bumagal ang mundo.“Ano?”“Founders sila ng Project Origin.”Tahimik.“Anong project iyon?”Huminga nang mabigat si Daniel.“Hindi ko pa buo maintindihan…” sabi niya.“Pero mukhang…”tumigil siya sandali.“…hindi originally masama ang council.”Tahimik si Samuel.Parang may unti-unting nagbabago sa lah
Sa monitor, tahimik ang babae habang nakatingin kay Samuel. Ngunit wala na ang dating kontroladong composure. May tensyon na. May galit. “Akala mo ba panalo ka na?” malamig niyang tanong. Umiling si Samuel. “Hindi,” sagot niya. “Pero ngayon… pareho na tayong nawawalan.” Biglang namatay ang screen. Kasabay noon— bumukas ang emergency map sa terminal. Dalawang lokasyon. Dalawang ruta. Dalawang pagkakataon. “Maghihiwalay tayo,” sabi agad ni Samuel. “Ano?” tanong ni Daniel. “Hindi na natin kailangan mamili,” dagdag niya. “Pero kailangan nating kumilos ngayon.” Napatingin ang lalaking kasama niya sa monitor. “North sector si Marco,” sabi nito. “Underground facility si Aurora.” Tahimik sandali si Samuel. Pagkatapos— tumingin siya rito. “Alin ang mas delikado?” Hindi agad ito sumagot. At sapat na iyon. “Aurora,” mahina nitong sabi. Tumango si Samuel. “Ikaw kay Marco,” sabi niya. Biglang napatingin ito sa kanya. “Hindi mo ako pinagkakatiwalaan.” “Hindi pa rin,
Hindi agad nagsalita ang doktor. Sa hallway ng ospital, tila biglang naging mas tahimik ang paligid. Naririnig lamang ang mahihinang tunog ng mga makina mula sa mga silid at ang mahinang yabag ng mga nurse na dumaraan. Nakatingin si Nathan sa doktor, hinihintay ang susunod nitong sasabihin. “Ano po ang nakita ninyo?” tanong niya, pilit na pinipigilan ang kaba sa kanyang boses. Tumingin muna ang doktor sa chart na hawak niya bago muling nagsalita. “Sa initial blood test ni Miss Elena, may napansin kaming irregularity sa kanyang hemoglobin at cardiac markers.” Bahagyang kumunot ang noo ni Marco na nakatayo sa tabi ni Nathan. “Irregularity?” ulit niya. Tumango ang doktor. “Hindi pa ito final diagnosis,” mabilis nitong dagdag. “Pero may indikasyon na maaaring matagal na siyang nakakaranas ng physical stress na hindi niya pinapansin.” Tahimik si Nathan. Alam niyang totoo iyon. Sa nakaraang mga buwan, halos wala nang pahinga si Elena. Sunod-sunod na meetings, negot
Mabilis ang takbo ng sasakyan sa madilim na kalsada.Halos walang ibang sasakyan.Walang ingay kundi ang makina at mabigat na paghinga ni Samuel.Paulit-ulit na tumatakbo sa isip niya ang sinabi ni Aurora.Archives.Kung totoo iyon—hindi lang ito rescue mission.Ito na ang sentro ng lahat.Ang lugar na matagal nilang hinahanap nang hindi nila alam.“Samuel…”Mahina ulit ang boses ni Aurora sa earpiece.Mas malinaw ngayon.Ngunit mas nakakatakot.“Ilang guards ang nasa paligid mo?” tanong niya habang mabilis na lumiliko.Tahimik sandali bago siya sumagot.“Hindi guards.”Napakunot ang noo niya.“Ano?”“Council operatives,” sagot niya.“At iba sila sa normal security.”Tahimik.“Paano ka sigurado?”Huminga siya nang mabigat.“Dahil…” sagot niya, “…dalawa sa kanila ang hindi man lang kumukurap habang nakatingin sa’kin.”Nanlamig ang pakiramdam ni Samuel.Hindi iyon normal.Hindi simpleng trained personnel.“Anong ginawa nila sa’yo?” tanong niya.Tahimik.“Wala pa.”Mas lalong bumigat iy
Napakunot ang noo ni Daniel.“Origin?” bulong niya.Dahan-dahan niya itong binuksan.At doon—isang lumang larawan ang lumabas.Tatlong tao.Mas bata.Nakangiti.Isa sa kanila—ang ama ni Samuel.Ang isa—ang lalaking kasalukuyang kasama nila.At ang pangatlo—Nanlaki ang mata ni Daniel.“Hindi…” bulong niya.Ang babae sa screen.Isa siya sa founders.Sa sasakyan, biglang tumunog ang phone ni Samuel.Si Daniel.Agad niya itong sinagot.“Daniel?”“Sir…” nanginginig ang boses nito.“May nakita ako.”“Ano?”Tahimik sandali.Parang hindi niya alam paano sasabihin.“Magkakilala sila noon pa.”Napakunot ang noo ni Samuel.“Sino?”“Yung babae.”“Yung kasama mo.”“At ang ama mo.”Parang biglang bumagal ang mundo.“Ano?”“Founders sila ng Project Origin.”Tahimik.“Anong project iyon?”Huminga nang mabigat si Daniel.“Hindi ko pa buo maintindihan…” sabi niya.“Pero mukhang…”tumigil siya sandali.“…hindi originally masama ang council.”Tahimik si Samuel.Parang may unti-unting nagbabago sa lah
Tahimik ang gabi, pero hindi iyon kapanatagang tahimik. Isa iyong uri ng katahimikan na parang may nakatagong anino sa bawat sulok ng mansyon. Sa labas, umiikot ang mga tauhan ni Samuel, armado at alerto, habang ang mga ilaw sa paligid ay mas maliwanag kaysa karaniwan—parang ayaw bigyan ng pagkakat
Pagpasok ni Samuel sa nasunog na branch ng kumpanya, sinalubong siya ng amoy ng abo, usok, at natutunaw na plastik. Ang dating puting kisame ay ngayon ay itim at guhit-guhit ng sinunog na kahapon. Nakasunod sa kanya ang tatlong tauhan, nag-rereport habang nilalakad nila ang corridor na halos hindi
Umaga na, ngunit tila gabi pa rin sa paligid ng mansyon. Ang makapal na ulap ay parang ayaw lumisan, at ang malamig na simoy ng hangin ay may dalang tensyon na hindi maipaliwanag. Sa loob ng silid-kainan, tahimik na nag-aalmusal sina Aurora, Samuel, at ang kanilang mga anak. Wala ni isang salita an
Maaga pa lang ay ramdam na ni Aurora ang kakaibang lamig sa paligid ng mansyon. Ang hangin ay tila mas mabigat kaysa karaniwan, at ang mga ibon na dati’y masiglang umaawit sa hardin ay tahimik na ngayon. Nakatayo siya sa may veranda, hawak ang tasa ng kape, habang pinagmamasdan ang nag-aalimpuyong







